งานเทศกาลเบเกอรี่

“เอกสารนี้มันหมายความว่ายังไงคะคิน?” น้ำเสียงของพราวสั่นพร่าขณะกวาดสายตาผ่านตัวอักษรบนหน้ากระดาษที่สั่นไหวอยู่ในมือ ความเงียบที่ถาโถมเข้ามาในร้านกาแฟสีชมพูแห่งนี้ช่างบาดลึกยิ่งกว่าเสียงกรีดร้อง รินรดายืนกอดอกพิงผนังไม้ด้วยท่าทีสบายอารมณ์ มุมปากของหล่อนยกยิ้มจางๆ อย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า ทว่าคินกลับนิ่งงัน แววตาที่เคยอบอุ่นดุจแสงอาทิตย์ยามเย็นยามที่เขามองพราว บัดนี้กลับสั่นไหวและพร่าเลือนไปด้วยม่านหมอกแห่งความลับที่เขาไม่เคยเปิดเผย “พราว... ฟังผมก่อนนะ” คินขยับตัวเข้าหาพราว หมายจะคว้ามือเธอไว้ แต่ชายหนุ่มกลับชะงักงันเมื่อเห็นประกายความผิดหวังในดวงตาคู่สวยนั้น “ฟังอะไรคะ?” พราวแค่นหัวเราะ ทั้งที่น้ำตารื้นอยู่ที่ขอบตา “ฟังเรื่องที่ร้านกาแฟที่ฉันรักกำลังจะถูกขายต่อให้กลุ่มทุนอสังหาริมทรัพย์เพื่อทำเป็นคอนโดมิเนียมเหรอคะ? หรือฟังเรื่องที่คนรักของฉัน... มีชื่อเป็นหนึ่งในผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่อนุมัติโครงการนี้?” กลิ่นหอมของเมล็ดกาแฟคั่วบดที่อบอวลไปทั่วร้านกลับกลายเป็นกลิ่นฉุนที่ชวนคลื่นไส้ในความรู้สึกของพราว เธอวางซองเอกสารลงบนเคาน์เตอร์ไม้ด้วยมือที่เย็นเฉียบ ก่อนจะหันหลังเดินหนีไปหลังร้าน ทิ้งให้บรรยากาศระหว่างคนทั้งสามตึงเครียดจนแทบขาดสะบั้น งานเทศกาลเบเกอรี่ประจำปีที่ควรจะเป็นความฝันอันยิ่งใหญ่ของพราวและคินกลับกลายเป็นสมรภูมิรบไปในทันที ตลอดทั้งสัปดาห์ที่ผ่านมา ทั้งคู่ต้องทำงานร่วมกันอย่างใกล้ชิดเพื่อเตรียมตัวสำหรับบูธขนมหวาน แต่ทว่าความใกล้ชิดนั้นกลับเต็มไปด้วยช่องว่างที่มองไม่เห็น ห้องครัวหลังร้านวันนี้เงียบเชียบ ผิดกับวันก่อนๆ ที่มักจะมีเสียงหยอกล้อหรือคำแนะนำเรื่องสูตรขนม คินพยายามจะเอื้อมมือไปหยิบถาดแป้งที่พราวกำลังนวดอยู่ แต่เธอขยับตัวหลบราวกับเขามีเชื้อโรคติดตัว “พราวครับ... งานเทศกาลนี้มันสำคัญกับคุณมากนะ เราควรจะทำมาการองไส้กุหลาบให้สมบูรณ์แบบที่สุด อย่าให้เรื่องส่วนตัวมาทำลายความตั้งใจของคุณเลย” คินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำพยายามประนีประนอม พราวหยุดมือที่กำลังบดน้ำตาลไอซิ่ง เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตานั้นว่างเปล่าจนคินใจหาย “คุณพูดถึงงานเทศกาล แต่คุณลืมไปหรือเปล่าว่าที่ที่เราจะจัดงานน่ะ อีกไม่กี่เดือนมันอาจจะไม่มีอยู่อีกต่อไปแล้ว การทำขนมที่แสนวิเศษในร้านที่กำลังจะถูกทำลาย... มันต่างอะไรกับการแต่งงานศพให้ตัวเองคะ?” “มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิด” คินกัดฟันแน่น สันกรามของเขาขึ้นเป็นรอยนูน “ผมมีเหตุผล และผมกำลังหาวิธีแก้ไขอยู่ ผมไม่ได้จะทิ้งร้านนี้ไปไหน” “เหตุผลของคุณคือสิ่งที่รินรดาถืออยู่ในมือนั่นใช่ไหมคะ?” พราวสวนกลับทันควัน คำพูดของเธอคือมีดที่กรีดลงบนใจของคนฟัง คินไม่ได้ตอบโต้ เขาทำเพียงแค่หยิบตะกร้อมือขึ้นมาแล้วเริ่มตีไข่ขาวด้วยความรุนแรงราวกับต้องการระบายความอัดอั้น พราวลอบมองเสี้ยวหน้าคมสันที่ดูเคร่งเครียดของเขา ความรู้สึกสับสนตีรวนอยู่ในอก ทั้งรัก ทั้งเจ็บ และทั้งสงสัยในตัวตนที่แท้จริงของชายหนุ่มที่เธอคิดว่ารู้จักดีที่สุด ความเงียบครอบคลุมไปทั่วห้องครัว มีเพียงเสียงเครื่องตีไข่ไฟฟ้าที่ครางหึ่งๆ แข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวของคนทั้งคู่ พวกเขาต้องเร่งมือเตรียมขนมหวานนับพันชิ้นสำหรับงานเทศกาลในวันพรุ่งนี้ พราวบรรจงแต่งหน้าเค้กชิ้นเล็กๆ ด้วยความประณีต