แผนซ้อนแผน

"ถอยไปเวกัส... ตรงนี้ไม่ใช่ที่สำหรับคนตายที่ยังอาลัยอาวรณ์ความเป็นคน" ผมเอ่ยเสียงเรียบ แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบทะลุออกมานอกอก แรงกดดันจากไอเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากร่างของเวกัสไม่ใช่เรื่องเล่นๆ มันหนาวเหน็บจนผมแทบหยุดหายใจ แต่ในสถานการณ์ที่คีย์ไม่อยู่ ผมไม่มีสิทธิ์จะอ่อนแอให้ไอ้คนชั่วตรงหน้าเห็น เวกัสหัวเราะหึในลำคอ ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองผมราวกับกำลังประเมินราคา 'สินค้า' ที่หมายปอง "คีย์มันสอนให้เธออวดดีแบบนี้เหรอ ริน? น่าเสียดายนะ... คนฉลาดอย่างเธอ ไม่ควรเอาชีวิตไปฝากไว้กับไอ้พวกผีตายซากที่มองไม่เห็นอนาคต" "อนาคตของผม ผมเลือกเอง ไม่ได้มีไว้ให้คนอย่างคุณมาชี้นิ้วสั่ง" ผมกระแทกเสียงพลางถอยหลังไปหนึ่งก้าว ส้นรองเท้ากระทบพื้นเสียงดังฟังชัด ทันใดนั้น เงาร่างสูงใหญ่คุ้นตาก็ก้าวออกมาจากเงามืดของเสาต้นใหญ่ ความอบอุ่นที่ห่างหายไปชั่วครู่กลับมาเยือนพร้อมกับกลิ่นหอมไม้สนจางๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ คีย์ไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงแค่ก้าวมายืนขวางหน้าผมไว้อย่างอุกอาจ มือหนาคว้าเอวผมกระชากเข้าหาตัวจนแผ่นหลังปะทะกับแผงอกแกร่งแรงๆ ก่อนจะส่งสายตาเย็นชาไปให้ผู้มาเยือน "ถ้าไม่อยากให้วิญญาณของแกต้องแตกสลายไปมากกว่านี้ ก็ไสหัวไปซะ เวกัส" เสียงของคีย์ต่ำลึก ทรงอำนาจ และเต็มไปด้วยกลิ่นอายของนักล่าที่พร้อมจะขย้ำคอคู่ต่อสู้ เวกัสยักไหล่อย่างไม่สะทกสะท้าน "ยังหวงก้างเหมือนเดิมนะคีย์ แต่น่าเสียดายที่ 'ของ' บางอย่าง... มันก็ไม่ได้อยากอยู่กับเจ้าของที่เอาแต่มัดมันไว้ในกรงหรอก จริงไหมริน?" คำพูดนั้นแทงใจดำผมเข้าอย่างจัง ไม่ใช่เพราะมันเป็นเรื่องจริง แต่เพราะผมกำลังเล่น 'เกม' นี้อยู่ต่างหาก ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะตัดสินใจเดินหมากที่เสี่ยงที่สุดในชีวิต ผมสะบัดตัวออกจากวงแขนของคีย์ แล้วหันไปจ้องหน้าเขาตรงๆ "กรงเหรอ? ใช่... บางทีผมก็รู้สึกว่าตัวเองอยู่ในกรงจริงๆ นั่นแหละ คีย์ คุณไม่เคยให้อิสระผม คุณขีดเส้นให้ผมเดิน แล้วคุณก็บอกว่านั่นคือการปกป้อง... แต่คุณถามไหมว่าผมต้องการหรือเปล่า?" บรรยากาศรอบตัวลดอุณหภูมิลงทันที คีย์นิ่งงัน แววตาที่เคยแข็งกร้าวฉายแววสับสนวูบหนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความขุ่นมัวที่ยากจะอ่านออก "เธอพูดอะไรออกมา ริน รู้ตัวหรือเปล่า?" เสียงของคีย์เย็นเยียบ แฝงไปด้วยร่องรอยของความเสียใจที่เขาสะกดไว้ไม่อยู่ "ผมรู้ดีกว่าใคร! ที่คุณเก็บผมไว้ ก็แค่เพราะผมมีประโยชน์... หรือจริงๆ แล้วคุณแค่ไม่อยากให้คนอื่นมาแย่งของเล่นชิ้นโปรดไปจากมือแค่นั้นใช่ไหม?" ผมแกล้งแค่นหัวเราะ สบตาเขาอย่างท้าทาย ทั้งที่ในใจเจ็บจนแทบบ้าที่ต้องเห็นประกายร้าวรานในดวงตาคมคู่นั้น