เงาจากอดีต

"คุณคิดว่ากลิ่นวานิลลามาดากัสการ์เกรดพรีเมียม จะกลบเกลื่อนความทรงจำที่เน่าเฟะของคุณได้จริงเหรอคะ...คิน" เสียงหวานใสทว่าแฝงด้วยใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในครัวร้าน 'Pink Cafe' พราวที่กำลังก้มหน้าก้มตาแต่งหน้าเค้กสตรอว์เบอร์รีชะงักมือจนวิปครีมเหลวเสียรูป เธอเงยหน้าขึ้นมองร่างระหงในชุดเดรสสีแดงเพลิงที่ตัดกับบรรยากาศร้านแสนหวานอย่างสิ้นเชิง ผู้หญิงคนนี้—รินรดา—ยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ ดวงตาคู่คมกริบของเธอกำลังจ้องมองแผ่นหลังกว้างของคินด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจการครอบครอง คินหยุดมือที่กำลังตีแป้งพายจังหวะสม่ำเสมอลงทันที เขาไม่ได้หันกลับไปทันที แต่แรงบีบที่ด้ามตะกร้อจนเส้นเลือดที่หลังมือปูดโปนนั้น บอกได้ดีว่าความนิ่งเงียบของเขากำลังสั่นคลอนเพียงใด "ที่นี่ร้านกาแฟ ไม่ใช่สถานที่สำหรับคนไม่มีมารยาท" คินเอ่ยเสียงเรียบ น้ำเสียงเขาเยือกเย็นจนพราวรู้สึกหนาววาบไปถึงกระดูกสันหลัง รินรดาสะบัดผมลอนสลวย เดินนวยนาดผ่านพราวไปโดยไม่แม้แต่จะปรายตาแล หญิงสาวผู้มีอดีตที่พราวไม่อาจเอื้อมถึงก้าวไปหยุดอยู่เบื้องหลังคิน เธอถือวิสาสะวางมือเรียวบางลงบนไหล่กว้างของเขาอย่างถือสิทธิ์ สัมผัสนั้นแฝงความหมายบางอย่างที่ทำให้พราวรู้สึกเหมือนถูกบีบคั้นหัวใจ "มารยาทเหรอคะ? กับคนคุ้นเคยที่เคย 'ชิม' มาหมดทุกอย่าง แม้กระทั่งสูตรลับที่คุณหวงแหน... ฉันจำเป็นต้องใช้มันด้วยเหรอ" รินรดาโน้มตัวลงกระซิบข้างหูคิน ลมหายใจของเธอแผ่ซ่านความอึดอัดไปทั่วพื้นที่ห้องครัว พราววางถุงบีบครีมลงช้าๆ เธอพยายามจะก้าวถอยหลัง แต่ขาเธอกลับหนักอึ้ง ความกลัวที่ซ่อนอยู่ในส่วนลึกของบาดแผลเก่าเริ่มปะทุขึ้นอีกครั้ง เธอเห็นคินขยับตัวเล็กน้อย เขาไม่ได้สะบัดมือรินรดาทิ้ง แต่เขากลับหลับตาลงแน่น ราวกับกำลังกดทับความรู้สึกผิดชอบชั่วดีบางอย่างเอาไว้ "ผมเลิกเป็นคนเดิมตั้งแต่วันที่คุณเดินออกไปจากชีวิตผมแล้ว ริน" คินพูดโดยไม่หันกลับมา "กลับไปซะ ก่อนที่ผมจะลืมคำว่าสุภาพบุรุษที่เคยมีให้" รินรดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่สั่นประสาทพราวได้ดียิ่งกว่าเสียงตะโกน เธอขยับตัวมายืนประจันหน้ากับพราว รอยยิ้มที่มุมปากของเธอไม่ได้ดูใจดีเลยแม้แต่น้อย สายตาของเธอไล่มองพราวตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเวทนา "เธอสินะ... พนักงานใหม่ที่เขาว่ากันว่าซื่อจนเกือบจะโง่" รินรดาเอ่ยพลางยื่นมือไปหยิบสตรอว์เบอร์รีลูกที่พราวเพิ่งบรรจงวางบนหน้าเค้กขึ้นมากัด "คินชอบอะไรที่ 'เรียบง่าย' และ 