เมนูพิเศษเพื่อเธอ

กลิ่นควันจางๆ จากท่อไอเสียรถมอเตอร์ไซค์รับจ้างยังเจือจางอยู่ในอากาศยามค่ำคืน เมื่อประตูหลังร้านกาแฟ 'Mon Amour' ถูกกระชากปิดลงด้วยแรงอารมณ์ คินยืนนิ่งอยู่หน้าเคาน์เตอร์สแตนเลส ร่างสูงใหญ่ในผ้ากันเปื้อนสีเบจหอบหายใจถี่กระชั้น หยาดเหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายตามกรอบหน้าคมคายที่มักจะนิ่งสงบเป็นนิจ ทว่าดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นไม่ได้มองไปที่ประตู เขากำลังจ้องมองมือตัวเอง มือที่เพิ่งผลักไสหญิงสาวคนเดียวที่กล้าต่อรองกับเขาออกไปสู่ความมืดด้านนอก “นายบ้าไปแล้วหรือเปล่า คิน” เสียงทุ้มต่ำหลุดจากริมฝีปากหยักที่เม้มเข้าหากันแน่น ความหงุดหงิดระคนหวาดวิตกตีรวนอยู่ในอกจนหายใจไม่อิ่ม เหตุการณ์เมื่อครู่ยังฉายชัดในหัว—รินรดาปรากฏตัวขึ้นพร้อมรอยยิ้มเคลือบยาพิษและการข่มขู่ที่ไร้ยางอาย เธอคิดจะใช้เรื่องลิขสิทธิ์สูตรเบเกอรี่มาพังทุกอย่างที่เขาและพราวสร้างร่วมกัน และพราว... หญิงสาวผู้มักจะซ่อนความกลัวไว้ใต้รอยยิ้มอบอุ่น กลับดื้อรั้นเกินไป เธอไม่ยอมหนี เธออยากอยู่ปกป้องเขา แล้วเขาก็เลือกที่จะไล่เธอไป ด้วยวิธีที่ใจร้ายที่สุด เสียงกุกกักจากมุมเตรียมแป้งเบเกอรี่ด้านในสุดดึงสติคินให้หลุดจากภวังค์ ร่างโปร่งบางในเสื้อคาร์ดิแกนไหมพรมสีครีมก้าวออกมาจากเงาสลัวของชั้นวางวัตถุดิบ พราวยืนกอดอก ใบหน้ารูปไข่บิดเบี้ยวเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจ ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่ได้มีแววหวาดกลัวอย่างที่เขาคาดคิด ตรงกันข้าม... มันฉายประกายดื้อรั้นที่ทำให้คินต้องยอมจำนนทุกครั้ง “ใครสั่งให้คุณผลักฉันออกไปทางหลังร้านคะ?” น้ำเสียงของพราวสั่นนิดๆ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความโกรธ “ฉันไม่ใช่เด็กสาวอายุสิบห้าที่จะต้องให้คุณไล่หนีปัญหาคนเดียว!” คินสะดุ้งเล็กน้อย เขาเบนสายตาหลบ เปลือกตากะพริบช้าๆ เพื่อซ่อนความรู้สึกผิดที่พวยพุ่งขึ้นมาจุกอก “ผมไม่อยากให้คุณเข้าไปยุ่งเรื่องสกปรกของผม” เขาตอบเสียงแหบพร่า พลางเดินเลี่ยงไปหยิบโถผสมแป้งบนชั้น “มันเป็นเรื่องของผมกับรินรดา คุณไม่จำเป็นต้องเอาตัวเองมาเสี่ยง” “แต่ฉันเป็นพาร์ทเนอร์ของคุณ!” พราวสาวเท้าเข้ามาประชิด เธอไม่ได้แตะตัวเขา แต่แรงกดดันจากความตั้งใจจริงของเธอมันหนักหน่วงเสียยิ่งกว่ากำแพงเหล็ก “และที่สำคัญ... ฉันไม่ใช่คนที่จะวิ่งหนีปัญหาแล้วปล่อยให้คนที่แคร์ต้องยืนเผชิญหน้าอยู่คนเดียว” คำว่า *‘คนที่แคร์’* ลอยเคว้งอยู่ในอากาศระหว่างคนทั้งสอง กลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดพันธุ์กาแฟคั่วบดที่ยังคงอวลอยู่ในร้าน