ความสุขชั่วคราว

"ถ้าคุณพ่อคิดว่าเงินจะซื้อความฝันของใครก็ได้ตามอำเภอใจ ผมเกรงว่าคุณพ่อคงประเมินค่าของสิ่งที่เรากำลังสร้างที่นี่ต่ำเกินไปแล้วค่ะ" เสียงของพราวราบเรียบ ทว่าสั่นไหวเล็กน้อย มือบางที่กำผ้ากันเปื้อนแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด พยายามสะกดกลั้นความสั่นเทาของร่างกาย เธอไม่ได้มองไปที่ชายวัยกลางคนที่ยืนตระหง่านอยู่หน้ากระจก แต่จ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาที่เย็นชาของคิน... ชายหนุ่มที่ยืนตระหง่านอยู่หน้าเตาอบราวกับปราการด่านสุดท้าย คุณอัศวิน—ผู้ทรงอิทธิพลในวงการธุรกิจอาหารขยับยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่มีไออุ่นหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่นิด เขาไม่ได้ตอบโต้คำพูดของพราวทันที แต่กวาดสายตาคมกริบไปรอบร้านกาแฟสีชมพูที่เคยเงียบเหงา ก่อนจะยกมือขึ้นเป็นสัญญาณ ชายฉกรรจ์ในชุดสูทสองคนที่ยืนขนาบข้างข้างหลังก้าวถอยออกไปชั่วคราว ทิ้งไว้เพียงกลิ่นบุหรี่จางๆ ที่ลอยผ่านช่องว่างของบานประตูที่เปิดแง้มไว้ "ความฝันงั้นหรือ?" ชายวัยกลางคนแค่นหัวเราะ เสียงของเขาดังกังวานผ่านกระจก "มันก็แค่เกมของคนหนุ่มสาวที่หลงระเริงไปกับรสหวานของแป้งและน้ำตาล คิน... แกคิดว่าสูตรขนมพวกนี้มันจะเลี้ยงชีวิตแกได้ตลอดไปงั้นหรือ? หรือแกแค่ใช้มันเป็นข้ออ้างเพื่อหนีความรับผิดชอบที่แกควรจะมี" คินไม่หันกลับไปมอง เขาใช้ช้อนโลหะคนส่วนผสมในชามแก้วช้าๆ จังหวะการหมุนนั้นสม่ำเสมอและหนักแน่น ต่างจากพายุที่กำลังก่อตัวอยู่ภายนอกร้าน "สูตรนี้ไม่ใช่ของตระกูลเรา และมันไม่ใช่สิ่งที่คุณพ่อจะเอาไปตีค่าเป็นราคาตลาดได้ ที่นี่คือที่ที่ผมเลือก... และผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำลายความสงบสุขของพราว" บรรยากาศในร้านเปลี่ยนไปในทันที เมื่อคินวางตะกร้อมือลง เสียงกระทบของเหล็กกับขอบชามดัง กริ๊ง! ราวกับสัญญาณเปิดศึก เขาหันกลับมาประจันหน้ากับบิดาที่ยืนอยู่หลังกระจก รัศมีความกดดันระหว่างคนสองวัยแผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวหนาหนัก "คุณพราวครับ" คินเรียกชื่อเธอโดยไม่ละสายตาจากบิดา "ช่วยเปิดประตูให้แขกของเราหน่อยครับ" พราวสะดุ้ง หัวใจเต้นรัวจนแทบกระดอนออกมานอกอก เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่คำเชิญชวนด้วยความยินดี แต่เป็นการเปิดรับความจริงที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้อีกต่อไป เธอเดินตรงไปยังประตู มือที่สั่นเทาเอื้อมไปปลดล็อกกลอน ความเย็นของโลหะที่นิ้วมือสัมผัสนั้นเหมือนแช่แข็งวิญญาณเธอไว้ชั่วขณะ ทันทีที่บานประตูเปิดออก อัศวินก้าวเข้ามาด้วยท่วงท่าผู้ชนะ กลิ่นโคโลญจน์ราคาแพงกลบกลิ่นหอมกรุ่นของเอสเพรสโซ่และเนยสดจนหมดสิ้น เขาเดินสำรวจไปรอบๆ ราวกับกำลังประเมินราคาอสังหาริมทรัพย์ที่เขากำลังจะกว้านซื้อ ก่อนจะหยุดลงที่เคาน์เตอร์บาร์ไม้ขัดเงา "ร้านตกแต่งได้น่ารักดีนี่ แต่ก็นะ..." เขาปรายตามองพราวด้วยแววตาเหยียดหยาม "ความรักที่ฉาบฉวยในที่แบบนี้ มันก็เป็นได้แค่ 'ความสุขชั่วคราว' เท่านั้นแหละครับ คุณพราว" "ถ้ามันเป็นแค่ความสุขชั่วคราว ทำไมคุณถึงต้องลงทุนดั้นด้นมาถึงที่นี่เพื่อทำลายมันล่ะคะ?" พราวโต้ตอบ เสียงของเธอแม้จะเบาแต่หนักแน่นด้วยความจริงใจ เธอเดินออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ ยืนหยัดเคียงข้างคิน "คุณคินไม่ได้เอาสูตรไปขโมยใครมา เขาแค่กำลังสร้างสิ่งที่เขาภูมิใจ... และนั่นคือสิ่งที่คนเป็นพ่อควรจะสนับสนุนไม่ใช่หรือคะ" อัศวินหัวเราะลั่นร้าน