ความทรงจำในอดีต

“คุณหยุดเถอะคิน... ถ้ามันเจ็บปวดมากขนาดนั้น ก็ไม่ต้องพูดออกมา” พราวเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่ซ่านไปทั่วห้องทำงานส่วนตัวหลังร้านกาแฟ กลิ่นหอมจางๆ ของเมล็ดกาแฟคั่วบดที่เคยทำให้รู้สึกผ่อนคลาย บัดนี้กลับดูจืดชืดลงเมื่อเทียบกับความเปราะบางที่เธอกำลังเผชิญอยู่ตรงหน้า คินไม่ได้ตอบในทันที เขานั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้หนังสีเข้ม แผ่นหลังที่เคยดูแข็งแกร่งราวกับกำแพงเมืองบัดนี้กลับดูค่อมลงเล็กน้อย สองมือของเขากุมกันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน มือคู่นี้... มือที่รังสรรค์เมนูขนมหวานละเมียดละไมให้แก่ผู้คนนับไม่ถ้วน กำลังสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ “คุณคิดว่าเสียงที่ได้ยินในเทปม้วนนั้นคือผมใช่ไหม?” เขาถามขึ้นโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าสบตาเธอ เสียงของเขาแหบพร่า ราวกับมีเศษแก้วบาดลึกอยู่ในลำคอ พราวไม่ตอบ เธอเพียงแต่ก้าวเข้าไปใกล้ ลมหายใจของเธอแผ่วเบา เธอกำลังรอคอย... รอคอยจิ๊กซอว์ชิ้นสำคัญที่จะเติมเต็มความเย็นชาของชายหนุ่มคนนี้ให้สมบูรณ์ คินแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่มีความสุขเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย “นั่นคือผม... เมื่อสิบปีก่อน วันที่ผมยังเป็นเพียงเด็กหนุ่มผู้โง่เขลาที่เชื่อว่า ‘ความรัก’ คือส่วนผสมหลักของสูตรขนมที่สมบูรณ์แบบ” เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบคู่นั้นแดงก่ำ ร่องรอยของความทรงจำที่ถูกแช่แข็งไว้กำลังถูกกระชากออกมาเผชิญหน้ากับความจริงอีกครั้ง “รินรดาไม่ใช่แค่คนรักคนแรกของผม พราว... เธอคือโลกทั้งใบของผมในเวลานั้น เราวางแผนจะเปิดร้านกาแฟด้วยกัน เราทดลองสูตรเค้กด้วยกันทุกคืน วันที่ผมอัดเสียงนั่นไว้ คือวันที่ผมเตรียมจะขอเธอแต่งงานในร้านเล็กๆ ที่เราสร้างมันขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อ” เขาหยุดหายใจหอบถี่ ก่อนจะพึมพำต่อ “แต่ในวันที่ผมเตรียมตัวจะบอกเธอว่าผมมีความสุขแค่ไหน... ผมกลับพบว่าเสียงที่เคยบอกรักผม มันถูกใช้เพื่อพูดคุยกับคนอื่นในร้านนั้น ในขณะที่ผมกำลังยืนถือดอกไม้อยู่หลังประตูบานเดียวกับที่คุณเพิ่งเปิดเข้ามาเมื่อครู่นี้” พราวรู้สึกราวกับถูกมีดกรีดที่หัวใจ เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมคินถึงเกลียดชังคำหวานหู และทำไมร้านกาแฟแห่งนี้ถึงเต็มไปด้วยกฎเกณฑ์ที่เคร่งครัดนัก สำหรับเขา... ร้านกาแฟแห่งนี้คืออนุสาวรีย์ของความล้มเหลวที่เขาสร้างขึ้นเพื่อปกปิดแผลเป็นที่ไม่มีวันจาง “ผมไม่ได้แค่เสียเธอไป