ความลับใต้ผ้ากันเปื้อน

"ถ้าคุณอยากจะทำลายร้านนี้ ก็ช่วยกรุณาไปทำที่อื่น อย่ามาทำให้แป้งในชามผสมของฉันเสียรสชาติด้วยคำขู่พรรค์นั้นเลย" พราววางตะกร้อมือลงในอ่างสแตนเลสเสียงดังเคร้ง เธอไม่ได้หันไปมองคินที่ยืนพิงเคาน์เตอร์บาร์อยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว แต่กลิ่นอายคุกรุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวเขานั้นรุนแรงจนเธอสัมผัสได้ถึงความกดดันในอากาศ คินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบและเยาะหยันพอๆ กับสายตาที่เขามองรินรดาซึ่งเพิ่งก้าวออกไปจากร้านด้วยท่าทีผู้ชนะ "คุณคิดว่าสูตรขนมที่ร้าน 'เลิฟลี่ เบค' ภูมิใจนักหนาน่ะ ของใครกันล่ะ พราว? บางทีคุณอาจจะแค่กำลังหลอกตัวเองว่าทุกอย่างที่สร้างมา มันคือความสามารถของคุณจริงๆ" พราวชะงัก ฝ่ามือที่เปื้อนแป้งกำแน่นจนสั่นไหว เธอพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ กลิ่นหอมจางๆ ของวานิลลาและเนยสดที่อบอวลในครัวกลับกลายเป็นความอึดอัดที่หายใจไม่ออก เธอหันไปเผชิญหน้ากับเขา ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาคมเข้มที่เหมือนเหวลึกไร้ก้น "ถ้าฉันเป็นคนขโมยสูตรมาจริง ฉันคงไม่มีหน้ามายืนนวดแป้งอยู่ตรงนี้หรอก" เธอสวนกลับ เสียงสั่นเครือแต่แฝงด้วยความเด็ดเดี่ยว "และถ้าคุณหวังจะเห็นฉันร้องไห้หรือปิดร้านนี้ทิ้งตามคำสั่งของ... ใครบางคน คุณคงต้องรอเก้อแล้วล่ะ" คินไม่ตอบ เขาก้าวเข้ามาหาเธอช้าๆ จังหวะรองเท้าหนังกระทบพื้นไม้ในร้านฟังดูเหมือนเสียงนาฬิกานับถอยหลัง พราวถอยหลังจนสะโพกชนกับโต๊ะเตรียมขนม แต่เขากลับหยุดยืนเพียงแค่ระยะห่างที่ไม่ถึงคืบ กลิ่นน้ำหอมของผู้ชายผสมกับกลิ่นกาแฟคั่วอ่อนจางๆ จากตัวเขาทำให้พราวรู้สึกวิงเวียน เขาไม่ได้จะทำร้ายเธอ แต่เขากลับก้มลง... ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาเอื้อมมาเช็ดคราบแป้งสีขาวที่เลอะอยู่ข้างแก้มของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสที่นุ่มนวลนั้นตัดกับความแข็งกร้าวของแววตาจนพราวเผลอกลั้นหายใจ "โง่เขลาเหลือเกิน" เขาพึมพำ น้ำเสียงเปลี่ยนไปเป็นทุ้มต่ำและมีความอ่อนล้าซ่อนอยู่ลึกๆ "คุณไม่รู้อะไรเลยว่าโลกใบนี้มันสกปรกแค่ไหน... ยิ่งคุณพยายามรักษาความฝันงี่เง่าพวกนี้ไว้มากเท่าไหร่ วันที่คุณตื่นขึ้นมาพบความจริง มันจะยิ่งเจ็บปวดมากกว่าคนอื่นเป็นร้อยเท่า" เขาดึงผ้ากันเปื้อนที่ผูกไว้ไม่แน่นออกจากตัวเธออย่างกะทันหัน ทำให้สายผ้าตกลงมา พราวสะดุ้งสุดตัวคิดว่าเขาจะทำอะไร แต่คินเพียงแค่คว้าผ้ากันเปื้อนผืนนั้นไปคล้องคอตัวเอง แทนที่เขาจะถอยห่าง เขากลับหยิบไม้คลึงแป้งขึ้นมาแล้วลงมือจัดการกับก้อนโดที่เธอนวดค้างไว้ด้วยท่าทางชำนาญอย่างร้ายกาจ "ถอยไป" เขาออกคำสั่ง เสียงเรียบกริบ "ถ้าอยากจะให้ร้านนี้รอด ก็หัดดูให้เต็มตาว่า 'ฝีมือ' ที่แท้จริงเขาทำกันยังไง" พราวยืนตะลึง เธอมองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มที่เคยคิดว่าเขาเป็นปีศาจใจร้าย แต่ยามที่เขาสัมผัสวัตถุดิบ มือคู่นั้นกลับนุ่มนวลอย่างประหลาด เขาหยิบจับแป้งอย่างทะนุถนอมราวกับมันคืออัญมณีล้ำค่า แววตาของคินที่สะท้อนผ่านกระจกเงาตรงหน้าดูอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ความเกรี้ยวกราดเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความมุ่งมั่นของเชฟขนมหวานที่รักในงานของตัวเองมากกว่าสิ่งใดในโลก "ทำไม..." พราวถามเบาๆ หัวใจเต้นผิดจังหวะ "ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้ ถ้าคุณเกลียดร้านนี้ขนาดนั้น ทำไมต้องมาช่วยฉันนวดแป้ง?" คินหยุดมือชั่วครู่ ลมหายใจเขาติดขัดเล็กน้อย ก่อนจะหันมามองเธอด้วยสายตาที่ซับซ้อนจนอ่านไม่ออก มุมปากเขายกขึ้นเล็กน้อยอย่างขมขื่น "เพราะถ้าฉันจะทำลายใครสักคน ฉันอยากทำลายด้วยมือของฉันเอง... ไม่ใช่เพราะคนอื่นที่ไม่มีแม้แต่ความสามารถจะรักษาสิ่งที่ตัวเองรักไว้ได้" เขายื่นถาดขนมที่ขึ้นรูปอย่างสมบูรณ์แบบส่งให้เธอ พราวรับมาด้วยมือที่ยังสั่นเทา ปลายนิ้วของเขาแตะผ่านมือเธอ ความร้อนจากฝ่ามือเขาถ่ายทอดผ่านถึงกันจนเธอรู้สึกเหมือนไฟฟ้าสถิตแล่นผ่านร่าง นี่ไม่ใช่ความเย็นชาที่เขาเคยแสดงออก แต่มันคือความร้าวรานที่เขากำลังปิดกั้นตัวเองเอาไว้ ทว่า... บรรยากาศเงียบสงบในครัวกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงกริ่งหน้าร้านที่ดังขึ้นกะทันหัน พราวหันไปมองทางประตู เห็นร่างระหงของรินรดายืนอยู่ตรงนั้นพร้อมกับชายในชุดสูทสีเข้มสองคนที่ดูคล้ายกับเจ้าหน้าที่ของหน่วยงานตรวจสอบลิขสิทธิ์ รินรดายิ้มกว้างด้วยสีหน้าสะใจก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้พราวแทบยืนไม่อยู่ "ในเมื่อคุณเชฟคินไม่ยอมลงมือเอง... ฉันก็คงต้องให้คนอื่นมาจัดการเรื่อง 'สูตรขนมที่ถูกขโมยมา' นี้แทนคุณนะคะพราว" คินนิ่งไป แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีดำสนิททันทีเมื่อเห็นชายชุดสูทเหล่านั้น เขาหันกลับมามองพราวที่หน้าซีดเผือด ก่อนจะตัดสินใจทำในสิ่งที่เธอคาดไม่ถึง—เขาคว้าข้อมือของเธอแล้วดึงให้มาหลบอยู่ด้านหลังร่างสูงใหญ่ของเขา พร้อมกับกระซิบด้วยเสียงที่ดังก้องในความเงียบ "ถ้าไม่อยากติดคุก ก็วิ่งออกทางหลังร้านซะ... แล้วอย่าหันกลับมามองจนกว่าฉันจะบอกว่าปลอดภัย!" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความหวานขมในใจของตัวละคร ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนจากใจ "เมฆหมอกสีชมพู" ครับ