หัวเราะจนตัวโยนก่อนจะหุบยิ้มฉับพลัน "สนับสนุน? ผมสนับสนุนสิ่งที่สร้างกำไรให้บริษัท ไม่ใช่สิ่งที่สร้างความเพ้อฝันให้ลูกชายผม" ในวินาทีนั้นเอง เสียงกระดิ่งหน้าร้านที่พราวคุ้นเคยก็ดังขึ้น... แต่มันไม่ใช่เสียงของลูกค้าทั่วไป กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่คุ้นเคยโชยมาก่อนตัวเจ้าของร่างที่ก้าวเข้ามา รินรดาสวมชุดเดรสเข้ารูปสีแดงสด เดินเข้ามาด้วยท่าทางมั่นใจ ราวกับว่าเธอกำลังเดินอยู่ในงานเลี้ยงกาล่า ไม่ใช่ร้านกาแฟเล็กๆ แห่งนี้ "ดูเหมือนรินจะมาไม่ถูกเวลาไปนิดนะคะ?" เสียงหวานใสของรินรดาเอ่ยขึ้น เธอส่งยิ้มให้คินก่อนจะหันไปสบตากับอัศวินด้วยความเคารพ "คุณอัศวินคะ รินว่าเราตกลงกันแล้วว่าเรื่องนี้ควรจะเป็นการเจรจาระหว่างผู้ใหญ่ ไม่ใช่การใช้ความรุนแรงแบบนี้" พราวรู้สึกราวกับถูกกระชากลงสู่หุบเขาที่ไร้ทางออก นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของพ่อลูก แต่เป็นแผนการที่วางไว้เป็นขั้นเป็นตอน รินรดาก้าวเข้ามาใกล้คินมากขึ้น มือเรียวสวยเอื้อมไปแตะแขนเสื้อของชายหนุ่มราวกับจะประกาศความเป็นเจ้าของ "คินคะ... กลับไปกับคุณท่านเถอะค่ะ รินเตรียมทุกอย่างไว้ให้คุณแล้ว" คินสะบัดแขนออกอย่างรวดเร็ว สีหน้าของเขาเรียบเฉยแต่ดวงตาฉายแววรังเกียจอย่างชัดเจน "ริน... ผมบอกคุณกี่ครั้งแล้วว่าระหว่างเรามันจบลงแล้ว และที่นี่... ไม่ใช่ที่ที่คุณจะมีสิทธิ์เข้ามาบงการ" แต่ก่อนที่รินรดาจะได้ทันเอ่ยคำแก้ตัว อัศวินก็ก้าวเข้ามาคั่นกลาง เขาหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทแล้ววางลงบนเคาน์เตอร์เบาๆ เสียงปึกของมันช่างหนักอึ้งในความรู้สึกของพราว "เอกสารฟ้องร้องเรื่องสิทธิ์การใช้สูตรขนมที่จดสิทธิบัตรโดยบริษัทผม... พ่วงด้วยสัญญาเช่าที่ดินผืนนี้ที่ผมเพิ่งซื้อต่อมาจากเจ้าของเดิมเมื่อเช้า" อัศวินขยับยิ้มเย็น "คิน... แกมีเวลาถึงเที่ยงวันพรุ่งนี้ที่จะเก็บของทุกอย่างออกไปจากที่นี่ ถ้าไม่อยากเห็นร้านนี้กลายเป็นกองขยะในชั่วข้ามคืน" ทันใดนั้นเอง ประตูกระจกที่พราวเพิ่งปิดลงก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงโดยชายชุดดำอีกกลุ่มที่ดูจะใจร้อนกว่าเดิม พวกเขามองไปที่เคาน์เตอร์ด้วยสายตาที่พร้อมจะทำลายทุกอย่าง พราวรีบคว้าขวดโหลแก้วที่ใส่สูตรลับของคินไว้แน่น แต่ในจังหวะนั้นเอง สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้เงาของรินรดา... มันคือสมาร์ทโฟนที่เปิดหน้าจอค้างไว้... หน้าจอที่แสดงภาพถ่ายเอกสารลับทางบัญชีของคินที่พราวไม่เคยเห็นมาก่อน! "ความสุขชั่วคราวของคุณน่ะ... กำลังจะหมดลงแล้วนะคะพราว" รินรดากระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่พราวเท่านั้นที่ได้ยิน "เพราะคินไม่ได้แค่มีหนี้กับพ่อเขา... แต่เขาเพิ่งทำความลับที่เลวร้ายที่สุดของบริษัทพังลงเพราะความรักที่มีให้เธอนั่นแหละ" เสียงโครมครามจากด้านหลังร้านดังขึ้นเหมือนจานชามถูกกวาดลงพื้น ความสับสนวุ่นวายปะทุขึ้นราวกับไฟลามทุ่ง คินพุ่งตัวไปขวางหน้าพราวไว้ในขณะที่กลุ่มชายฉกรรจ์เริ่มรุกคืบเข้ามาใกล้ ในวินาทีที่พราวคิดว่าทุกอย่างจบลงแล้ว คินก็หันมามองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและตัดสินใจบางอย่าง "พราว... วิ่งไปที่หลังร้าน หยิบกล่องสีเหล็กในช่องแช่แข็งออกมาแล้วหนีไป! ห้ามหันกลับมามอง... ต่อให้ผมจะเป็นอะไรไปก็ตาม!" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันของร้านกาแฟสีชมพูแห่งนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ! "เมฆหมอกสีชมพู"