การตัดสินใจของพราว

"เอกสารพวกนี้... มันหมายความว่าอะไรคะรินรดา" เสียงของพราวสั่นพร่าขณะเอ่ยถาม รินรดายืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์หินอ่อนของร้านกาแฟสีชมพู สายตาของอีกฝ่ายคมกริบราวกับใบมีดที่ถูกลับจนขึ้นเงา หญิงสาวผู้มาเยือนไม่ได้ตอบคำถามในทันที แต่กลับหยิบแก้วกาแฟที่เย็นชืดขึ้นมาจิบช้าๆ ท่วงท่าที่ดูสง่างามทว่าเย่อหยิ่งนั้นทำให้บรรยากาศในร้านที่เคยอบอวลด้วยกลิ่นหอมของวนิลาดูอึดอัดจนน่าหายใจไม่ออก "อ่านแล้วก็น่าจะเข้าใจนี่คะ หรือว่าที่ผ่านมา คินไม่เคยเล่าเรื่อง 'ข้อตกลง' ของเขาให้คุณฟังเลย" รินรดาวางแก้วลงเสียงดัง *กริ๊ก* ก่อนจะยิ้มมุมปาก "เขาปกป้องคุณมาตลอด พราว... แต่ในโลกของความเป็นจริง ความรักมันกินไม่ได้ และยิ่งไปกว่านั้น มันไม่มีทางยืนหยัดได้ถ้ามีภาระผูกพันรัดคออยู่แบบนี้" พราวปล่อยซองเอกสารในมือร่วงลงบนพื้น กระดาษสีขาวข้างในปลิวว่อนออกมาเผยให้เห็นสัญญาว่าด้วยการโอนสิทธิ์และหนี้สินของร้านกาแฟแห่งนี้ รวมถึงเอกสารการถอนหุ้นทั้งหมดของคินที่ถูกระบุชื่อผู้รับผลประโยชน์เป็นบริษัทของรินรดา หัวใจของพราวบีบตัวจนเจ็บแปลบ เธอไม่ได้เสียใจเพราะเรื่องเงิน แต่เธอกำลังเจ็บปวดที่รับรู้ว่าคินเลือกที่จะเผชิญหน้ากับพายุลูกนี้เพียงลำพัง โดยไม่คิดจะแบ่งปันความทุกข์นั้นให้เธอได้รับรู้ "เขาหายไปไหน" พราวเค้นเสียงถาม แม้ดวงตาจะรื้นไปด้วยม่านน้ำตา "เขาหายไปในที่ที่คุณไม่มีวันตามหาได้ถ้าไม่รู้จักเขาลึกซึ้งพอ" รินรดาเดินเข้ามาใกล้ กระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาทว่าเชือดเฉือน "ไปสิคะ ถ้าคุณคิดว่าความรักจอมปลอมของคุณมันมีค่าพอจะฉุดรั้งคนอย่างเขาเอาไว้ได้ แต่อย่าลืมนะว่าทุกย่างก้าวที่คุณตามหาเขา... คือย่างก้าวที่เขากำลังหนีคุณไปไกลขึ้นเรื่อยๆ" ทันทีที่รินรดาเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลปนกับกลิ่นกาแฟที่เริ่มขมปร่า พราวไม่ได้ล้มพับลงไปอย่างที่คิด ในทางกลับกัน เธอกลับสูดหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด ความสั่นไหวในแววตาถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่นที่ชัดเจนขึ้น เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดหมายเหตุถึงสิ่งที่คินเคยพูดถึง 'บ้านพักตากอากาศหลังแรกที่เขาสร้างเองกับมือ' ในจังหวัดที่ไกลจากความวุ่นวายของเมืองหลวงนี้ พราวตัดสินใจทิ้งผ้ากันเปื้อนสีชมพูคู่ใจลงบนโต๊ะ เธอไม่ได้กำลังหนี แต่เธอกำลังจะไปหาคำตอบ... คำตอบที่จะตัดสินว่า เส้นทางของเธอและเขาจะบรรจบกันอีกครั้ง