ล่าตัวคืน

เสียงกระแทกของประตูไม้สักบานหนาจนกรอบสะเทือน ไม่ได้เกิดจากลมพายุ หากแต่มาจากแรงอารมณ์ของคนที่ยืนอยู่เบื้องหลังมัน รินสะดุ้งสุดตัว มือที่กำลังถือแฟ้มเอกสารข้อมูลไอทีหลุดร่วงลงพื้น กระดาษกระจัดกระจายเกลื่อนกลาด แต่เขากลับไม่มีสิทธิ์ก้มลงเก็บมันด้วยซ้ำ เมื่อเงาร่างสูงใหญ่ของใครบางคนก้าวเข้ามาครอบ ครองพื้นที่ในห้องทำงานแคบ ๆ นี้จนแทบไม่เหลืออากาศหายใจ "คิดจะหนีไปให้พ้นจากผม... ด้วยวิธีตื้น ๆ แบบนี้เหรอครับ ริน" น้ำเสียงนั้นต่ำทุบและเย็นเยียบจนน่ากลัว มันไม่ใช่เสียงของนักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ผู้สุขุมนุ่มลึกที่ใคร ๆ ต่างเกรงขามในห้องประชุม แต่มันคือเสียงของพญาครุฑที่กำลังไล่ล่าเหยื่อด้วยความโกรธเกรี้ยว คีย์ในยามนี้สลัดภาพลักษณ์เนี้ยบกริบจนหมดสิ้น เนคไทไหมพรมถูกกระชากให้คลายออกด้วยความหงุดหงิด เม็ดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำถูกปลดออกสองเม็ดเผยให้เห็นแผงอกที่กระเพื่อมไหวตามแรงหอบหายใจ ดวงตาคมกริบคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยไฟโทสะที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล รินก้าวถอยหลังจนสะโพกชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงาน ลมหายใจสะดุดติดขัด หัวใจเต้นโครมครามราวกับจะทะลุออกมานอกอก แม้เขาจะเป็นคนปากเก่งและไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร แต่ยามที่ต้องเผชิญหน้ากับคีย์ในเวอร์ชัน "หวงก้างขั้นสุด" แบบนี้ ความกล้าหาญทั้งหมดก็มลายหายไปสิ้น "ผมไม่ได้หนี..." รินเชิดหน้าขึ้นแม้เสียงจะสั่นเล็กน้อย พยายามรักษารูปคำให้มั่นคงที่สุด "ผมแค่... มีธุระที่ต้องเคลียร์กับเวกัสให้มันจบ ๆ" "ธุระ?" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน ร่างสูงพุ่งเข้ามาประชิดตัวในพริบตาเดียว มือหนารวบเข้าที่ข้อมือบางทั้งสองข้างแล้วกดตรึงไว้กับขอบโต๊ะด้านหลังโดยไม่เปิดโอกาสให้รินได้ขยับหนี แรงปะทะนั้นทำให้รินนิหน้าด้วยความเจ็บแปลบแต่ไม่กล้าส่งเสียงร้อง "คุณรู้ตัวไหมว่ากำลังเอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยงกับเกมทุเรศ ๆ ของมัน ริน! คุณคิดว่าตัวเองฉลาดนักใช่ไหม ถึงกล้าเดินเข้าไปในถ้ำเสือคนเดียวโดยไม่บอกผมสักคำ!" "ปล่อยนะเว้ย! ผมไม่ใช่เด็กอนุบาลนะที่จะต้องรายงานทุกฝีก้าว!" รินตวาดกลับด้วยความโมโห ความกลัวถูกแทนที่ด้วยความดื้อรั้นทันทีเมื่อถูกอีกฝ่ายใช้อำนาจกดขี่ "อีกอย่าง... เรื่องระหว่างผมกับเวกัส มันเป็นเรื่องของดวงวิญญาณในสัญญาบ้า ๆ นั่นที่คุณเป็นคนทำขึ้นมาแต่แรก! ถ้าผมไม่จัดการเอง คุณก็จะคอยแต่จะขังผมไว้ในกรงทองของคุณไปตลอดชีวิตน่ะสิ!" คำพูดนั้นทำให้คีย์ชะงักไป ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อย ความโกรธเกรี้ยวในตอนแรกแปรเปลี่ยนเป็นความเจ็บปวดลึก ๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้ความดุดัน คีย์โน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากเกือบชิดกัน ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่บนพวงแก้มเนียน กลิ่นกายเฉพาะตัวที่เจือด้วยกลิ่นอายความตายจาง ๆ และความเย้ายวนอันตรายทำให้รินเผลอกลั้นหายใจ "คุณคิดว่าผมขังคุณไว้ เพราะอยากกักขังเหรอครับ ริน..." คีย์กระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลแต่สั่นเครือเล็กน้อยอย่างที่รินไม่เคยเห็นมาก่อน "โง่... คุณนี่มันโง่จริง ๆ" "นี่คุณ..." "ผมกักขังคุณไว้ เพราะโลกข้างนอกมันพร้อมจะฉีกกระชากวิญญาณของคุณออกจากร่างได้ทุกเมื่อไงครับ!" คีย์ตะคอกใส่หน้าเบา ๆ อย่างเหลืออด ก่อนจะเปลี่ยนเป็นฝ่ายก้มลงฝังใบหน้าลงกับซอกคอขาวผ่อง สูดดมความหอมหวานเพื่อยืนยันว่าคนตรงหน้ายังคงมีชีวิตอยู่จริง ๆ และไม่ได้หายไปไหน รินสะดุ้งสุดตัวด้วยความจั๊กจี้และวาบหวามในคราวเดียวกัน มือที่เคยถูกตรึงไว้ถูกปล่อยให้เป็นอิสระ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นโอบกอดแผ่นหลังกว้างโดยไม่รู้ตัวเมื่อสัมผัสได้ถึงความสั่นเทาเล็ก