กำลังใจจากขนมหวาน

“ถ้าคุณไม่ทิ้งมันไปตอนนี้... ก็วางมันลงซะค่ะ” พราวเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบที่หนักอึ้งในร้านกาแฟ เสียงของเธอนิ่งสนิท ทว่าสั่นไหวเพียงเล็กน้อยในตอนท้าย เธอมองซองจดหมายสีขาวสะอาดตาที่คินกำไว้แน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาวซีด รินรดายังคงยืนอยู่ที่เดิม มุมปากของหญิงสาวผู้นั้นยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ เธอกวาดสายตามองพราวด้วยความสมเพช ก่อนจะหันหลังเดินกรีดกรายออกจากร้านไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลปนไปกับกลิ่นไหม้จางๆ ของเมล็ดกาแฟที่พราวเผลอคั่วไว้นานเกินไป คินไม่ตอบ เขาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวประจำ แววตาที่เคยคมเข้มและดุดันยามยืนหน้าเตาอบบัดนี้กลับเลื่อนลอย ราวกับวิญญาณของเขาถูกกระชากหายไปพร้อมกับการปรากฏตัวของอดีตคนรัก พราวไม่ถาม ไม่คาดคั้น เธอรู้ดีว่าในยามที่ใจคนเราพังทลาย คำถามที่ ‘ทำไม’ มักเป็นสิ่งที่บีบคั้นเกินกว่าจะตอบ หญิงสาวหมุนตัวกลับหลัง เดินไปที่เครื่องชงกาแฟระบบก้านโยกที่เธอรักและผูกพัน เสียงบดเมล็ดกาแฟดังครืดคราดประสานกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวของเธอ เธอไม่ได้เลือกเมล็ดพันธุ์ที่รสเข้มข้นที่สุด แต่เลือก ‘เอธิโอเปีย เยอร์กาเชฟ’ ที่มีกลิ่นหอมละมุนของดอกไม้ป่าและรสสัมผัสคล้ายผลไม้ตระกูลเบอร์รี่... เพราะในเวลานี้ สิ่งที่คินต้องการไม่ใช่ความขมขื่นที่ตอกย้ำความเจ็บปวด แต่คือความอ่อนโยนที่ช่วยชโลมใจ เธอกดสกัดช็อตเอสเปรสโซอย่างใจเย็น ประคองน้ำหนักมือให้คงที่ เสียงสายน้ำไหลผ่านผงกาแฟที่ถูกอัดแน่นเปรียบเสมือนจังหวะลมหายใจที่พยายามประคับประคองสถานการณ์ตรงหน้า “ดื่มเสียหน่อยนะคะ” พราววางแก้วเซรามิกสีขาวนวลลงตรงหน้าเขา ควันจางๆ ลอยขึ้นเป็นสาย สื่อถึงความอบอุ่นที่เธอมอบให้ คินเงยหน้าขึ้นมองเธอ ดวงตาคู่คมนั้นแดงก่ำเล็กน้อย เขาค่อยๆ ปล่อยมือจากซองจดหมายใบนั้น จดหมายที่เขาไม่แม้แต่จะกล้าเปิดอ่านมันอีกรอบ เขาหยิบแก้วกาแฟขึ้นมา สัมผัสถึงความร้อนที่ส่งผ่านฝ่ามือ ความอุ่นนั้นดูจะช่วยดึงสติของเขาให้กลับเข้าร่างได้บ้าง “ผม... ผมไม่คิดว่าเธอจะกล้ากลับมา” เสียงของคินแหบพร่า “หลังจากสิ่งที่เธอทำไว้” “คนเรามักกลับมาในที่ที่ตัวเองทิ้งร่องรอยไว้เสมอค่ะคิน ไม่ว่าจะด้วยความเสียดาย หรือแค่ต้องการทำลายสิ่งใหม่ที่กำลังเติบโต” พราวพูดพลางลากเก้าอี้มานั่งฝั่งตรงข้าม เธอไม่ได้แตะต้องตัวเขา แต่เลือกที่จะส่งสายตาที่มั่นคงไปให้แทน “ถ้ามันคือน้ำตาลที่หกในครัว คุณจะกวาดมันทิ้งหรือจะปล่อยให้มดขึ้นจนทั่วร้านคะ?” คินมองพราว เนิ่นนาน ราวกับเพิ่งมองเห็นตัวตนของเธออย่างชัดเจนจริงๆ ความอ่อนโยนที่ไร้การปรุงแต่งของเธอเปรียบเสมือนเบเกอรี่ชิ้นโปรดที่เขาเคยอบให้ตัวเองในวันที่ท้อแท้ แต่วันนี้... มันกลับถูกส่งคืนมาให้เขาด้วยหัวใจที่อบอุ่นยิ่งกว่า “พราว... ผมไม่แน่ใจว่าผมจะพาคุณไปเจออะไรบ้าง” คินพึมพำ “สิ่งที่อยู่ในซองนี้ มันไม่ใช่แค่เรื่องของอดีต แต่มันคือพันธนาการที่ผมพยายามตัดขาดมาตลอดหลายปี” “งั้นเราก็ต้องช่วยกันตัดค่ะ ไม่ใช่สิ... คุณต้องตัดด้วยมือของคุณเอง ส่วนพราวจะเป็นคนถือกรรไกรคอยประคองให้คุณไม่พลาดจนเจ็บตัว” พราวเผยรอยยิ้มบางๆ มือเรียวเอื้อมไปแตะขอบแก้วกาแฟที่เย็นลงบ้างแล้ว “ทานขนมสักหน่อยไหมคะ? เค้กช็อกโกแลตหน้านิ่มที่คุณทำทิ้งไว้เมื่อเช้า พราวเอาไปแช่เย็นไว้ให้แล้วนะ” คินมองตามนิ้วเรียวที่ชี้ไปยังตู้แช่ขนม เขาพยักหน้าเบาๆ ราวกับเด็กที่ยอมทำตามคำสั่งเพื่อให้รู้สึกปลอดภัย ทว่าก่อนที่เขาจะลุกขึ้น เสียงกริ่งหน้าร้านที่เขาไม่ต้องการได้ยินที่สุดก็ดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงสง่าของชายแปลกหน้าที่ดูภูมิฐานเดินเข้ามาในร้าน เขาสวมชุดสูทสีเข้มและแว่นตาดำที่ดูขัดกับบรรยากาศร้านกาแฟสีชมพูแสนหวาน ชายคนนั้นหยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะของคิน กลิ่นซิการ์จางๆ ลอยมาแตะจมูก คินตัวแข็งทื่อทันทีเมื่อเห็นใบหน้าของคนที่เพิ่งเข้ามา “สวัสดีครับคุณคิน” ชายแปลกหน้าเอ่ยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลัง “ผมทนายความของคุณรินรดา จดหมายฉบับที่คุณพยายามทำลายไปเมื่อครู่นี้... มันคือหลักฐานที่ท่านประธานบริษัทให้ผมนำมามอบให้คุณด้วยตัวเอง เพราะดูเหมือนว่าคุณจะลืมไปแล้วว่า 'สัญญา' ที่ทำไว้เมื่อห้าปีก่อน ยังคงมีผลบังคับใช้อยู่จนถึงวินาทีนี้” หัวใจของพราวหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอหันไปมองคินที่บัดนี้ใบหน้าซีดเผือดราวกับคนไม่มีเลือดหล่อเลี้ยง เขาค่อยๆ เปิดซองจดหมายนั้นออกมาด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะทรุดตัวลงกับเก้าอี้อีกครั้งเมื่ออ่านบรรทัดสุดท้ายจบ “ผมต้องไปแล้ว... พราว” คินเงยหน้าขึ้นมองเธอ ดวงตาคู่นั้นว่างเปล่าเกินกว่าที่เธอจะหยั่งถึง “ลืมผมไปเสียเถอะ... เพราะถ้าคุณยังอยู่ข้างผม คุณจะกลายเป็นคนไม่มีที่ยืนบนโลกใบนี้เหมือนกัน” ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของพราวและคินมาจนถึงตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ ด้วยรักจากใจ... เมฆหมอกสีชมพู