พราว” คินลุกขึ้นยืน ก้าวเดินมาหยุดตรงหน้าเธอ ระยะห่างที่ลดน้อยลงทำให้เธอสัมผัสได้ถึงไอความร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวเขา “ผมเสียความศรัทธาในรสชาติของความหวานไปพร้อมกับเธอ ผมกลายเป็นคนเจ้าระเบียบ เพราะผมคิดว่าถ้าทุกอย่างเป็นไปตามกฎ ถ้าทุกอย่างแม่นยำดั่งตาชั่ง ความผิดพลาดแบบเดิมจะไม่เกิดขึ้น... แต่ผมคิดผิด” เขายื่นมือมาแตะที่ข้างแก้มของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นไม่ได้เย็นชาอย่างที่เธอเคยได้รับ แต่กลับสั่นไหวและเรียกร้อง “ความผิดพลาดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของผมไม่ใช่การรักเธอ แต่มันคือการขังตัวเองไว้ในอดีตนานเกินไป จนเกือบจะมองไม่เห็นว่า... ในร้านกาแฟที่ผมสร้างขึ้นด้วยน้ำตา กลับมีผู้หญิงคนหนึ่งคอยเติมความอบอุ่นให้ผมทีละน้อยโดยที่ผมไม่รู้ตัว” หัวใจของพราวเต้นระรัว เธอไม่รู้จะวางมือไว้ตรงไหน หรือจะพูดอะไรออกไปในสถานการณ์ที่บรรยากาศบีบคั้นถึงขีดสุดเช่นนี้ แววตาของคินที่จ้องมองมานั้นเหมือนกับกำลังขอความช่วยเหลือ... หรือบางทีอาจจะกำลังสารภาพความรู้สึกบางอย่างที่เกินกว่าคำว่าเจ้านายและลูกน้อง ทว่า ในขณะที่ความเงียบงันกำลังจะทำให้หัวใจของทั้งคู่หลอมละลาย เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นรัวๆ อย่างเสียมารยาท ก่อนที่ประตูจะถูกผลักเปิดออกกว้างโดยไม่รอคำอนุญาต “นี่ไงคะ หลักฐานของความเจ็บปวดที่เขาสร้างขึ้น... คุณคิดจริงๆ เหรอพราวว่าผู้ชายที่ยังเก็บอดีตไว้ใต้ลิ้นชักโต๊ะทำงานอย่างเขาน่ะ จะสามารถรักใครได้จริงๆ?” ร่างระหงในชุดเดรสสีแดงเพลิงก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน รินรดายืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ในมือของเธอถือซองเอกสารสีน้ำตาลใบหนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่เปลี่ยนสถานะของทุกคนในห้องนี้ไปตลอดกาล เธอโยนซองนั้นลงบนโต๊ะทำงานของคินก่อนจะมองมาที่พราวด้วยสายตาเย็นชาดุจน้ำแข็ง “อย่าเพิ่งเคลิ้มไปกับคำสารภาพพวกนั้นเลยค่ะ เพราะสิ่งที่อยู่ในซองนี้... จะทำให้คุณรู้ว่า ทำไมคินถึงยอมให้คุณเข้ามาใกล้ชิดเขาได้ง่ายดายนัก ตั้งแต่วันแรกที่เห็นหน้าคุณ” คินหน้าถอดสีทันที มือที่เคยแตะแก้มพราวร่วงหล่นลงข้างลำตัวเหมือนถูกตัดสายใย พราวหันไปมองคินด้วยความสับสน ปนเปไปกับความหวาดกลัวที่เริ่มก่อตัวขึ้นในอก สิ่งที่อยู่ในซองนั้นคืออะไร? แล้วทำไมรินรดาถึงต้องยิ้มอย่างผู้ชนะในเวลาที่คินดูเหมือนจะพังทลายเช่นนี้? เมฆหมอกสีชมพูขอบคุณทุกการติดตามและหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะร่วมลุ้นไปกับพราวในตอนต่อไปนะคะ