กระแสตอบรับที่ดีขึ้น

"ความจริงใจมันซื้อไม่ได้ด้วยเงินหรอกนะคะคุณคิน... ต่อให้คุณจะทำขนมที่อร่อยที่สุดในโลก แต่ถ้าหัวใจคุณมันปิดตายแบบนี้ ลูกค้าเขาก็สัมผัสได้อยู่ดี" พราววางถาดแก้วลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเสียงดังฉับ สายตาของเธอยังคงจับจ้องไปที่ชายหนุ่มที่ยืนนิ่งราวกับรูปปั้นสลักหลังเคาน์เตอร์ คินไม่ได้ตอบโต้เขากลับเลือกที่จะหยิบวิสกี้ในขวดโหลแก้วขึ้นมาผสมกับครีมเข้มข้น แววตาของเขาดูว่างเปล่าและเต็มไปด้วยรอยร้าวที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งสงบ ความเงียบในร้านกาแฟสีชมพูคืนนี้ช่างบาดลึก พราวไม่ได้รู้สึกถึงกลิ่นหอมของวานิลลาหรือเมล็ดกาแฟคั่วบดที่เธอหลงรักอีกต่อไป สิ่งที่เธอได้กลิ่นคือความระแวงที่ก่อตัวขึ้นราวกับหมอกหนา ความลับที่คินซุกซ่อนไว้—เรื่องที่เขาเคยเป็นคนของฝั่ง 'ตระกูลวรโชติ' ครอบครัวที่เป็นคู่แข่งทางธุรกิจของร้านเธอ—มันกำลังกัดกินความเชื่อใจที่เธออุตส่าห์สร้างมาด้วยกันจนเกือบหมดสิ้น "พราว... ผมไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้" คินเอ่ยเสียงแหบพร่า มือที่กำลังบีบครีมเริ่มสั่นเล็กน้อยจนลายเส้นบนหน้าเค้กเบี้ยวไปเพียงนิด แต่มันกลับดูสมบูรณ์แบบในความรู้สึกที่พราวเห็น "ทุกอย่างที่ผมทำ ที่ผมยอมกลับมาใกล้ชิดคุณหลังจากเรื่องวันนั้น เพราะผมอยากแก้ไขในสิ่งที่ตัวเองเคยพลาดไป" "พลาด? คำว่าพลาดของคุณมันหมายถึงการหลอกลวงฉันมาตลอดสี่เดือนเลยใช่ไหมคะ?" พราวแค่นยิ้ม รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา "รินรดาทักแชทมาหาฉันเมื่อวาน เธอส่งรูปที่คุณเคยยืนอยู่กับพ่อของเธอที่บริษัทคู่แข่ง... คุณบอกฉันว่าคุณเป็นแค่เชฟพเนจร แต่ความเป็นจริงคุณคือสายสืบที่ถูกส่งมาเพื่อดูว่าสูตรกาแฟของฉันมีจุดอ่อนตรงไหนกันแน่" คินวางหัวบีบครีมลงทันที เขาเดินอ้อมเคาน์เตอร์มาหาเธอ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่มีเพียงอากาศเย็นเยียบกั้นกลาง "ผมยอมรับว่าตอนแรกมันเป็นแบบนั้น แต่ตอนนี้... พราว ฟังผมนะ ความรู้สึกที่ผมมีให้คุณ มันไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของภารกิจ แต่มันคือความจริงที่ผมพยายามจะรักษาไว้แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าวันหนึ่งมันต้องพังลง" เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นขัดจังหวะความตึงเครียด ลูกค้าขาประจำกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาในร้าน พวกเขาดูเหนื่อยล้าจากงานหนักและหวังจะหาที่พึ่งพิงผ่านรสชาติของขนมหวานและกลิ่นกาแฟ พราวสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามสะกดกลั้นความสั่นไหวในอก เธอไม่ได้เป็นเพียงแค่หญิงสาวที่ถูกหักหลัง แต่เธอยังเป็นเจ้าของร้านที่ต้องมอบความสุขให้ลูกค้าตรงหน้า "เราพักเรื่องของเราไว้ก่อนเถอะค่ะ" พราวหันหลังเดินไปที่เครื่องชงกาแฟ "ในเมื่อเราตกลงกันไว้แล้วว่าร้านนี้คือความฝันของพวกเรา