ความว่างเปล่า

ถาดไม้รองแก้วร่วงหล่นจากปลายนิ้ว กระทบพื้นกระเบื้องเสียงดังเพล้ง กลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดพันธุ์เอธิโอピアที่คินเคยบรรจงคั่วด้วยมือตัวเองค่อยๆ จางหายไปในอากาศที่ว่างเปล่า ร่างระหงของพราวทรุดฮวบลงนั่งคุกเข่าท่าقมกลางเศษเซรามิกที่แตกกระจาย ดวงตากลมโตคู่นั้นมองภาพสะท้อนของตัวเองในกระจกใสหน้าร้าน—กระจกบานเดิมที่เคยมีไอน้ำอุ่นๆ จากฝืมือการอบขนมของชายหนุ่มคอยวาดรูปหัวใจเบี้ยวๆ ในยามเช้า แต่วันนี้... ไม่มีรอยยิ้มอบอุ่นนั้นอีกแล้ว ไม่มีแม้แต่เงาของร่างสูงโปรดที่มักยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ด้วยท่าทีเคร่งขรึมแต่แววตาทอประกายอ่อนโยนยามมองมาที่เธอ คำพูดเยียบเย็นของรินรดายังก้องอยู่ในโสตประสาท *“เซอร์ไพรส์ไหมล่ะพราว... เขาไม่ได้เป็นของคุณตั้งแต่แรก และไม่มีวันเป็น”* พร้อมกับภาพบาดตาที่คินจำต้องก้าวเดินตามอดีตคนรักไปเพื่อปกป้องความลับบางอย่างที่เขาแบกรับไว้คนเดียว พราวสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นอายของเนยสดและวานิลลาที่เคยอบอวลชวนฝัน บัดนี้กลับกลายเป็นกลิ่นอายความเหงาที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ นิ้วเรียวสั่นเทายื่นไปสัมผัสโต๊ะไม้สีพาสเทลที่ไร้เงาคนนั่ง ทุกมุมของร้านกาแฟสีชมพูแห่งนี้ล้วนมีเรื่องราว มีร่องรอย และมีภาพซ้อนของคินวนเวียนอยู่ทุกตารางนิช "คิน..." เสียงกระซิบแผ่วเบาหลุดจากริมฝีปากที่ซีดเซียว พราวเพิ่งตระหนักในวินาทีนี้เอง—วินาทีที่ความเงียบงันกัดกินหัวใจ—ว่าร้านกาแฟในฝันที่เธียรุตม์อุตส่าห์สร้างขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อและความรัก มันไม่มีความหมายอะไรเลย หากปราศจากรอยยิ้มมุมปากของเชฟหนุ่มผู้เงียบขรึมคนนั้น โถผสมแป้ง เครื่องชงกาแฟราคาแพง หรือแม้แต่สูตรลับเบเกอรี่ละมุนลิ้น ทั้งหมดเป็นเพียงวัตถุไร้จิตวิญญาณ เมื่อไร้ซึ่งเจ้าของหัวใจที่คอยเติมเต็มความหวานให้กัน หญิงสาวกวาดสายตามองไปรอบร้าน หัวใจดวงน้อยบีบรัดจนเจ็บแปลบ เธอยอมแลกทุกอย่าง ยอมแม้กระทั่งความกลัวในอดีตที่ฝัง ราบคาบ เพื่อจะได้รักและถูกรักอีกครั้ง แต่ทำไมโชคชะตาถึงใจร้ายกับเธอนัก ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะกระจกหน้าร้านเบาๆ ดึงพราวหลุดออกจากภวังค์อันมืดมน เธอลุกขึ้นช้าๆ ปาดหยาดน้ำตาที่เอ่อล้นออกลวกๆ ด้วยหลังมือ ก่อนจะหันไปมองร่างสูงที่ยืนตากฝนอยู่เบื้องนอก ไม่ใช่คิน... แต่เป็นเงาร่างคุ้นตาของใครอีกคนที่ถือซองเอกสารสีน้ำตาลปริศนา พร้อมรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมที่ส่งผ่านกระจกใสเข้ามา รินรดาก้าวเข้ามาในร้านโดยไม่รอคำอนุญาต ประตูร้านส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งชวนประสาทเสีย ท่ามกลางบรรยากาศที่อุณหภูมิลดฮวบลงอย่างฉับพลัน "มาทำไมอีก..." พราวเค้นเสียงถาม รวบรวมเศษเสี้ยวความเข้มแข็งที่เหลืออยู่ทั้งหมดจ้องมองผู้มาเยือนอย่างไม่เกรงกลัว รินรดาหัวเราะในลำคอ หญิงสาวก้าวเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลปะปนกับกลิ่นฝน "ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะกับเธอหพราว... แต่ฉันเอาความจริงที่จะทำให้เธอตาสว่างมาให้ต่างหากล่ะ เปิดดูซะสิ แล้วเธอจะรู้ว่าผู้ชายที่เธอรักน่ะ... เขาปิดบังอะไรเธอไว้บ้าง" ซองเอกสารสีน้ำตาลถูกโยนลงบนโต๊ะไม้ที่ไร้ผู้คน พราวมองมันด้วยความรู้สึกที่ดิ่งเหว หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองเพล นิ้วเรียวที่สั่นเทายื่นไปแตะผิวกระดาษเย็นเฉียบนั้นช้าๆ ขณะที่หูอื้ออึงจนแทบไม่ได้ยินเสียงฝนตกด้านนอกอีกต่อไป... หรือนี่คือจุดจบของความรักที่เธียรุตม์พยายามปกป้องเธอมาตลอด? ขอบคุณที่เดินทางเคียงข้างความหวานและคราบน้ำตามาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนต่อไปนะคะ, เมฆหมอกสีชมพู