เสียงหัวเราะในครัว

กระดาษแผ่นบางที่ประทับตรารับรองทางกฎหมายสั่นเทาอยู่ในมือของรินรดา ทว่าสิ่งที่สั่นไหวรุนแรงยิ่งกว่า กลับเป็นบรรยากาศภายในร้าน "Mousse & Muse" ที่เคยอบอวลด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของเนยแท้และเมล็ดกาแฟคั่วบด บัดนี้มันกลับถูกแช่แข็งด้วยความเงียบงัน ชนิดที่แม้แต่เสียงลมหายใจก็ยังฟังดูดังเกินไป พราวยืนตัวแข็งทื่ออยู่หลังเคาน์เตอร์ นิ้วเรียวที่เพิ่งจะเปื้อนแป้งสาลีขาวโพลนกำเข้าหากันแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตากลมโตมองเอกสารในมือของหญิงสาวผู้มาใหม่สลับกับแผ่นหลังกว้างของคินที่ยืนบังเธอไว้อย่างมิดชิด ความหวาดกลัวจากอดีต—บาดแผลที่เธอพยายามฝังกลบมันด้วยเศษเสี้ยวความฝันครั้งใหม่—กำลังกรีดร้องก้องอยู่ในอกอีกครั้ง ความรู้สึก ‘ไม่คู่ควร’ และ ‘ถูกทรยศจากความไว้ใจ’ กลับมาตะกุยหัวใจเธออย่างโหดร้าย “รินรดา” เสียงของคินต่ำทุบลงบนพื้นกระเบื้อง ไร้ซึ่งความตกใจ มีเพียงความเย็นชาที่ถูกยกระดับขึ้นจนน่ากลัว เขาก้าวเท้าช้าๆ ออกมาข้างหน้า บังร่างของพราวไว้จากสายตาคมกริบที่เต็มไปด้วยชัยชนะของอดีคนคนรัก “คุณไม่มีสิทธิ์เอาเรื่องนี้มาเล่นสนุกในพื้นที่ของผม” “สนุกหรือคะ?” รินรดาหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะแหลมสูงที่บาดหูราวกับเสียงกระจกแตกร้าว เธอสะบัดผมยาวสลวยไปด้านหลัง เดินน่องเข้ามาใกล้โต๊ะเตรียมแป้งที่พราวเพิ่งวางไม้คลึงแป้งลงไปเมื่อครู่ “เชฟคินคะ... สูตรเบเกอรี่ซิกเนเจอร์ของร้านคุณ ทั้งตัวแป้งทาร์ตและมูสวานิลลาลาเวนเดอร์น่ะ มันจดลิขสิทธิ์ภายใต้ชื่อบริษัทเก่าที่เราเคยร่วมทุนกันนะคะ และคุณก็รู้ดีว่า... ต่อให้คุณลาออกมา แต่สิทธิ์ทางกฎหมายและการหารายได้เชิงพาณิชย์ มันยังผูกติดกับฉันครึ่งหนึ่ง หรือพูดง่ายๆ ก็คือ... คุณกำลังละเมิดลิขสิทธิ์ และของทุกอย่างในร้านนี้ กำลังจะถูกอายัด!” คำว่า *อายัด* หล่นกระแทกพื้นราวกับก้อนหินหนักอึ้ง พราวเม้มปากแน่น ความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมาจนจุกอก เธอเป็นเพียงช่างทำขนมโนเนมที่ได้รับโอกาสจากเขา แต่ตอนนี้ เธอกลับกลายเป็น ‘ชนวน’ หรืออาจจะเป็น ‘เครื่องมือ’ ที่ทำให้ผู้ชายคนนี้ต้องสูญเสียทุกสิ่งที่สร้างมาด้วยหยาดเหงื่อ “ออกไปจากร้านของผมซะ” คินพูดลอดไรฟัน มือหนากำหมัดแน่นข้างลำตัว เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนบ่งบอกว่าความอดทนของเขากำลังจะขาดสะบั้น “เรื่องนี้เราคุยกันผ่านทนายได้ ไม่ใช่มายืนประกาศก้องเพื่อความสะใจของคุณเองที่นี่” “ก็ได้ค่ะ... ฉันจะรอจดหมายจากทนายของคุณ” รินรดายิ้มเยาะ สายตาคมกริบกวาดมองผ่านไหล่กว้างของคิน ไปหยุดอยู่ที่พราวด้วยแววตาสมเพช “หวังว่าคุณเชฟมือหนึ่ง จะมีปัญญาปกป้อง ‘ลูกมือ’ คนใหม่ กับร้านกาแฟกระจอกๆ นี่ได้จนรอดนะ” ส้นสูงคู่สวยกระทบพื้นเสียงดังเป็นจังหวะถอยหลังออกไป พร้อมกับเสียงกระดิ่งหน้าร้านที่ดังกรุ๊งกริ๊งส่งท้าย ราวกับการเยาะเย้ยจากโชคชะตา ความเงียบงันกลับมาครอบงำอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความเงียบที่สงบสุข มันคือความเงียบที่อัดแน่นไปด้วยรอยร้าว พราวก้มหน้าลง น้ำใสๆ รื้นขึ้นที่ขอบตา เธอกำลังจะเอ่ยปากขอโทษ คำพูดที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและอยากจะเดินออกไปจากชีวิตของเขาเพื่อตัดปัญหา กำลังจะหลุดจากริมฝีปากสั่นระริก “อย่าแม้แต่จะคิดเชียวนะ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นตัดหน้า ก่อนที่มืออุ่นจัดของคินจะเอื้อมมาคว้าข้อมือของเธอไว้ ร่างสูงหันกลับมาเผชิญหน้า แววตาที่เคยนิ่งเรียบ บัดนี้กลับลุกโชนด้วยประกายบางอย่างที่ไม่อยอมแพ้ “เชฟคิน... ฉัน... ฉันทำให้คุณเดือดร้อน” พราวเงยหน้าสบตา น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นลงกระทบหลังมือของเขา “ถ้าไม่มีฉันเรื่องพวกนี้ก็คง—” “พราว มองหน้าผม” คินบีบกระชับข้อมือเธอเบาๆ ไม่ให้เธอดึงหลบ สายตาของเขาจริงจังและมั่นคง จนความหวาดกลัวในใจพราวค่อยๆ สงบลง “นี่ไม่ใช่ความผิดของคุณ รินรดาก็แค่ผู้หญิงเห็นแก่ตัวที่พยายามจะเอาชนะผมด้วยวิธีสกปรก... และผม ไม่มีวันยอมให้เธอเอา ‘บ้าน’ หลังนี้ หรือความฝันของเราไปเด็ดขาด” คำว่า *‘ของเรา’* ทำให้หัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบ “แต่สูตรขนมพวกนั้น...” พราวเสียงสั่น “สูตรพวกนั้นถูกพัฒนาขึ้นมาใหม่ตั้งแต่ผมก้าวเข้ามาในครัวนี้แล้ว” คินมุมปากกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจของเชฟมืออาชีพ “เธอคิดจริงๆ เหรอว่าคนอย่างคิน จะเก็บสูตรเดิมๆ ที่เต็มไปด้วยความทรงจำแย่ๆ ไว้ทำหากิน? รินรดาได้กระดาษเก่าๆ ที่ไร้ค่าไปต่างหากล่ะ... สิ่งที่สำคัญที่สุดในร้านนี้ ไม่ใช่สูตรในกระดาษพับเก่าๆ แต่มันคือ ‘รสชาติ’ ที่เธอเป็นคนใส่หัวใจลงไปต่างหาก พราว” ลมหายใจของพราวสะดุด ความอบอุ่นสายหนึ่งแผ่ซ่านเข้ามาในอก ไล่ความหนาวเหน็บจากเหตุการณ์เมื่อครู่ให้มลายหายไปจนหมดสิ้น รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าเปื้อนคราบแป้งของเธอ เป็นรอยยิ้มที่จริงใจที่สุดในรอบหลายเดือน “งั้น... เราจะทำยังไงกันต่อดีคะ เชฟ?” พราวถาม น้ำเสียงมีความกล้าหาญกลับคืนมา อาการสั่นเทาก่อนหน้าถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่น คินมองรอยยิ้มนั้น หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกโรยด้วยผงโกโก้หอมกรุ่นและความหวานละมุนที่ปรุงแต่งขึ้นจากความรู้สึกข้างใน