การกลับมาของอดีตที่เจ็บปวด

"ฉันบอกแล้วไง... ว่าไม่ว่าเธอจะหนีไปไกลแค่ไหน กลิ่นอายความพ่ายแพ้ของเธอมันก็ยังติดตัวเธออยู่ดี" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเยือกเย็นกรีดผ่านความเงียบงันภายในร้านกาแฟสีชมพูที่เคยอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของเมล็ดกาแฟคั่วบด บัดนี้กลิ่นเหล่านั้นกลับเจือจางหายไป เหลือเพียงความหนาวเหน็บที่พุ่งตรงเข้าสู่ไขสันหลังของพราว มือที่เคยหยิบจับอุปกรณ์ชงกาแฟอย่างคล่องแคล่วสั่นเทาจนเครื่องแก้วในมือกระทบกันเสียงดังเคร้ง พราวไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงโปร่งที่ยืนตระหง่านอยู่หลังเคาน์เตอร์บาร์ คินขยับตัวเข้ามาขวางหน้าพราวไว้โดยสัญชาตญาณ แววตาของเขาที่เคยราบเรียบดุจผิวน้ำนิ่งยามนี้กลับปั่นป่วนด้วยเปลวเพลิงแห่งความไม่พอใจ เขาจ้องมองชายแปลกหน้าในชุดสูทสีเข้มที่ดูขัดกับบรรยากาศร้านอย่างสิ้นเชิง ก่อนจะหันไปมองหน้าจอโทรศัพท์ที่ยังคงค้างภาพถ่ายอดีตอันแสนขมขื่นของพราวเอาไว้ "ที่นี่เป็นร้านกาแฟ ไม่ใช่สถานที่สำหรับคนโรคจิตมาป้วนเปี้ยน ถ้าคุณไม่มีธุระจะสั่งเครื่องดื่ม ก็กรุณาออกไปก่อนที่ผมจะเรียกตำรวจ" คินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด ทว่าชายคนนั้นกลับหัวเราะในลำคอ ราวกับคำขู่ของคินเป็นเพียงเรื่องตลกที่น่าขัน "ตำรวจงั้นหรือ?" ชายคนนั้นเลิกคิ้วขึ้น สายตาคู่คมกริบกวาดมองไปรอบร้านก่อนจะมาหยุดที่ใบหน้าซีดเผือดของพราว "ถามคนข้างหลังคุณดูสิ ว่าเธออยากให้ตำรวจมาเกี่ยวข้องกับ 'เรื่องในครอบครัว' ของเราจริงๆ หรือเปล่า... จริงไหมพราว? หรืออยากจะให้ฉันเล่าเรื่องคืนนั้นให้ผู้ชายคนนี้ฟังต่อหน้าลูกค้าที่กำลังยืนอ้าปากค้างนั่นดีล่ะ" พราวรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง อดีตที่เธอพยายามฝังกลบไว้ใต้กองเบเกอรี่นับร้อยชิ้น ความสุขที่เธอพยายามสร้างขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนรอยแผลเป็นในใจ กำลังถูกมือคู่นี้กระชากออกจนหมดสิ้น เธอรับรู้ได้ถึงไออุ่นจากฝ่ามือของคินที่แตะลงบนหัวไหล่ของเธอเบาๆ เป็นการส่งสัญญาณว่าเขาจะอยู่ตรงนี้ แต่ทว่า... ความจริงที่เธอกลัวที่สุดไม่ใช่การเปิดเผยความลับ แต่มันคือการเผชิญหน้ากับปีศาจที่เคยพรากทุกอย่างไปจากชีวิตเธอ "ออกไปเถอะค่ะ..." พราวเค้นเสียงที่สั่นพร่าออกมา "ไม่ว่าคุณต้องการอะไร ก็ได้โปรด... อย่าทำลายชีวิตที่เหลือของฉันอีกเลย" "ชีวิตที่เหลือ?" ชายคนนั้นแสยะยิ้ม ก้าวเท้าเข้ามาใกล้เคาน์เตอร์จนคินต้องก้าวไปยืนประจันหน้าในระยะประชิด "เธอเข้าใจผิดไปหน่อยนะพราว ชีวิตของเธอไม่ได้เป็นของเธอมาตั้งแต่วันนั้นแล้ว และยิ่งตอนนี้... เมื่อฉันรู้ว่าเธอกำลังพยายามเริ่มต้นใหม่กับไอ้เชฟขนมหวานนี่ มันก็น่าสนุกขึ้นเยอะเลยไม่ใช่หรือไง" เขาก้มลงมองนาฬิกาข้อมือราคาแพงก่อนจะปรายตามองไปยังรินรดาที่เดินนวยนาดเข้ามาในร้านด้วยท่าทีเย่อหยิ่งพอดี รินรดาชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นบรรยากาศที่ตึงเครียด แต่เมื่อเห็นเป้าหมายที่อยู่ตรงหน้า