ๆ จากร่างกายของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นปีศาจตลาดมืด รินเม้มปากแน่น หัวใจเต้นรัวด้วยจังหวะที่แปลกประหลาด ความโกรธเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความอบอุ่นร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านเข้ามาในอก คีย์ไม่เคยแสดงด้านที่เปราะบางขนาดนี้ให้เห็นเลยสักครั้ง ผู้ชายที่กุมอำนาจเหนือความตาย กลับกำลังหวาดกลัวที่จะสูญเสียมนุษย์ปากเสียอย่างเขาไปอย่างนั้นหรือ "คีย์..." รินเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง มือเรียวยกขึ้นแตะที่กลุ่มผมสีเข้มอย่างปลอบประโลมโดยสัญชาตญาณ "ผม... ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย เวกสท์ทำอะไรผมไม่ได้หรอก" "เงียบไปเลยครับ" คีย์ผงกศีรษะขึ้นมาจ้องมองนัยน์ตาคู่สวย ดวงตาของนักธุรกิจหนุ่มเต็มไปด้วยความดุดันผสมผสานกับความโหยหาอย่างชัดเจน "ต่อจากนี้ไป ก้าวขาออกจากห้องนี้ไม่ได้เด็ดขาดถ้าไม่มีผมอยู่ด้วย เข้าใจไหมครับ?" "นี่คุณจะเผด็จการเกินไปแล้วนะ!" "ผมทำได้มากกว่าเผด็จการอีกครับ ถ้าคุณยังดื้อดึงแบบนี้" คีย์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่แฝงความร้ายกาจแต่น่ามองจนละสายตาไม่ได้ มือหนาเลื่อนขึ้นมาโอบเอวบางไว้แน่น บังคับให้ร่างของทั้งคู่แนบชิดกันจนไม่มีช่องว่าง "จำไว้ว่าดวงวิญญาณของคุณเป็นของผม ร่างกายของคุณก็เป็นของผม แม้กระทั่งลมหายใจ... คุณก็ไม่มีสิทธิ์ยกให้ใครทั้งนั้น" บรรยากาศในห้องทำงานที่เคยตึงเครียด กลับแปรเปลี่ยนเป็นความร้อนรุ่มที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย รินรู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วทั้งใบหน้า หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมัน เขากัดริมฝีปากล่างเบา ๆ อย่างใช้ความคิด กำลังจะอ้าปากเถียงกลับเพื่อรักษาฟอร์ม แต่ทว่า... *กริ๊งงงงง!* เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานแผดเสียงดังลั่น ทำลายบรรยากาศอันตึงเครียดและเร่าร้อนลงในพริบตา คีย์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์อย่างยิ่งที่ถูกขัดจังหวะ เขายังคงไม่ยอมปล่อยมือออกจากเอวของริน สายตาคมกริบหันไปมองหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบขึ้นมา ชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอทำเอาทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง—ไม่ใช่เบอร์ของเวกสท์ และไม่ใช่เบอร์ของลูกน้องคนสนิท แต่มันคือเบอร์โทรศัพท์บ้านเก่าคร่ำครึ... เบอร์ที่ไม่มีทางมีคนใช้งานแล้ว เนื่องจากมันเป็นเบอร์ของสำนักงานสืบสวนคดีลึกลับที่ปิดตัวไปเมื่อสิบปีก่อน พร้อมกับการหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยของพ่อรินเอง รินหน้าซีดเผือดลงทันที ดวงเบิกกว้างด้วยความตกใจ หันขวับไปมองหน้าคีย์ที่ตอนนี้แววตาสุขุมนุ่มลึกแปรเปลี่ยนเป็นความระแวงระวังถึงขีดสุดในเสี้ยววินาที มือหนาของคีย์เอื้อมไปหยิบโทรศัพท์เครื่องนั้นขึ้นมาอย่างช้า ๆ ก่อนจะกดรับสายแล้วแนบไว้ที่ข้างหู โดยไม่ละสายตาไปจากใบหน้าของรินแม้แต่น้อย "สวัสดีครับ..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยทักทายปลายสายด้วยความระแวดระวัง เสียงหัวเราะแหברי้วเย็นยะเยือกดังลอดออกมาจากลำโพงโทรศัพท์ชัดเจน จนทำให้รินที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ขนลุกซู่ไปทั้งตัว *(คิดถึงจังเลยนะ... ลูกชายตัวดีของฉัน กับปีศาจที่คอยปกป้องมัน)* เสียงแหบพร่าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่คุ้นเคยอย่างน่าประหลาด *(ถ้าไม่อยากให้ความลับทั้งหมดพังทลาย... ก็จงพาตัวเองมาที่โกดังร้างท่าเรือหมายเลข 8 ภายในคืนนี้... ลำพังแค่สองคนเท่านั้น)* สายถูกตัดตัดไปพร้อมกับสัญญาณตื๊ดยาว ๆ ที่ดังสะท้อนอยู่ในความเงียบ คีย์วางโทรศัพท์ลงช้า ๆ ก่อนจะหันมาสบตากับรินที่กำลังยืนตัวแข็งทื่อด้วยความตื่นตระหนก ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะครับ