คำถามที่ไม่ได้รับคำตอบ

"ตอบมาสิคะคิน... ความเงียบของคุณ มันไม่ได้ทำให้เรื่องนี้ดูเบาบางลงเลย" พราววางกระดาษใบมรณบัตรแผ่นนั้นลงบนโต๊ะไม้สักตัวเก่ง—โต๊ะตัวเดียวกับที่เธอและเขานั่งดื่มกาแฟด้วยกันในวันที่ทุกอย่างยังดูเหมือนเทพนิยาย คราบกาแฟจางๆ บนโต๊ะกลายเป็นรอยเปื้อนที่น่าเกลียดในสายตาเธอทันที เธอไม่ได้ตะโกน แววตาของเธอไม่ได้โกรธเกรี้ยว แต่มันว่างเปล่าจนน่าใจหาย ราวกับแก้วกาแฟที่ถูกเททิ้งจนเหลือเพียงกากตะกอน คินยืนนิ่ง มือหนาที่เคยบรรจงแต่งหน้าเค้กอย่างประณีตบัดนี้กำเข้าหากันจนเส้นเลือดปูดโปน เขามองใบกระดาษนั้นสลับกับใบหน้าของหญิงสาวตรงหน้า กลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่วบดที่อบอวลในร้านดูจะกลายเป็นกลิ่นอับชื้นที่ชวนให้หายใจไม่ออก "มันไม่ได้เป็นอย่างที่พราวคิด" เสียงของเขาแหบพร่า สั่นไหวเพียงเสี้ยววินาที แต่สำหรับคนละเอียดอ่อนอย่างพราว นั่นคือหลักฐานชั้นดีว่าเขากำลังโกหก "แล้วมันเป็นยังไงคะ?" พราวแค่นยิ้ม มุมปากกระตุกเล็กน้อยเหมือนคนกำลังพยายามสะกดกลั้นความรู้สึกที่พังทลาย "หรือต้องรอให้คนตายฟื้นขึ้นมาอธิบายเอง ถึงจะเรียกว่าความจริง? สามปี... คุณปล่อยให้ฉันหลงรักผู้ชายที่มีอดีตเป็นความลับพ่วงท้ายแบบนี้เหรอคะคิน?" คินก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ แต่พราวถอยหลังกลับสามก้าว ระยะห่างระหว่างพวกเขาไม่เคยน่ากลัวเท่าครั้งนี้ มันไม่ใช่ระยะทางทางกายภาพ แต่เป็นกำแพงน้ำแข็งที่เขาสร้างขึ้นมาปิดตายความรู้สึกของตัวเองตลอดหลายปีที่ผ่านมา "ผมแค่... พยายามจะเริ่มต้นใหม่" คินหลับตาแน่น ปล่อยให้ความเงียบเข้าครอบงำพื้นที่ร้านกาแฟสีชมพูที่เคยเป็นสัญลักษณ์ของความสุข "ผมไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังเพื่อหลอกลวงพราว ผมแค่ไม่รู้จะเริ่มพูดยังไง ในเมื่อโลกใบนี้มันตัดสินไปแล้วว่ารินรดาไม่มีตัวตน" "แต่นี่! เธอมายืนอยู่หน้าร้านคุณเมื่อวาน!" พราวเผลอขึ้นเสียงอย่างควบคุมไม่ได้ มือสั่นระริกขณะชี้ไปที่กระจกหน้าร้าน "ฉันเห็นสายตาคุณคิน สายตาที่เหมือนคนถูกดึงกลับไปในนรกที่เคยหนีมา คุณไม่ได้เริ่มต้นใหม่หรอกค่ะ คุณแค่ปิดตาข้างหนึ่งแล้วหลอกตัวเองไปวันๆ" ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาในอก พราวรู้สึกเหมือนมีเศษแก้วบาดลึกในใจ ทุกคำพูดของเธอที่พ่นออกไปคือการกรีดเลือดตัวเอง เธอหันหลังกลับเตรียมจะก้าวออกจากร้าน พื้นที่ตรงนี้—ที่เธอเคยเรียกว่า 'บ้าน'—ตอนนี้กลับรู้สึกเหมือนกรงขังที่เธออยากกระชากตัวเองออกมาให้เร็วที่สุด "อย่าไป... พราว" คินคว้าข้อมือเธอไว้ได้ทัน แรงบีบนั้นไม่เบาและไม่หนัก แต่มันเต็มไปด้วยความวิงวอน "ถ้าพราวเดินออกไปตอนนี้ พราวจะไม่มีวันเข้าใจว่าทำไมผมถึงยอมทำทุกอย่างเพื่อรักษาที่นี่ไว้ แม้แต่ความตายของเธอก็เป็นสิ่งที่ผมพยายามแลกมา" พราวชะงัก เธอค่อยๆ หันกลับมามองใบหน้าคนที่เธอเคยคิดว่ารู้จักดีที่สุด แววตาของคินในตอนนี้ไม่ได้มีแต่ความเย็นชา แต่มันสะท้อนความเจ็บปวดที่ฝังรากลึกเกินกว่าที่เธอจะหยั่งถึง เธอสะบัดมือออกจากการกอบกุมของเขาอย่างเบามือ แต่มั่นคง "ฉันไม่ได้ต้องการคำอธิบายที่แลกมาด้วยความลับคิน" พราวกล่าวเสียงเรียบ "ฉันต้องการความจริงที่ไม่มีใครต้องตายเพื่อให้มันคงอยู่... แต่ดูเหมือนเราจะมีนิยามของความรักที่ต่างกันเกินไป" เธอก้าวพ้นประตูร้านไป ทิ้งไว้เพียงเสียงกระดิ่งหน้าร้านที่กรุ๊งกริ๊งอย่างน่าหดหู่ เสียงนั้นเปรียบเสมือนเสียงนาฬิกานับถอยหลังที่กำลังเตือนว่า ความสัมพันธ์ของพวกเขามาถึงจุดจบแล้วจริงๆ คินทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวเดิม สายตามองไปยังใบมรณบัตรใบนั้นอีกครั้ง ก่อนที่มือของเขาจะสั่นเทาขณะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดหมายเลขที่เขาจำได้ขึ้นใจแม้จะไม่เคยคิดจะโทรออก "ฉันรู้ว่าเธอฟังอยู่" คินกรอกเสียงลงไปในสายด้วยความเย็นชาที่เปลี่ยนไปจากก่อนหน้า "พราวรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว... รินรดา เกมที่เธอวางไว้มันเริ่มเกินขอบเขตที่ฉันยอมรับได้แล้วนะ" ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมีเสียงหัวเราะเบาๆ ที่ทำเอาคินขนลุกซู่ ตามมาด้วยประโยคที่ทำให้เขารู้สึกว่าหัวใจหยุดเต้น "เหรอ? แต่พราวไม่ได้รู้แค่เรื่องของฉันนะคิน... เธอกำลังไปที่นั่น สถานที่ที่เราซ่อน 'คนนั้น' ไว้เมื่อสามปีก่อน ถ้าฉันเป็นเธอนะ... ฉันจะไม่ปล่อยให้พราวไปถึงที่นั่นเด็ดขาด เพราะถ้าเธอเห็นสิ่งที่อยู่ใต้ดินนั่น ความตายของฉันคงกลายเป็นเรื่องตลกไปเลย" สายถูกตัดไปพร้อมกับความเงียบที่เข้าปกคลุมร้านกาแฟอีกครั้ง คินผุดลุกขึ้นด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด เขาคว้ากุญแจรถแล้ววิ่งพุ่งออกจากร้านไปโดยไม่สนความสงสัยของลูกค้าที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ ทว่าเมื่อเขาผลักประตูออกไป รถยนต์คันสีดำที่คุ้นตาจอดนิ่งสนิทขวางทางอยู่ และคนขับที่ก้าวลงมาพร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นคือคนที่เขาไม่มีวันคาดคิดว่าจะได้เจอในตอนนี้ "สวัสดีค่ะคิน... ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ" รินรดา... ในชุดสีขาวสะอาดตา ราวกับนางฟ้าที่เพิ่งเดินออกมาจากหลุมศพ ยืนจ้องหน้าเขาด้วยแววตาที่ไม่มีความทรงจำเหลืออยู่เลย นอกจากความแค้นที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างให้วอดวาย ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางไปกับความอึดอัดใจในตอนนี้ เมฆหมอกสีชมพูจะรอทุกคนอยู่ในตอนหน้าครับ