เธอก็ฉีกยิ้มกว้างอย่างผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่า "อ้าว... คุณคินคะ ดูเหมือนจะมีแขกไม่ได้รับเชิญรบกวนความสงบของร้านสินะคะ?" รินรดากล่าวด้วยน้ำเสียงประชดประชัน เธอเหลือบสายตาไปทางชายปริศนาด้วยท่าทีที่ราวกับนัดแนะกันไว้ "แต่ถ้าแขกคนนี้มีธุระสำคัญกับ 'พนักงาน' ของคุณ บางทีเราอาจจะต้องคุยกันหน่อยนะคะ ว่าพนักงานที่มีปูมหลังไม่สะอาดแบบนี้ สมควรจะทำงานในร้านที่มีชื่อเสียงแบบร้านคุณต่อไปหรือไม่" พราวรู้สึกเหมือนลมหายใจขาดห้วง เธอหันไปมองคินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความตัดพ้อและความหวาดกลัว แต่คินกลับไม่ได้หลบสายตาหนี เขากลับกระชับมือที่ไหล่ของเธอแน่นขึ้น แววตาของเขามุ่งมั่นและไม่มีร่องรอยของความลังเลใจแม้แต่น้อย "ไม่ว่าพราวจะเป็นใครในอดีต" คินเอ่ยเสียงนิ่ง ทว่าก้องกังวานไปทั่วร้าน "สิ่งที่เธอเป็นในตอนนี้ คือคนที่ผมให้เกียรติและเลือกที่จะยืนข้างๆ ถ้าพวกคุณหวังจะใช้ความลับมาข่มขู่หรือทำลายเธอ ก็เชิญเปลี่ยนเป้าหมายเถอะครับ เพราะร้านนี้ไม่มีที่ว่างสำหรับคนสกปรก" ชายคนนั้นหุบยิ้มทันที แววตาของเขาวาวโรจน์ด้วยความโกรธจัด เขาควักนามบัตรใบหนึ่งวางลงบนเคาน์เตอร์เบาๆ ก่อนจะกระซิบที่ข้างหูของพราวผ่านช่องว่างระหว่างไหล่ของคิน "นึกว่าเธอจะหาที่ซ่อนได้ดีกว่านี้เสียอีกนะพราว... แต่อย่าลืมสิว่าคนอย่างฉันน่ะ ถ้าจะเอาอะไรคืน ก็ไม่มีทางปล่อยให้หลุดมือไปง่ายๆ หรอก" เขาสะบัดตัวเดินออกจากร้านไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่แสนอึดอัด รินรดายืนมองพราวด้วยสายตาเย้ยหยันก่อนจะเดินตามชายคนนั้นออกไปทิ้งท้ายด้วยเสียงหัวเราะเบาๆ ที่น่าขนลุก พราวทรุดตัวลงนั่งกับเก้าอี้ไม้ข้างหลัง หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมาจากอก ความลับที่เธอเคยคิดว่าจะรักษาไว้ได้ตลอดไป บัดนี้มันถูกเปิดเผยออกมาอย่างไม่ทันตั้งตัว คินเดินอ้อมเคาน์เตอร์มาคุกเข่าลงตรงหน้าพราว เขาประคองใบหน้าของเธอให้เงยขึ้นสบตา สายตาของเขามีความอ่อนโยนที่เปี่ยมไปด้วยความเข้าใจ "พราว... บอกผมได้ไหม ว่าผู้ชายคนนั้นคือใคร และเขามีส่วนเกี่ยวข้องกับสิ่งที่อยู่ในภาพนั่นอย่างไร?" พราวน้ำตาไหลพราก เธอส่ายหน้าอย่างช้าๆ ความเจ็บปวดในอดีตพุ่งเข้าจู่โจมซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอไม่อยากให้คินต้องแปดเปื้อนไปกับเงามืดในชีวิตเธอ แต่ทว่าในวินาทีที่เธอกำลังจะเอ่ยปาก เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของคินที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้นรัวๆ หลายครั้งพร้อมกัน เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยสุขุมกลับซีดเผือกลงทันทีที่เห็นภาพที่ถูกส่งเข้ามาล่าสุด มันไม่ใช่ภาพของพราว แต่มันคือภาพของ 'ครอบครัวของคิน' ในที่ที่ไม่ควรอยู่ และข้อความสั้นๆ ที่ปรากฏอยู่ใต้ภาพนั้นทำเอาทั้งคู่ต้องหยุดหายใจ... 'ถ้าอยากให้ความลับของพราวปลอดภัย... ก็ลองมาตามหาความลับของแกดูสิ คิน' ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับพราวและคินในตอนนี้นะคะ เมฆหมอกสีชมพูจะรอพบทุกคนในตอนถัดไปค่ะ