จังหวะของหัวใจ

"ถ้าคุณคิดว่าการกลับมาของคนเก่า จะทำให้สูตรขนมที่ดิฉันเพิ่งคิดค้นขึ้นมาต้องเปลี่ยนรสชาติไปล่ะก็... คุณคิดผิดถนัดค่ะ รินรดา" พราววางถาดแก้วใสลงบนเคาน์เตอร์หินอ่อนเสียงดังเคร้ง ก่อนจะเลื่อนจานมูสเค้กสตรอว์เบอร์รีไปตรงหน้าแขกผู้มาเยือนอย่างเนิบนาบ แต่สายตาของเธอไม่ได้มองเค้กเลยแม้แต่น้อย มันจับจ้องอยู่ที่นัยน์ตาที่พยายามจะฉายแววเหนือกว่าของหญิงสาวตรงหน้า รินรดาแค่นยิ้มบางๆ นิ้วเรียวสวยภายใต้ถุงมือผ้าลูกไม้ลูบไล้ขอบแก้วกาแฟอย่างใจเย็น "พราว... ความมั่นใจเป็นเรื่องดีค่ะ แต่น่าเสียดายที่คนทำขนมมักจะแยก 'รสชาติ' กับ 'ความทรงจำ' ออกจากกันไม่ได้ โดยเฉพาะเมื่อคนคนนั้นคือคิน" บรรยากาศในร้าน 'Pink Cloud Café' ที่เคยอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของวานิลลาและกาแฟคั่วบด ดูจะอึดอัดขึ้นมาอย่างกะทันหัน ลูกค้าโต๊ะมุมห้องเงียบเสียงลง พนักงานคนอื่นๆ ต่างก้มหน้าก้มตาทำงานราวกับต้องการล่องหนไปจากรัศมีสงครามเย็นนี้ คิน ซึ่งยืนอยู่หลังบาร์ขนมหวานชะงักมือที่กำลังแต่งหน้าเค้ก เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามอง แต่ความนิ่งเงียบของเขานั้นดังก้องยิ่งกว่าคำพูดใดๆ แผ่นหลังกว้างของเขาสั่นไหวเล็กน้อยจากการถอนหายใจที่แฝงความหนักอึ้ง "คุณรินรดาคะ" พราวเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าสั่นไหวเล็กน้อยในตอนท้าย "ถ้าคุณแวะมาเพื่อจะทวงถามถึงความหลัง ดิฉันคงต้องขอให้คุณไปที่อื่น เพราะที่นี่... เราทำธุรกิจด้วยหัวใจ ไม่ใช่ด้วยซากปรักหักพังของใครบางคน" "ปากคอเราะร้ายขึ้นเยอะเลยนะ" รินรดาหัวเราะแผ่วเบา ก่อนจะลุกขึ้นยืน ความสูงของเธอทำให้ดูเหนือกว่าพราวอยู่เล็กน้อย "แต่ระวังไว้เถอะค่ะ ของที่ได้มาง่ายๆ มักจะจากไปง่ายๆ เหมือนกับความอบอุ่นจอมปลอมในร้านนี้" ในจังหวะนั้นเอง คินวางอุปกรณ์ตกแต่งขนมลงบนโต๊ะโลหะเสียงดังสนั่น เขาก้าวเดินออกมาจากหลังบาร์ สายตาคมกริบดุจมีดโกนของเขาสบเข้ากับดวงตาที่วาวโรจน์ของรินรดา "พราวไม่ได้ทำขนมด้วยความอบอุ่นจอมปลอม" เสียงของคินทุ้มต่ำและราบเรียบ แต่มันกลับทรงพลังจนทำให้บรรยากาศในร้านเปลี่ยนไป "เธอทำด้วยความใส่ใจที่ผมไม่เคยได้รับจากคุณ... แม้แต่วินาทีเดียว" ความเงียบเข้าปกคลุมร้านราวกับถูกสาป รินรดาชะงักไปชั่วครู่ แววตาที่เคยถือดีเริ่มสั่นไหว ก่อนที่เธอจะแค่นหัวเราะกลบเกลื่อนแล้วเดินออกไปจากร้านโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลปนไปกับกลิ่นโกโก้ขมปร่า พราวถอนหายใจยาว ความตึงเครียดที่กักเก็บไว้เริ่มคลายออก เธอหันไปมองคินที่ยืนอยู่ไม่ไกล สายตาของเขาไม่ได้มีความเย็นชาเหมือนทุกครั้ง แต่มันกลับแฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่อาจนิยามได้ "ทำไมต้องพูดแบบนั้นคะ..." พราวถามเสียงแผ่ว ลำคอของเธอตีบตัน คินเดินเข้ามาใกล้ ระยะห่างที่เคยมีถูกร่นจนเหลือเพียงคืบ กลิ่นหอมจางๆ ของแป้งสาลีและเมล็ดกาแฟจากตัวเขาทำให้หัวใจของพราวเต้นผิดจังหวะ "เพราะมันคือความจริง" คินตอบพลางเอื้อมมือไปหยิบเศษแป้งเล็กๆ ที่ติดอยู่บนเส้นผมของเธอออกอย่างแผ่วเบา "ความจริงที่ผมพยายามจะบอกคุณมาตลอด แต่กลับถูกกำแพงที่คุณสร้างขึ้นขวางไว้" จังหวะหัวใจของพราวเต้นรัวจนแทบไม่ได้ยินเสียงรอบข้าง เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมนั้น เห็นภาพสะท้อนของตัวเองที่กำลังเขินอายจนแก้มระเรื่อ ในร้านที่เคยเป็นเพียงที่ทำงาน บัดนี้กลับเปลี่ยนไปเป็นพื้นที่ส่วนตัวที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นจนน่าประหลาด ทว่า... ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยอะไรตอบกลับไป ประตูกระจกของร้านก็ถูกผลักออกพร้อมกับเสียงกระดิ่งที่ดังกรีดกราย บรรยากาศแสนหวานในร้านถูกตัดฉับลงในทันที ชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเข้มก้าวเข้ามา เขาคือคุณวิชัย ทนายความส่วนตัวของคินที่พราวไม่เคยพบมาก่อน แววตาของชายผู้มาใหม่ดูเคร่งเครียดเกินกว่าจะเป็นการมาเยือนเพื่อจิบกาแฟ "คุณคินครับ ผมเกรงว่าข่าวเรื่องที่ร้านของคุณกำลังจะถูกฟ้องร้องจากหุ้นส่วนรายใหญ่... มันไม่สามารถปิดบังไว้ได้อีกต่อไปแล้วครับ" คินชะงักไป ดวงตาที่เคยอ่อนโยนเมื่อครู่กลับมาเย็นเยียบขึ้นมาฉับพลัน เขาสบตาพราวเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหันไปหาทนายความด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามและรอยร้าวที่ซ่อนอยู่ "คุณหมายความว่ายังไง... ใครเป็นคนสั่งฟ้อง" คินถามเสียงกร้าว ทนายความวางซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะ พร้อมกับเอ่ยชื่อที่ทำให้ทั้งร้านต้องตกตะลึงจนหัวใจแทบหยุดเต้น "คนคนนั้น... คือคนที่เคยเป็นเจ้าของร้านนี้ร่วมกับคุณ ก่อนที่เธอจะจากไปเมื่อห้าปีก่อนครับ" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรู้สึกละมุนใจในทุกตอนนะคะ หวังว่าตอนนี้นะคะจะทำให้ทุกคนได้สัมผัสถึงความเข้มข้นที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความหวานของเมฆหมอกสีชมพูค่ะ