เราก็ต้องทำให้คนพวกนี้ได้ในสิ่งที่เขาควรได้รับ... ไม่ใช่ความเย็นชาของคุณ" คินนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะพยักหน้ายอมรับ เขาหันกลับไปหยิบอุปกรณ์ทำขนมด้วยความตั้งใจที่เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า ความขัดแย้งภายในถูกทิ้งไว้ข้างหลังชั่วคราว เหลือไว้เพียงจังหวะการทำงานที่สอดประสานกันอย่างน่าอัศจรรย์ พราวชงกาแฟด้วยความนุ่มนวล คินบรรจงแต่งหน้าเค้กด้วยความละเอียดอ่อน ทุกการเคลื่อนไหวของพวกเขาแฝงไปด้วยความปรารถนาดีที่ส่งผ่านไปถึงมือลูกค้า "รสชาติดีขึ้นมากเลยนะคะวันนี้ กาแฟมีกลิ่นหอมของถั่วคั่วชัดเจนมาก แถมเค้กชิ้นนี้... มันเหมือนมีความสุขซ่อนอยู่ข้างในเลยค่ะ" ลูกค้าหญิงวัยกลางคนเอ่ยชมพร้อมรอยยิ้มกว้าง พราวหันไปมองคิน เห็นเขากำลังเช็ดเคาน์เตอร์อยู่ใกล้ๆ แววตาของเขาดูอ่อนโยนลงเมื่อได้ยินคำชมนั้น ตลอดทั้งค่ำคืน กระแสตอบรับของร้านดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ลูกค้าที่เคยเข้ามาด้วยความเงียบเหงา กลับเดินออกไปพร้อมรอยยิ้มและความพึงพอใจ ความจริงใจที่พวกเขาส่งผ่านทางรสชาติอาหารกลายเป็นสะพานเชื่อมใจคนได้จริงๆ แม้ในใจของพราวจะยังเต็มไปด้วยหนามแหลมคมจากความลับของคิน แต่ในวินาทีที่ลูกค้าบอกว่า 'ร้านนี้ทำให้เขารู้สึกเหมือนได้กลับบ้าน' เธอก็รับรู้ได้ว่าความอบอุ่นที่เธอมอบให้มันไม่ได้สูญเปล่า เมื่อร้านปิดลงและป้ายไฟสีชมพูหน้าร้านถูกดับลง ความเงียบงันกลับมาครอบงำอีกครั้ง คินเดินมาหยุดยืนข้างๆ พราวที่กำลังเก็บถ้วยกาแฟ เขาเอื้อมมือมาจับขอบเคาน์เตอร์ไว้ใกล้กับมือเธอ "พรุ่งนี้ผมจะไปสารภาพทุกอย่างกับรินรดา และจะถอนตัวจากการเป็นสายของพ่อเธออย่างถาวร" คินกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ต่อให้คุณจะไล่ผมออกจากร้าน หรือต่อให้คุณจะไม่ให้อภัยผม แต่ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำลายความฝันของคุณอีก" พราวเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของเธอยังคงมีความลังเล แต่ขณะที่เธอกำลังจะเปิดปากพูด เสียงเคาะประตูหน้าร้านก็ดังขึ้นอย่างแรง ทั้งคู่ชะงักไป พราวมองผ่านกระจกใสออกไปเห็นร่างเงาของใครบางคนที่ยืนรออยู่ภายใต้แสงไฟสลัวของถนน นั่นไม่ใช่ลูกค้า และไม่ใช่รินรดา... แต่เป็นชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเข้มที่พราวเคยเห็นแค่ในข่าวเศรษฐกิจ—พ่อของคินที่มาพร้อมกับชายฉกรรจ์อีกสองคน เขากำลังยกมือขึ้นเคาะกระจกอีกครั้งพร้อมรอยยิ้มที่ทำให้พราวรู้สึกหนาวไปถึงกระดูกสันหลัง "เปิดร้านเถอะคิน... พ่อมาพาแกกลับบ้าน ส่วนเธอ... คุณพราว เราคงมีเรื่องต้องคุยกันยาวเลยเกี่ยวกับ 'สูตรลับ' ที่ลูกชายฉันเอาไปมอบให้คุณ" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรักที่เต็มไปด้วยกลิ่นหอมของกาแฟนะคะ เมฆหมอกสีชมพูสัญญาว่าจะพาคุณไปพบกับตอนต่อไปที่เข้มข้นยิ่งกว่านี้แน่นอนค่ะ