'เข้าถึงง่าย' แบบนี้มาตลอด แต่น่าเสียดายนะ... เขาแค่ชอบลองของใหม่ไปวันๆ สุดท้ายแล้ว คนที่จะเดินเคียงข้างเขาได้จริงๆ ก็ต้องเป็นคนที่คู่ควรกับโลกของเขาเท่านั้น" "คุณไม่มีสิทธิ์มาตัดสินใคร" พราวเอ่ยเสียงสั่น พยายามรวบรวมความกล้าที่มีอยู่น้อยนิดโต้ตอบ "สิทธิ์เหรอ?" รินรดาเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะหันไปคว้าข้อมือคินให้หันกลับมาเผชิญหน้ากัน "คินคะ บอกเธอก่อนสิว่าคืนนี้เรามีนัดทานมื้อค่ำกันที่ไหน บอกให้เธอรู้ว่าที่ที่เธอยืนอยู่น่ะ... มันก็แค่ที่พักใจชั่วคราวระหว่างรอฉันกลับมา" ความเงียบเข้าปกคลุมร้านกาแฟที่เคยอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของเมล็ดกาแฟ บัดนี้มันกลับจางหายไปแทนที่ด้วยกลิ่นอายของความล้มเหลวที่คืบคลานเข้ามา คินมองรินรดาด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะเบนสายตามาที่พราว ดวงตาของเขาไหววูบเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวอีกครั้ง "พราว... คุณออกไปก่อนเถอะ ผมมีเรื่องต้องคุยกับรินรดาเป็นการส่วนตัว" พราวรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน คำสั่งที่ฟังดูเหมือนการไล่กลายๆ นี้มันบาดลึกลงไปในหัวใจจนเธอแทบยืนไม่อยู่ เธอเห็นรินรดาเหยียดยิ้มผู้ชนะ เธอเห็นคินที่ดูเหมือนจะพ่ายแพ้ให้กับเงาจากอดีตที่ไม่อาจหลบหนี ขณะที่พราวกำลังจะหมุนตัวเดินออกไปจากห้องครัว มือถือของคินที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานข้างๆ ก็สั่นรัวขึ้นมา หน้าจอแสดงชื่อผู้โทรเข้าที่ทำให้คินชะงักงันจนปล่อยข้อมือรินรดาลงทันที เขาคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยสีหน้าที่ซีดเผือดผิดปกติ ก่อนจะหันมามองพราวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่นที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน "อย่าเพิ่งไป..." คินคว้าข้อมือพราวไว้แน่น แรงบีบนั้นเต็มไปด้วยความร้อนรุ่มและสับสน "ถ้าคุณก้าวออกไปจากประตูร้านตอนนี้... ชีวิตของคุณจะไม่มีทางกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้อีกเลย" รินรดาหุบยิ้มทันที เธอเองก็ดูตกใจกับสิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอโทรศัพท์ของคินเช่นกัน เสียงแจ้งเตือนข้อความสุดท้ายจากเบอร์นิรนามเด้งขึ้นมาบนหน้าจอที่สว่างวาบในความมืดของร้าน 'เกมที่เธอเริ่ม... ตอนนี้ถึงเวลาต้องจบลงแล้ว คิน... บอกเธอดิ ว่าทำไมผู้หญิงที่ชื่อ 'รินรดา' ถึงมีใบมรณบัตรระบุว่าเสียชีวิตไปแล้วตั้งแต่สามปีก่อน?' ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับเมฆหมอกสีชมพูในตอนนี้นะคะ