คำสัญญา

"คุณจะดึงดันทำไปเพื่ออะไรคิน ในเมื่อทุกคนก็รู้ว่าคนที่จะยืนเคียงข้างคุณในฐานะคู่ชีวิตที่เหมาะสมที่สุด คือริน ไม่ใช่เด็กเสิร์ฟที่ทำได้แค่ชงกาแฟไปวันๆ แบบเธอ!" เสียงแหลมสูงของรินรดาบาดลึกเข้าไปในบรรยากาศที่เคยอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของเมล็ดกาแฟคั่วบดภายในร้าน พราวที่กำลังยืนจัดแจกันดอกไม้ริมหน้าต่างชะงักมือจนก้านกุหลาบแทบหักคามือ เธอไม่ได้หันกลับไปมอง แต่แผ่นหลังบางที่สั่นเทานิดๆ ของเธอนั้นคือหลักฐานชั้นดีว่าคำพูดเหล่านั้นทำลายความมั่นใจที่เธอเพิ่งสร้างขึ้นมาได้มากเพียงใด คินที่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์เบเกอรี่ไม่ได้แสดงท่าทีเกรี้ยวกราด เขาวางมีดตัดเค้กราคาแพงลงบนถาดด้วยจังหวะที่เงียบเชียบจนน่าใจหาย ดวงตาคมกริบดุจน้ำแข็งของเขาจ้องมองหญิงสาวที่เคยมีความหมายในอดีตด้วยแววตาที่ว่างเปล่า "ริน... ถ้าคุณยังไม่หยุดดูถูกพราว ผมคงต้องขอเชิญคุณออกจากร้านไปเดี๋ยวนี้" คินเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทรงพลังจนรินรดาถึงกับชะงัก "คิน! คุณกล้าไล่รินเพราะผู้หญิงคนนี้เหรอ?" คินไม่ตอบ เขาเดินอ้อมเคาน์เตอร์ออกมา ท่าทางสุขุมและมั่นคงเหมือนภูเขาที่ไม่มีวันสั่นคลอน เขาเดินผ่านรินรดาไปโดยไม่ปรายตามองแม้แต่น้อย ก่อนจะหยุดยืนเบื้องหลังพราวที่ยังคงก้มหน้าก้มตาจัดดอกไม้อย่างไร้จุดหมาย เขายื่นมือหนาไปกุมมือที่เย็นเฉียบของพราวไว้อย่างแผ่วเบา สัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วของเขาทำให้หัวใจที่กำลังเต้นระส่ำของพราวค่อยๆ ผ่อนคลายลง "พราว... หันมามองผมหน่อยได้ไหมครับ" เสียงของเขาอ่อนโยนจนแทบจะเป็นเสียงกระซิบ พราวหมุนตัวกลับมา สายตาของทั้งคู่ประสานกัน ความเงียบงันในร้านถูกแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจที่สอดประสาน รินรดายืนกำมือแน่นด้วยความโกรธแค้น เธอเห็นความอ่อนโยนที่คินไม่เคยมอบให้เธอมาก่อน มันชัดเจนเสียจนรินรดารู้สึกเหมือนเป็นเพียงอากาศธาตุในห้องนี้ "คุณไม่จำเป็นต้องฟังสิ่งที่เธอพูด" คินเอ่ยพลางใช้นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยหลังมือของพราวเบาๆ "ชีวิตของผมไม่ได้ถูกนิยามด้วยอดีตที่ผิดพลาด แต่มันถูกนิยามด้วยปัจจุบันที่มีคุณอยู่ข้างๆ แบบนี้" "แต่ว่า... สิ่งที่เธอกล่าวอ้างมันก็มีความจริงอยู่นะคะ" พราวฝืนยิ้มที่ขอบตาร้อนผ่าว "ฉันเป็นแค่คนธรรมดา ส่วนคุณ... คุณเพียบพร้อมเกินกว่าที่จะลดตัวลงมาทำแบบนี้" คินยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่ง มันไม่ได้เย่อหยิ่งหรือเย็นชา แต่มันคือรอยยิ้มของชายหนุ่มที่พร้อมจะปกป้องสิ่งที่เขารักที่สุด "ถ้าการที่ผมเลือกจะมีความสุขกับคนที่ทำให้หัวใจของผมเต้นแรงทุกครั้งที่ได้กลิ่นหอมของแป้งขนมปังอบใหม่ คือการลดตัวลง... งั้นผมก็ยินดีจะอยู่ข้างล่างนั่นกับคุณตลอดไป พราวครับ... ผมสัญญา ไม่ว่าอดีตจะตามมาหลอกหลอนหรืออนาคตจะเปลี่ยนไปอย่างไร ผมจะอยู่ตรงนี้ จะเป็นเชฟส่วนตัวของคุณ และจะเป็นคนที่จะคอยประคองมือคุณไว้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น" พราวกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เธอพยักหน้าเบาๆ ความหวาดกลัวที่เคยเป็นเสี้ยนหนามในใจถูกถอนออกไปทีละน้อยด้วยคำมั่นสัญญาที่หนักแน่นยิ่งกว่าสิ่งใด รินรดาที่ทนดูภาพความหวานชื่นนี้ไม่ได้อีกต่อไป เธอเดินกระทืบเท้าออกจากร้านไปโดยไม่ลืมทิ้งสายตาอาฆาตไว้เบื้องหลัง พราวถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่ทว่าความเงียบที่กลับเข้ามาปกคลุมร้านอีกครั้งกลับให้ความรู้สึกแปลกไป "ขอบคุณนะคะคิน... ขอบคุณที่เชื่อมั่นในตัวพราว" "ไม่ใช่แค่เชื่อมั่นครับ แต่มันคือสิ่งที่ผมต้องการมากที่สุดในชีวิต" คินเอื้อมมือไปจัดปอยผมที่ปรกหน้าของพราวด้วยความรักใคร่ แต่ในจังหวะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของคินที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ก็ดังขึ้นขัดจังหวะ เขาชำเลืองมองหน้าจอแวบหนึ่งก่อนที่สีหน้าจะเปลี่ยนไปเป็นความเคร่งเครียดอย่างฉับพลัน เขาหันกลับมามองพราวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความลังเล ก่อนจะขยับปากพูดด้วยเสียงที่เบาหวิว "พราว... มีบางเรื่องที่คุณต้องรู้ และมันอาจจะทำให้สิ่งที่เราเพิ่งพูดกันเมื่อครู่... พังทลายลง" เขาเลื่อนหน้าจอที่แสดงข้อความจากบุคคลปริศนาให้พราวดู ข้อความนั้นทำเอาพราวถึงกับตัวชาวาบ... ในภาพถ่ายที่แนบมาพร้อมกับข้อความ คือภาพของพราวในวันที่เธอเพิ่งหนีออกจากอดีตที่ขมขื่น และบุคคลที่ยืนอยู่เบื้องหลังภาพนั้น... คือเงาร่างของคนที่พราวหวาดกลัวที่สุดในชีวิต ซึ่งเพิ่งจะปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตูร้านกาแฟในวินาทีนี้เอง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความรักของพราวและคินมาถึงตอนนี้นะคะ เมฆหมอกสีชมพูจะตั้งใจถ่ายทอดความละมุนละไมนี้ต่อไปค่ะ