เผลอใจ

"คุณจะหนีไปจนถึงเมื่อไหร่กัน พราว?" เสียงทุ้มต่ำของคินดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องครัวหลังปิดร้าน กลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่วเข้มผสมกับความหวานละมุนของวานิลลาเบอร์เบินที่ยังคงตกค้างในอากาศ ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศที่ตึงเครียดผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย พราวชะงักมือที่กำลังเช็ดเคาน์เตอร์หินอ่อน ลมหายใจของเธอสะดุดไปจังหวะหนึ่งเมื่อเงยหน้าขึ้นสบกับดวงตาคมกริบที่มักจะดูเรียบเฉย แต่วันนี้... มันกลับมีความร้อนแรงบางอย่างแฝงอยู่ "ฉันไม่ได้หนีค่ะ ฉันแค่... มีงานที่ต้องทำ" พราวตอบเสียงแผ่ว พยายามเบี่ยงสายตาไปมองผ้าเช็ดจานในมือแทน คินไม่ตอบ เขาก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดน้อยลงจนน่าใจหาย ร่างสูงโปร่งในชุดเชฟสีขาวสะอาดตาดูโดดเด่นท่ามกลางแสงไฟสลัว เขาวางมือลงบนเคาน์เตอร์ กักขังเธอไว้ในวงแขนอย่างแผ่วเบาแต่หนักแน่น "ข่าวลือพวกนั้น... มันไม่ได้เกี่ยวกับผมเลยสักนิด" คินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขานุ่มลงกว่าเดิม แฝงไปด้วยความเวทนาที่พราวไม่อยากให้เขาหยิบยื่นมาให้ "แต่อดีตของคุณที่ถูกขุดคุ้ย... มันทำให้คุณหวาดระแวงขนาดนี้เชียวหรือ ถึงขั้นอยากจะไล่ผมไปให้พ้นๆ เพียงเพราะกลัวว่าคนอื่นจะรู้ว่าเราเกี่ยวข้องกัน?" พราวเม้มริมฝีปากแน่น ความเจ็บปวดจากอดีตที่เธอพยายามฝังกลบเริ่มก่อตัวขึ้นราวกับคลื่นใต้น้ำ "คุณไม่เข้าใจหรอกคิน... สำหรับคนที่มีชีวิตเรียบง่ายอย่างฉัน การตกเป็นเป้าสายตาของสื่อมวลชนมันไม่ใช่เรื่องสนุก คุณเป็นถึงเชฟระดับโลก คุณมีเกราะป้องกัน แต่ฉัน... ฉันไม่มีอะไรเลย" คินโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากของเขาเกือบจะแตะกับหน้าผากของเธอ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นแป้งขนมหวานจากตัวเขาทำให้หัวใจของพราวเต้นผิดจังหวะ "ถ้าคุณไม่มีเกราะ... ก็มาอยู่ในเกราะของผมสิ" พราวเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้าอย่างลืมตัว แววตาของคินในขณะนี้ไม่ใช่เชฟหนุ่มมาดนิ่งที่เข้มงวดกับทุกรายละเอียดอีกต่อไป แต่มันคือสายตาของชายหนุ่มที่กำลังเปิดเผยความในใจที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความเย็นชามาตลอด ความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากดวงตาคู่นั้นทำให้พราวรู้สึกราวกับจะละลายไปกับความหวานที่เขามอบให้ "ทำไมต้องเป็นฉันคะ... ทั้งที่คุณมีชีวิตที่เพียบพร้อม มีคนที่เหมาะสมกับคุณมากกว่า..." "เหมาะสมหรือ?" คินหัวเราะในลำคอเบาๆ น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อย "คำว่าเหมาะสมมันไร้ความหมายเมื่อเทียบกับความรู้สึกที่ผมมีให้คุณ พราว... ทุกครั้งที่ผมเห็นคุณหยิบแป้ง อบขนม หรือแม้แต่ตอนที่คุณจดจ่ออยู่กับการชงกาแฟ ผมพบว่าสายตาของผมไม่เคยไปไหนได้ไกลเกินไปจากคุณเลย" นิ้วเรียวยาวของคินเอื้อมมาแตะที่ข้างแก้มของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นทำให้พราวขนลุกซู่ ความลังเลและความกลัวที่เคยเป็นกำแพงสูงชันเริ่มสั่นคลอน พราวรู้ดีว่าหากเธอตกลงใจไปกับเขานั่นหมายถึงการก้าวเข้าสู่พายุลูกใหญ่ที่เธอกลัวที่สุด แต่มือของคินที่วางอยู่ข้างแก้มเธอมันช่างอบอุ่นและปลอดภัยเหลือเกิน ในวินาทีที่หัวใจของทั้งสองคนเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน เสียงกระดิ่งหน้าร้านที่ควรจะเงียบสนิทไปนานแล้วกลับดังขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับร่างระหงในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพงที่ก้าวเข้ามาด้วยท่าทีถือดี รินรดาเดินนวยนาดเข้ามาในร้าน แววตาที่จ้องมองมายังพวกเขาทั้งคู่เต็มไปด้วยความริษยาและเหยียดหยาม เธอแค่นหัวเราะขณะกวาดสายตามองสภาพห้องครัวที่ดูไม่หรูหราแต่กลับมีความอบอุ่นประหลาดอย่างที่เธอไม่มีวันเข้าใจ "เล่นบทรักหวานชื่นกันอยู่นี่เองสินะคะ?" รินรดาเอ่ยเสียงเรียบพลางมองคินด้วยสายตาที่ซ่อนความโกรธไว้ "เชฟคินคะ... หุ้นส่วนร้านอาหารของคุณที่ปารีสกำลังเดือดจัดที่เห็นข่าวคุณกับ 'ผู้หญิงร้านกาแฟ' คนนี้ ถ้าคุณไม่อยากให้ชื่อเสียงที่คุณสร้างมาตลอดหลายปีพังพินาศเพราะผู้หญิงที่เต็มไปด้วยอดีตมัวหมองคนนี้ ก็รีบตัดสินใจซะนะคะว่าอะไรสำคัญกว่ากัน" พราวผงะถอยหลัง ดวงตาของเธอรื้นไปด้วยน้ำตาเมื่อถูกตอกย้ำด้วยคำว่า 'อดีตมัวหมอง' เธอหันไปมองคินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังและหวาดกลัวในคราวเดียวกัน คินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง กรามของเขาขบเข้าหากันแน่น ดวงตาคมกริบเหลือบมองพราวสลับกับรินรดาด้วยความสับสน คินขยับตัวออกห่างจากพราวทีละนิด ก่อนจะหันไปหารินรดาด้วยสีหน้าที่อ่านไม่ออก "ริน... ออกไปจากร้านของผมซะ" คินเอ่ยเสียงเรียบจนน่าใจหาย "ถ้าฉันไม่ไป แล้วจะทำไมคะ?" รินรดาเดินเข้ามากระซิบที่ข้างหูคิน เสียงของเธอเบาแต่ชัดเจนพอที่จะทำให้พราวได้ยิน "งั้นก็เตรียมตัวรับมือกับการแฉเรื่องอดีตที่แท้จริงของพราวได้เลยค่ะ เพราะข้อมูลที่ฉันถืออยู่ในมือตอนนี้... จะทำให้ร้านกาแฟสีชมพูแห่งนี้มอดไหม้ไปกับกองเพลิงในวันพรุ่งนี้แน่นอน!" รินรดาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดหน้าจอโชว์ภาพถ่ายเก่าๆ ใบหนึ่งที่ทำให้หัวใจของพราวหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม พราวมองภาพนั้นด้วยความตกตะลึง ใบหน้าของเธอซีดเผือดจนไร้สีเลือด เมื่อสิ่งที่เธอพยายามปกปิดมาทั้งชีวิต ถูกเปิดเผยออกมาในวินาทีที่เธอกำลังจะเปิดใจรับความรักจากใครสักคน! หวังว่าเนื้อหาตอนนี้จะทำให้คุณผู้อ่านตื่นเต้นและประทับใจนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ ด้วยรักและละมุนใจ... เมฆหมอกสีชมพู