คีย์ก้าวเข้ามาหาผมในระยะประชิด จนลมหายใจร้อนผ่าวของเขารดอยู่ที่หน้าผาก มือหนาบีบข้อมือผมแน่น แต่น้ำหนักนั้นไม่ได้รุนแรงเหมือนจะทำร้าย หากแต่มันสั่นเทาอย่างประหลาด "ถ้าฉันมองว่าเธอเป็นแค่ของเล่น... ฉันคงไม่ยอมแลกวิญญาณตัวเองเพื่อดึงเธอออกมาจากขุมนรกในวันนั้นหรอก" คีย์กดเสียงต่ำลงจนแทบจะกลายเป็นเสียงกระซิบ "และถ้าการปกป้องเธอจนฉันต้องเจ็บปวดซ้ำๆ มันเรียกว่าการมัดเธอไว้ในกรง... งั้นฉันก็ยอมเป็นคนเลวที่กักขังเธอไว้ตลอดกาล ดีกว่าต้องเห็นเธอไปยืนอยู่ในที่ของมัน!" รอยยิ้มที่มุมปากของเวกัสกว้างขึ้น เขากำลังสนุกที่ได้เห็นเราสองคนแตกคอกัน แต่ผมรู้ดีว่านี่คือจังหวะที่คีย์จะหลุดเผยความในใจออกมามากที่สุด "งั้นก็ปล่อยสิ!" ผมตะคอกใส่หน้าเขา น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เริ่มคลอเบ้า "ปล่อยผมไปเผชิญหน้ากับมันเอง ถ้าคุณคิดว่าผมอ่อนแอเกินกว่าจะสู้ด้วยตัวเอง ก็ไม่ต้องมายุ่ง!" ผมหันหลังเตรียมจะเดินหนีเพื่อเปิดช่องว่าง แต่จังหวะที่คีย์คว้าแขนผมไว้ ความแรงของมันทำให้ผมถลากลับไปปะทะกับร่างสูงเต็มแรง คีย์รวบเอวผมไว้แน่นจนผมดิ้นไม่หลุด ใบหน้าเขาโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน "เธอจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น..." คีย์กระซิบชิดริมฝีปากผม น้ำเสียงที่เคยเผด็จการบัดนี้สั่นเครือไปด้วยความหวงแหนอย่างที่สุด "เพราะสำหรับฉัน... เธอไม่ใช่แค่ของที่ฉันไม่อยากให้ใครแย่งไป แต่เธอคือ 'เหตุผลเดียว' ที่ทำให้วิญญาณของฉันยังรู้สึกว่าตัวเองมีชีวิตอยู่ริน ถ้าเธอจะเกลียดฉันเพราะฉันรั้งเธอไว้ งั้นก็เกลียดไปเลย แต่ฉันไม่มีวันปล่อยมือ... ไม่มีวัน!" ทันใดนั้นเอง แรงสั่นสะเทือนบางอย่างก็เกิดขึ้นที่พื้นเบื้องล่าง เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ดังขึ้นจากทางเดินมืดมิดข้างหลัง เวกัสหุบยิ้มลงทันที ส่วนคีย์รีบดันตัวผมไปไว้ด้านหลังเขาทันทีโดยสัญชาตญาณ แสงไฟจากปลายกระบอกปืนและประกายสีฟ้าจางๆ ของพลังอาคมส่องสว่างขึ้นกลางโถงทางเดิน เงาร่างของกลุ่มคนชุดดำที่คุ้นตาปรากฏขึ้นท่ามกลางความมืดมิด... แต่ที่ทำเอาหัวใจผมตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม ไม่ใช่แค่จำนวนคนเหล่านั้น ทว่าคนที่เป็นคนนำกลุ่มเข้ามาในวันนี้... กลับไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นคนที่ผมมั่นใจว่าตายไปตั้งแต่วันที่คีย์ทำสัญญาครั้งแรกกับนรก "คุณพ่อ..." ผมอุทานออกมาเสียงแผ่ว ขณะที่มือของคีย์ที่จับข้อมือผมอยู่นั้น บีบแน่นจนผมแทบกระดูกแตก แผนซ้อนแผนที่ผมวางไว้เพื่อจะหยั่งใจคีย์ กลับกลายเป็นบ่วงบาศที่รัดคอพวกเราทั้งคู่ให้จมดิ่งลงสู่ความจริงอันแสนโหดร้ายที่คีย์พยายามปกปิดเอาไว้มาตลอดชีวิต ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามเดินทางผ่านประตูมิติมากับผมในทุกๆ ตอนนะครับ