วันที่ฝนตก

“คุณจำอะไรไม่ได้เลยจริงหรือคะ รินรดา?” คำถามของพราวบาดลึกเข้าไปในความเงียบงันที่คั่นกลางระหว่างเธอกับหญิงสาวในชุดสีขาวบริสุทธิ์นั่น รินรดายืนนิ่งอยู่กลางร้าน ‘Pink Cloud Café’ ราวกับรูปปั้นที่แกะสลักขึ้นจากความเย็นชา แววตาของเธอว่างเปล่าแต่ทว่ากลับมีประกายไฟแห่งความอาฆาตที่พราวสัมผัสได้แม้จะอยู่ห่างกันเพียงไม่กี่ก้าว คินก้าวเข้ามาขวางหน้าพราวไว้โดยสัญชาตญาณ มือหนาของเชฟขนมหวานที่มักจะนิ่งสงบอยู่เสมอ บัดนี้กลับสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อเขามองไปยังอดีตคนรักที่ยืนอยู่เบื้องหน้า “ออกไปจากที่นี่ซะ ริน” เสียงของคินแหบพร่า “ที่นี่ไม่ใช่ที่ของคุณ” “ไม่ใช่ที่ของฉัน หรือไม่ใช่ที่ที่ ‘เขา’ ต้องการให้ฉันเห็นกันแน่คะ คิน” รินรดาแค่นยิ้ม มุมปากที่เคยอิ่มสวยบัดนี้เหยียดหยามอย่างน่ากลัว “คุณพาผู้หญิงคนนี้มาแทนที่ฉัน ในร้านสีหวานแหววที่เธอก็แค่เป็นตัวแสดงแทนในความทรงจำที่แตกสลายของคุณ” ทันใดนั้น เสียงฟ้าร้องก็คำรามก้องจนกระจกหน้าร้านสั่นสะเทือน สายฝนที่ตั้งเค้ามานานโหมกระหน่ำลงมาราวกับจะชำระล้างความอึดอัดที่พุ่งสูงขึ้นถึงขีดสุด เสียงเม็ดฝนกระทบหลังคาโลหะดังระงมจนกลบเสียงลมหายใจของคนทั้งสาม พราวรู้สึกถึงความเหน็บหนาวที่ซึมลึกเข้ามาในกระดูก เธอหันไปมองคิน เห็นเพียงแผ่นหลังที่ตึงเครียดของเขา ก่อนที่ไฟในร้านจะดับวูบลงเหลือเพียงแสงสีฟ้าจางๆ จากฟ้าแลบที่สาดเข้ามาเป็นระยะ “พราว ไปที่หลังร้าน” คินสั่งเสียงเข้ม “ไม่ค่ะ” พราวโต้กลับ เธอพยายามคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น แม้ในใจจะหวาดกลัวต่อประกายตาร้ายกาจของรินรดา “ฉันจะไม่ปล่อยให้คุณเผชิญหน้ากับเรื่องนี้คนเดียว ในเมื่อร้านนี้เป็นของเรา เราต้องผ่านมันไปด้วยกัน” รินรดาหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเศร้าสร้อยและเปี่ยมไปด้วยแรงพยาบาท “ความรักที่เพิ่งเริ่มผลิบานช่างสวยงามเหลือเกินนะ... แต่น่าเสียดายที่มันมักจะเหี่ยวเฉาเมื่อความจริงที่ฝังดินไว้ถูกขุดขึ้นมา” ขณะที่พายุภายนอกทวีความรุนแรง คินจำต้องลากแขนรินรดาที่พยายามจะก้าวเข้ามาใกล้เคาน์เตอร์กาแฟเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวที่อยู่หลังร้าน โดยมีพราวเดินตามเข้าไปด้วยความกังวลใจ ภายในห้องมีเพียงแสงเทียนเล่มเล็กที่คินหยิบขึ้นมาจุดไว้บนโต๊ะทำงานไม้สีเข้ม แสงสลัววูบไหวสะท้อนเงาของทั้งสามบนผนังให้ดูบิดเบี้ยว “คุณต้องการอะไรกันแน่ รินรดา” คินถามขณะวางตัวเธอลงบนเก้าอี้ไม้ “คุณหายไปสามปี กลับมาพร้อมกับแววตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง ทั้งที่คนที่เป็นฝ่ายจากไปก่อนคือคุณ” รินรดานั่งลง กอดอกแน่น ปลายนิ้วของเธอจิกเข้าที่ต้นแขนจนขาวซีด “ฉันไม่ได้อยากไป แต่ฉันถูกทำให้ลืม... คิน คุณจำได้ไหมว่าคืนสุดท้ายที่เราอยู่ด้วยกัน คุณทำอะไรกับความทรงจำของฉันไว้บ้าง?” พราวมองสลับไปมาระหว่างคนทั้งสอง หัวใจของเธอเต้นรัวด้วยความสับสน ความรู้สึกอบอุ่นที่เคยมีให้คินเริ่มถูกสั่นคลอนด้วยความไม่เข้าใจ เธอไม่เคยรู้มาก่อนว่าคนใจดีอย่างคินจะมีอดีตที่มืดดำซ่อนอยู่ใต้เงาของกลิ่นวานิลลาและแป้งเค้ก “คินคะ... เธอหมายความว่ายังไง” พราวถามแผ่วเบา คินนิ่งไปนาน เขากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ก่อนจะหันมาสบตาพราวด้วยสายตาที่เจ็บปวด “พราว... ถ้าผมบอกคุณว่าสิ่งที่เธอพูดมันเป็นแค่ครึ่งเดียวของความจริง คุณจะเชื่อผมไหม” “ฉันแค่อยากได้ยินความจริงทั้งหมด” พราวกล่าว “ไม่ใช่ความลับที่ทำให้เราต้องมาติดอยู่ในร้านตอนที่ฝนตกหนักแบบนี้เพื่อทะเลาะกัน” รินรดาขยับยิ้มเย็น “ถ้างั้นก็ฟังไว้ให้ดีนะ พราว... ผู้ชายคนที่คุณกำลังหลงรักคนนี้ ไม่ได้เชี่ยวชาญแค่การทำขนม แต่เขายังเก่งเรื่องการ 'ปรุงแต่ง' ความทรงจำของคนอื่นให้เป็นไปตามที่เขาต้องการด้วย” คินคำรามในลำคอด้วยความโกรธ เขาโน้มตัวเข้าหารินรดาจนลมหายใจปะทะกัน “หุบปาก! อย่าเอาเรื่องบ้าๆ มาป้ายสีฉัน!” ทว่าในจังหวะที่ความตึงเครียดพุ่งถึงขีดสุดนั้นเอง เสียงเคาะประตูกระจกหน้าร้านที่ฝนยังคงตกหนักก็ดังขึ้น... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* ทั้งสามคนชะงัก พราวหันไปมองผ่านหน้าต่างกระจกฝ้าที่มองเห็นเพียงเงาร่างของใครบางคนยืนตากฝนอยู่นอกร้าน ท่ามกลางความมืดมิดที่มีเพียงแสงฟ้าแลบ ร่างนั้นดูเหมือนคนเปียกปอนที่ไร้วิญญาณ แต่สิ่งที่ทำให้คินหน้าถอดสีไม่ใช่ใครที่มาเคาะประตู แต่เป็นเสียงที่ดังลอดเข้ามาจากภายนอก “เปิดให้ฉันที... คิน... ฉันรอกลับบ้านมานานเกินพอแล้วนะ” นั่นไม่ใช่เสียงของรินรดา และไม่ใช่เสียงของใครที่พราวเคยรู้จัก ทว่าน้ำเสียงนั้นกลับฟังดูเหมือนเสียงของคินในวันที่เขายังเป็นคนอ่อนโยนที่สุดในโลก... แต่น่าเสียดายที่ตัวจริงของคินในตอนนี้ กำลังยืนตัวสั่นอยู่ข้างๆ เธอในห้องนี้เอง เมฆหมอกสีชมพูหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะร่วมลุ้นไปกับความลับอันน่าขนลุกนี้ในตอนต่อไปนะคะ