เขายกมือขึ้นปัดเศษแป้งที่ติดอยู่ข้างแก้มเนียนของเธออย่างเบามือ สัมผัสนั้นแผ่วเบาราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไป “เราจะอยู่ในครัวนี้... แล้วทำครัวซองต์ช็อกโกแลตล็อตใหม่ให้หอมฟุ้ง จนกลบกลิ่นความงี่เง่าของเธอก่อนหน้านี้ให้หมด” คินเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เจือแววเจ้าเล่ห์เล็กน้อย “ว่าไงล่ะ ช่างทำขนมคู่หูของผม พร้อมจะเลอะแป้งไปด้วยกันอีกรอบไหม?” เสียงหัวเราะเบาๆ หลุดออกมาจากลำคอของพราวเป็นครั้งแรก ความตึงเครียดทั้งหมดละลายหายไปกับบรรยากาศที่อบอุ่นขึ้นอย่างน่าประหลาด “ถ้าแป้งหมดร้าน เชฟต้องเป็นคนรับผิดชอบนะคะ” เธอสวนกลับด้วยดวงตาเป็นประกาย “ยินดีรับผิดชอบ... ตลอดชีวิตเลยก็ได้” ทั้งคู่ย้ายตัวเองกลับเข้าไปในพื้นที่ครัวเปิดโล่ง กลิ่นหอมของเนยละลายเริ่มเตะจมูกอีกครั้ง มือใหญ่ของคินกุมทับมือเล็กของพราวบนไม้คลึงแป้ง สอนจังหวะการกดน้ำหนักลงบนแป้งโดว์อย่างนุ่มนวล ร่างกายที่แนบชิดกันโดยไม่ตั้งใจทำให้จังหวะการหายใจของทั้งคู่เริ่มประสานเป็นเสียงเดียวกัน ความสนิทสนมก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ ลึกซึ้ง และหอมหวานยิ่งกว่าขนมชนิดใดในร้าน เวลาล่วงเลยไปจนบ่ายแก่ๆ แสงแดดสีส้มอ่อนสาดส่องผ่านกระจกหน้าร้าน ทอดเงาทับร่างของทั้งสองคนที่กำลังช่วยกันจัดขนมลงในตู้โชว์อย่างตั้งอกตั้งใจ เสียงพูดคุยหยอกล้อเคล้าเสียงหัวเราะคิกคักดังแว่วออกมาจากในครัว เป็นภาพที่ดูอบอุ่นและลงตัวราวกับฉากในนิยายรักชั้นดี ทว่า ความสุขมักมีเวลาจำกัด... เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับการก้าวเข้ามาของร่างสูงโปรดในชุดสูทสั่งCoutureหรูหรา ใบหน้าหล่อเหลาที่คุ้นเคยดีปรากฏรอยยิ้มสุภาพ ทว่าแววตาคมกริบกลับกวาดมองไปทั่วร้านก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่คินและพราวที่ยืนเคียงคู่กันอยู่หลังเคาน์เตอร์ “สวัสดีครับ... ไม่คิดเลยว่าร้านกาแฟเล็กๆ แห่งนี้ จะมีบรรยากาศที่อบอุ่นขนาดนี้” คินชะงักมือที่กำลังหยิบถาดขนม ดวงตาคมเข้มหรี่ลงทันทีเมื่อเห็นใบหน้าของผู้มาใหม่ ความตึงเครียดสายหนึ่งพุ่งปรี๊ดขึ้นมาในอากาศ ร่างสูงขยับตัวบังพราวไว้ด้านหลังโดยสัญชาตญาณเมื่อได้ยินประโยคถัดมาที่ผู้มาใหม่เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงไปด้วยความท้าทาย “ผม ‘กรณ์’ ครับ... สามีทางกฎหมายของรินรดา และพอดีว่า... ผมมีหมายศาลอีกฉบับ ที่น่าจะทำให้พวกคุณ ‘สนุก’ กว่าเดิมเยอะเลยล่ะครับ” ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและส่งหัวใจให้ความรักละมุนๆ บทนี้ด้วยนะคะ — เมฆหมอกสีชมพู