หนีไปให้พ้น

“คุณจะทำแบบนี้ไม่ได้นะคีย์!” เสียงของรินดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องทำงานโอ่อ่า กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นไอเย็นยะเยือกของพลังงานบางอย่างที่คีย์ปล่อยออกมา ทำให้บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก รินขว้างเอกสารสิทธิ์ในมือลงบนโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็งจนเกิดเสียงดังปัง เขาจ้องหน้าชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของคฤหาสน์ด้วยแววตาที่สั่นระริกแต่เต็มไปด้วยความดื้อรั้น “ผมไม่ใช่ตุ๊กตาที่คุณจะเอามาตั้งไว้ในบ้านเพื่อแก้เหงา หรือจะเอามาแทนที่ใครที่ไหนที่คุณยังลืมไม่ได้!” คีย์นั่งพิงพนักเก้าอี้หนังอย่างใจเย็น แววตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเขาหรี่ลงเล็กน้อย เขายกยิ้มมุมปากที่ดูเย้ยหยันมากกว่าจะขบขัน “ลืมไม่ได้? ใครบอกรินว่าฉันลืมไม่ได้... หรือรินแค่ ‘กลัว’ ว่าตัวเองจะกลายเป็นตัวจริงจนถอนตัวไม่ขึ้นกันแน่?” “ไอ้คนหลงตัวเอง!” รินกัดฟันกรอด กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ “ผมมีค่ามากกว่าจะเป็นแค่ตัวตายตัวแทนของคนรักเก่าคุณ ที่สำคัญ... ผมไม่ใช่ทาสของคุณ! ผมจะไปจากที่นี่ คืนนี้!” คีย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจนรินรู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวถูกสูบหายไปหมด ร่างสูงก้าวประชิดตัวรินในพริบตา มือหนาคว้าข้อมือบางไว้แน่นแต่ไม่ถึงกับเจ็บ เป็นการพันธนาการที่ทำให้รินรู้ตัวว่าหนีไปไหนไม่ได้ “คิดว่าหนีพ้นหรือไงริน?” คีย์กระซิบชิดใบหู เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นประสาท “สัญญามันไม่ได้ผูกแค่ร่างกาย แต่มันผูกถึงวิญญาณ ต่อให้รินจะหนีไปสุดขอบโลก กลิ่นอายของรินก็ยังเป็นของฉัน... วันยังค่ำ” รินสะบัดมือออกด้วยความโมโห ก่อนจะหันหลังเดินไปที่ประตูห้อง “งั้นเรามาลองดูกัน ว่ากฎหมายของคนเป็น หรือคำสาปของคนตาย... อะไรมันจะศักดิ์สิทธิ์กว่ากัน!” รินรีบสาวเท้ากึ่งวิ่งกึ่งเดินกลับไปยังห้องพักของตัวเอง เขาคว้ากระเป๋าเป้ใบเก่งที่จัดของจำเป็นไว้ตั้งแต่นาทีที่รู้ความจริงเรื่อง ‘รินคนก่อน’ มือสั่นเทาขณะยัดเสื้อผ้าลงไป เขาไม่ได้ร้องไห้ ความรู้สึกที่โถมเข้ามามันเกินกว่าน้ำตา มันคือความเจ็บปวดที่ถูกทรยศ ความรู้สึกที่เขาเคยคิดว่าคีย์มองเขาเป็นคนพิเศษ แท้จริงแล้วเขาเป็นแค่ภาพจำลองที่คีย์พยายามสร้างขึ้นมาเพื่อลบเลือนความทรงจำในอดีต *โง่... ริน นายมันโง่สิ้นดี* เขาด่าทอตัวเองในใจ ก่อนจะคว้าเสื้อโค้ทและพุ่งตัวออกจากห้องพัก มุ่งตรงไปยังประตูหลังคฤหาสน์ที่เป็นจุดอับสายตาของระบบรักษาความปลอดภัย เขารู้ดีว่าคีย์มีพลังเหนือธรรมชาติ แต่เขาเชื่อว่าในวินาทีที่เขาก้าวพ้นเขตอาคมของคฤหาสน์นี้ ตัวเขาที่ ‘ไร้ค่า’ ในสายตาคีย์ อาจจะทำให้เขารอดไปได้ ขณะที่รินกำลังจะเอื้อมมือไปเปิดประตูเหล็กดัดบานเล็กที่เชื่อมกับสวนด้านนอก เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนดังขึ้นที่ด้านหลัง “จะไปจริงๆ สินะ” รินชะงัก เขาไม่หันไปมองเพราะรู้ดีว่าเป็นใคร “ใช่ ผมไปแน่ และหวังว่าเราจะไม่ต้องเจอกันอีก ไม่ว่าจะเป็นในฐานะคู่สัญญา หรือในฐานะอะไรก็ตาม” “ถ้าผมบอกว่า... ถ้าคุณก้าวพ้นประตูนี้ไป คนที่จะตามคุณไปไม่ใช่แค่ผม แต่เป็น ‘เวกัส’ ที่รอจังหวะนี้อยู่ล่ะ?” รินชะงักเท้าที่กำลังจะก้าวออกไปข้างนอก “คุณขู่ผมอีกแล้วเหรอคีย์?” “ผมไม่ได้ขู่” เสียงคีย์ดูเปลี่ยนไปเล็กน้อย มันไม่มีความเย้ยหยันเหลืออยู่ มีเพียงความจริงจังที่ทำเอาใจของรินกระตุก “เวกัสไม่ได้ต้องการแค่ตัวคุณ แต่มันต้องการพลังที่ติดตัวคุณมาตั้งแต่เกิด... พลังที่คุณพยายามปัดทิ้งนั่นแหละริน ถ้าผมไม่ปกป้องคุณไว้ คุณคิดว่าคนธรรมดาแบบคุณจะรอดพ้นจากเงื้อมมือมันได้กี่นาที?” รินกำลูกบิดประตูแน่นจนนิ้วซีดขาว เขาหลับตาลง ตัดสินใจรวบรวมความกล้าแล้วกระชากประตูเปิดออก ก้าวแรกที่เขาสัมผัสกับอากาศภายนอก หมอกสีเทาจัดก็พุ่งเข้าปะทะหน้าจนมองไม่เห็นทางข้างหน้า ทันใดนั้น เงาสีดำขนาดมหึมาก็ปรากฏขึ้นจากความมืด มันไม่ใช่คีย์ แต่มันคือไอพลังที่น่าสะอิดสะเอียนที่รินจำได้แม่น... เวกัส! “แหม... กรงทองเปิดออกแล้วหรือนี่” เสียงแหบพร่าดังก้องในอากาศ “ขอบใจนะคีย์ ที่ปล่อยของดีออกมาเดินเล่นข้างนอกแบบนี้” ก่อนที่รินจะทันได้ตั้งตัว มือเย็นเฉียบดุจน้ำแข็งจากเงามืดด้านหลังก็คว้าหมับเข้าที่ลำคอของเขา รินพยายามดิ้นรน แต่ลมหายใจกลับค่อยๆ ถูกสูบออกไปจากปอด วินาทีนั้นเอง ร่างสูงของคีย์พุ่งผ่านตัวเขาไปเหมือนสายฟ้า ดาบพลังงานสีเงินในมือคีย์ฟาดฟันเข้าใส่เงามืดอย่างดุดัน รินทรุดลงกับพื้น หอบหายใจอย่างเอาเป็นเอาตาย “ถอยไปริน!” คีย์ตะโกนสั่ง แต่จังหวะนั้นเอง เวกัสที่ดูเหมือนจะพ่ายแพ้กลับหัวเราะร่า มันเปลี่ยนเป้าหมายจากคีย์ มาเป็นการสร้างวงแหวนอาคมล้อมตัวรินไว้ “คีย์! ถ้าแกไม่ทิ้งดาบลงพื้น วันนี้ ‘ตัวแทน’ ของแกได้กลายเป็นศพเฝ้าสวนแน่!” คีย์หยุดชะงัก ดาบในมือสั่นไหว แววตาที่เคยแข็งกร้าวของเขาฉายชัดถึงความลังเลที่รินไม่เคยเห็นมาก่อน แล้วจู่ๆ รินก็รู้สึกได้ถึงแรงกระชากจากมือปริศนาที่โผล่มาจากใต้ดินข้างๆ เขา... เป็นมือของใครบางคนที่เขาไม่รู้จัก แต่กลับส่งพลังงานที่คุ้นเคยอย่างน่าประหลาด “อย่าขยับ... ถ้าอยากรอด” เสียงกระซิบเย็นเยียบดังขึ้นที่ข้างหู ก่อนที่รินจะถูกดึงลงไปในความมืดมิดใต้ผืนดิน โดยมีคีย์ที่มองตามมาด้วยแววตาที่เบิกกว้างด้วยความตกใจอย่างที่สุด ท่ามกลางความมืดที่ไร้ทางออก รินเหลือบไปเห็นใบหน้าของผู้ที่มาช่วยเขา... ใบหน้าที่มีเค้าโครงคล้ายกับเขาอย่างไม่มีผิดเพี้ยน เขาคือใครกันแน่? ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงลึกแห่งความลับนี้ร่วมกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