นิ้วเรียวของเธอสั่นเล็กน้อยยามที่วางดอกไม้ประดิษฐ์จากน้ำตาลลงบนยอดเค้ก ทุกความละเมียดละไมที่เธอใส่ลงไปคือความพยายามที่จะยึดเหนี่ยวร้านแห่งนี้ไว้ “พราว...” คินหยุดมือแล้วหันมามองเธอ “ผมรู้ว่าคุณโกรธ แต่คืนนี้หลังงานเทศกาลจบลง ผมจะบอกทุกอย่างที่คุณต้องการรู้ ทั้งเรื่องเอกสาร เรื่องรินรดา และเรื่องที่ผมปิดบังคุณไว้” พราวชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะฝืนยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา “สัญญาแล้วนะคะ ว่าจะไม่โกหกฉันอีก” “ผมไม่เคยอยากโกหกคุณเลย... โดยเฉพาะเรื่องความรู้สึกของผม” คำพูดของเขาทำเอาพราวชะงักไปชั่วครู่ แสงไฟสีส้มสลัวในห้องครัวทำให้ใบหน้าของคินดูอ่อนโยนและเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน เธอเบือนหน้าหนีแล้วก้มหน้าทำงานต่อ แต่ทว่าจังหวะหัวใจที่ผิดเพี้ยนไปบอกเธอว่า เธอเองก็ยังคงโหยหาความจริงใจนั้นเหลือเกิน เช้าวันงานเทศกาลมาถึงพร้อมกับผู้คนที่หลั่งไหลเข้ามาอย่างเนืองแน่น กลิ่นหอมของขนมอบใหม่ๆ อบอวลไปทั่วงาน บูธของพราวและคินโดดเด่นสะดุดตาที่สุดในงานด้วยโทนสีชมพูละมุนและมาการองรสชาติเอกลักษณ์ที่คนต่อแถวยาวเหยียด ทั้งคู่ต้องทำงานเคียงบ่าเคียงไหล่กัน ท่ามกลางสายตาของรินรดาที่ยืนมองอยู่ห่างๆ ราวกับนางพญาที่รอเวลาโฉบเหยื่อ ความสำเร็จของงานเกินกว่าที่คาดไว้ พราวเริ่มลืมเลือนเรื่องความกังวลใจไปชั่วขณะ เธอหัวเราะและส่งยิ้มให้ลูกค้าอย่างเป็นธรรมชาติ จนกระทั่งรินรดาเดินตรงเข้ามาที่บูธพร้อมกับถุงกระดาษสีขาวเรียบหรูในมือ “ขนมร้านนี้อร่อยดีนะคะ” รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเนิบนาบก่อนจะเหลือบมองคิน “แต่เสียดายนะ ที่ความอร่อยนี้คงจะอยู่ได้อีกไม่นาน” คินรีบวางถาดขนมแล้วก้าวขวางหน้าพราวไว้ “ริน... อย่ามาทำตัวน่ารำคาญที่นี่” “ทำไมล่ะคิน? ในเมื่อฉันเอาของสำคัญมาคืนให้คุณ” รินรดายิ้มกว้างอย่างผู้ชนะ เธอวางซองเอกสารอีกซองลงบนโต๊ะข้างถาดมาการอง “และฉันคิดว่าพราวควรจะเห็นนี่นะ... ก่อนที่จะตัดสินใจทำอะไรโง่ๆ ลงไป” พราวขมวดคิ้วแน่น เธอหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลนั้นขึ้นมาเปิดด้วยความรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ ภาพที่ปรากฏตรงหน้าไม่ใช่เอกสารทางกฎหมายอย่างที่เธอคิด แต่เป็นรูปถ่ายใบหนึ่งที่ทำเอาโลกทั้งใบของพราวหยุดหมุนไปทันที มันเป็นรูปของคินในร้านกาแฟแห่งนี้เมื่อห้าปีก่อน... แต่ข้างกายของเขากลับไม่ใช่พราว หากแต่เป็นผู้หญิงอีกคนหนึ่งที่หน้าตาคล้ายกับเธออย่างกับแกะ! และในรูปนั้น คินกำลังสวมแหวนให้หญิงสาวปริศนาคนนั้นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักลึกซึ้งชนิดที่เธอไม่เคยได้รับจากเขาเลยแม้แต่น้อย มือของพราวสั่นจนซองเอกสารร่วงหล่นลงพื้น คินหันมาเห็นรูปถ่ายนั้นแล้วใบหน้าของเขาก็ซีดเผือดราวกับคนตาย “พราว... ฟังผมอธิบายก่อน!” คินพยายามจะเอื้อมมือมาจับแขนเธอ แต่พราวกลับถอยกรูดด้วยความตกใจ ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงจนเกือบล้ม “นี่คือเหตุผลที่คุณเลือกฉันเหรอคิน?” พราวเค้นเสียงถาม ทั้งน้ำตาที่เริ่มเอ่อล้น “เพราะฉันมีหน้าตาเหมือน ‘คนรักเก่า’ ที่ตายไปแล้วของคุณ... ใช่ไหมคะ?” ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามเส้นทางของพราวและคินมาจนถึงตอนนี้นะคะ บทต่อไปความจริงที่น่าตกใจกำลังจะเผยออกมามากกว่าที่คิดค่ะ ขอให้มีความสุขกับการอ่านนะคะ! ด้วยรักจากใจ เมฆหมอกสีชมพู