หรือจะเป็นเส้นขนานที่แยกจากกันตลอดกาล การเดินทางในค่ำคืนที่สายฝนเริ่มโปรยปรายลงมาอีกครั้งเปรียบเสมือนบททดสอบ พราวขับรถลัดเลาะไปตามเส้นทางภูเขาที่มืดมิด มีเพียงแสงไฟจากหน้ารถที่คอยนำทาง เสียงหัวใจของเธอเต้นเป็นจังหวะเดียวกับเสียงที่ปัดน้ำฝนที่ทำงานหนัก ทุกความคิดถึงที่มีต่อคินถูกกลั่นกรองออกมาเป็นน้ำตาที่เอ่อล้น แต่เธอก็ปาดมันทิ้งอย่างรวดเร็ว เธอไม่ใช่พราวคนเดิมที่อ่อนแอและยอมแพ้ให้กับโชคชะตาอีกต่อไป สองชั่วโมงผ่านไป รถยนต์สีขาวคันเล็กจอดสนิทหน้าบ้านไม้หลังเก่าที่ดูเงียบเหงา แสงไฟริบหรี่จากภายในบ้านสะท้อนผ่านหน้าต่างกระจก พราวลงจากรถ ความหนาวเย็นเข้าเกาะกุมผิวหนัง แต่ความอบอุ่นในใจที่มีต่อเจ้าของบ้านหลังนี้ยังคงเด่นชัด เธอเดินตรงไปที่ประตูด้านหน้า ลังเลอยู่เพียงชั่วครู่ก่อนจะตัดสินใจเคาะลงไปหนักๆ ไม่มีเสียงตอบรับ... พราวลองหมุนลูกบิดประตู มันไม่ได้ล็อค "คินคะ?" เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบจะกลืนไปกับเสียงฝน พราวผลักประตูเข้าไปด้านใน กลิ่นหอมของแป้งเค้กที่อบอวลในบ้านหลังนี้ทำเอาเธอใจสั่น คินนั่งอยู่หน้าเตาผิง แผ่นหลังที่ดูโดดเดี่ยวของเขากำลังสั่นไหวเบาๆ เขาไม่ได้หันมามอง แต่กลับเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายพราวแทบแข็งตัว "ผมบอกให้คุณรินรดาเอาเอกสารพวกนั้นไปให้คุณ เพราะหวังว่าคุณจะเห็นแก่ความสุขของตัวเองมากกว่าผม พราว... คุณไม่ควรมาที่นี่" พราวก้าวเข้าไปใกล้ หยุดยืนอยู่ด้านหลังเขา มือสั่นเทาเอื้อมไปแตะไหล่หนาของชายหนุ่ม "ถ้าการมีความสุขของคุณคือการที่ต้องทิ้งฉันไป ฉันก็คงไม่มีวันมีความสุขได้อีกเลย" คินค่อยๆ หันกลับมา แววตาของเขาในตอนนี้ไม่ได้เย็นชาเหมือนที่เคยเป็น หากแต่เต็มไปด้วยรอยร้าวที่ยากจะประสาน เขามองเธอด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะหยิบจดหมายฉบับหนึ่งที่เขาเขียนค้างไว้ขึ้นมาถือไว้ในมือ "ถ้าคุณได้อ่านสิ่งที่ผมเขียนถึงคุณในจดหมายฉบับนี้แล้ว..." คินเว้นจังหวะ เสียงของเขาแหบพร่าอย่างหนัก "คุณจะรู้ว่าเหตุผลที่แท้จริงที่ผมต้องจากไป มันไม่ใช่เพราะรินรดา หรือหนี้สินพวกนั้น... แต่มันเป็นเพราะความลับเรื่องครอบครัวของผม ที่อาจจะทำให้คุณกลายเป็นผู้สูญเสียทุกอย่างในชีวิตหากยังเลือกที่จะอยู่ข้างๆ ผมต่อไป" พราวเบิกตากว้างเมื่อเห็นตราประทับสีแดงฉานบนซองจดหมายที่วางอยู่บนตักของคิน... มันคือตราประทับของตระกูลที่เธอไม่เคยคิดว่าจะมาเกี่ยวข้องกับชีวิตอันแสนเรียบง่ายของเธอเลยแม้แต่น้อย ขอบคุณทุกการติดตามจากรี้ดเดอร์ที่น่ารักของ "เมฆหมอกสีชมพู" เสมอนะคะ