ถูกแทนที่ด้วยบรรยากาศเงียบงันที่เต็มไปด้วยกระแสความรู้สึกซับซ้อน คินหยุดชะงักมือที่กำลังจะตอกไข่ไก่ลงในโถ เขาเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ แววตาเย็นชาที่เคยใช้สร้างกำแพงกั้นโลกภายนอกค่อยๆ พังทลายลงทีละน้อย เหลือเพียงความอ่อนล้าและความห่วงใยที่ปิดไม่มิด “ผมกลัว...” คินยอมปริปากพูดความจริงออกมาเป็นครั้งแรก น้ำเสียงของเขาแผ่วเบาจนแทบกระซิบ “ผมกลัวว่าความดื้อรั้นของคุณ จะทำให้ผมสูญเสียสิ่งเดียวในชีวิตที่ทำให้ร้านนี้มีค่ามากกว่าแค่การทำธุรกิจ” พราวชะงัก ลมหายใจของเธอสะดุดไปเสี้ยววินาที ความโกรธขึงเมื่อครู่มลายหายไปราวกับกลุ่มควันเมื่อเจอสายลม รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากของหญิงสาว แม้ดวงตาจะยังรื้นด้วยหยาดน้ำใส “ถ้าอย่างนั้น... ก็พิสูจน์ให้ฉันเห็นสิคะ ว่าความกลัวของคุณมันคุ้มค่ากับความดื้อของฉัน” พราวยื่นมือเรียวไปแตะขอบโต๊ะทำงานของเขาเบาๆ “อย่ามัวแต่ก้มหน้าทำขนมแก้เครียดเงียบๆ คนเดียวอีกเลย” คินมองมือนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะระบายลมหายใจยาวเหยียด รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน เขาก้มลงหยิบถาดอบและวัตถุดิบที่เตรียมไว้สำหรับค่ำคืนนี้ “โอเค คุณชนะแล้ว พราว” เขาพูดเสียงทุ้ม นัยน์ตาสีลึกพราวระยับด้วยประกายบางอย่างที่อ่อนโยนจนน่าใจหาย “คืนนี้ ผมจะทำเมนูพิเศษให้คุณชิม... เพื่อเป็นการไถ่โทษที่ผมทำตัวงี่เง่าใส่” บรรยากาศในห้องครัวกว้างเริ่มเปลี่ยนไป ความตึงเครียดถูกแทนที่ด้วยจังหวะการทำงานที่เข้าขา คินหยิบแป้ง เนย และช็อกโกแลตแท้คุณภาพเยี่ยมขึ้นมาด้วยความประณีต ทุกการเคลื่อนไหวของเชฟหนุ่มเต็มไปด้วยความนุ่มนวลและตั้งใจ พราวยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์มองดูเขาเงียบๆ กลิ่นหอมหวานของเนยละลายผสมผสานกับกลิ่นอายความอบอุ่นของเตาอบ ทำให้หัวใจที่เคยด้านชาของเธอพองโตขึ้นทีละน้อย ผ่านไปเกือบชั่วโมง จานเซรามิกสีขาวสะอาดตาก็ถูกวางลงตรงหน้าพราว บนจานคือเค้กช็อกโกแลตเนื้อนุ่มฟู ราดด้วยซอสราสเบอร์รี่สีแดงสดที่ตัดกันอย่างลงตัว ประดับด้วยดอกไม้กินได้สีชมพูอ่อนกลีบเล็กๆ ที่มุมจาน “ลองชิมดูสิ” คินดันจานเข้ามาใกล้เธออีกนิด สายตาของเขาสื่อความคาดหวังและประหม่าอย่างเห็นได้ชัด “สูตรนี้... ผมคิดค้นขึ้นมาใหม่เมื่อคืนตอนที่คิดถึงเรื่องของคุณ” พราวเลิกคิ้วเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ เธอใช้ช้อนสเตนเลสขนาดพอดีคำตัดเนื้อเค้กช็อกโกแลตที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นเข้าปาก สัมผัสแรกคือความนุ่มละมุนที่ละลายบนลิ้น ความหวานเข้มข้นของดาร์กช็อกโกแลตถูกตัดด้วยความเปรี้ยวอมหวานของซอสราสเบอร์รี่อย่างลงตัวพอดีเป๊ะ ไม่มีรสชาติไหนโดดเด่นเกินไป ทุกอย่างกลมกล่อมราวกับถูกออกแบบมาเพื่อเยียวยาความรู้สึกเหนื่อยล้าทั้งหมดในวันนี้ ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความทึ่ง เธอมองหน้าคินที่กำลังลุ้นระทึก “นี่มัน...” พราวกลืนเค้กคำนั้นลงคอ ก่อนจะเงยหน้าสบตาเขา รอยยิ้มกว้างเผยบนใบหน้า “อร่อยมากค่ะ... รสชาติมันเหมือนกับความรู้สึกตอนที่พายุฝนผ่านพ้นไป แล้วมีแสงแดดอุ่นๆ ส่องลงมาเลย” คินระบายยิ้มออกมาเต็มใบหน้า เป็นรอยยิ้มที่จริงใจและงดงามที่สุดเท่าที่พราวเคยเห็น ร่างสูงก้าวเข้ามาใกล้เธออีกนิด ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง เขายื่นมือออกไปปัดเศษแป้งบางๆ ที่ติดอยู่บริเวณมุมปากของเธอแผ่วเบา สัมผัสอุ่นร้อนจากปลายนิ้วทำให้หัวใจของพราวเต้นรำอย่างไม่เป็นจังหวะ “ผมตั้งชื่อมันว่า ‘After the Rain’...” คินกระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มต่ำของเขาสั่นพร่าเล็กน้อย “และมันจะมีเสิร์ฟให้คุณทานคนเดียวเท่านั้น... ตราบเท่าที่คุณยังยอมอยู่ข้างๆ ผมแบบนี้” พราวนิ่งงิ่งไปกับคำพูดนั้น ใบหน้าของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาทันที เธอกำลังจะอ้าปากเอ่ยแซวเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย แต่ทว่า... *กริ๊ง!* เสียงกระดิ่งทองเหลืองหน้าร้านที่ถูกตั้งระบบล็อกไว้ดังสนั่นขึ้นอย่างกะทันหัน ทำลายบรรยากาศโรแมนติกในยามค่ำคืนลงในพริบตา! ทั้งคินและพราวสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองยังประตูทางเข้าร้านที่เชื่อมต่อกับส่วนคาเฟ่ ม่านบังตาโปร่งแสงถูกกระชากเปิดออก เผยให้เห็นร่างระหงของรินรดากำลังยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยหยัน ในมือของเธอถือซองเอกสารสีน้ำตาลหนาเตอะ และที่ทำเอาเลือดในกายของคินเย็นเฉียบจนแทบหยุดไหล คือชายแปลกหน้าในชุดสูทสากลสีเทาเข้มอีกสองคนที่ก้าวตามหลังเธอเข้ามา พร้อมกับตราสัญลักษณ์ของเจ้าหน้าที่กรมทรัพย์สินทางปัญญาที่ชูขึ้นในมืออย่างเปิดเผย! “ขอโทษที่มารบกวนเวลาสวีทนะคะ เชฟคิน...” เสียงแหลมสูงของรินรดาดังแทรกความเงียบขึ้นมา พร้อมรอยยิ้มกร้าวใจที่ซ่อนความสะใจไว้ไม่มิด “แต่พอดีว่า หมายศาลและคำสั่งอายัดสูตรเบเกอรี่ทั้งหมดของร้านนี้... มาถึงเร็วกว่าที่คุณคิดเสียอีกค่ะ” [ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ความรักของคินกับพราวอบอวลไปด้วยกันในทุกๆ ตอนครับ - เมฆหมอกสีชมพู]