ศัตรูหัวใจและอาคม

ปัง! ปัง! ปัง! เสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหวราวกับแผ่นดินแยก แรงกระแทกนั้นรุนแรงเสียจนบานไม้เนื้อแข็งราคาแพงสั่นสะเทือน โครงสร้างห้องทำงานกันเสียงพิเศษแทบจะเอาไม่อยู่ รินสะดุ้งสุดตัว มือเรียวที่กำลังถือแท็บเล็ตเช็กระบบความปลอดภัยเผลอบีบขอบจอแน่นจนนิ้วข้อขาวซีด ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อมองภาพบนจอมอนิเตอร์—ไม่มีเงาของเวกัสยืนยันพิกัดอยู่หน้าประตูอีกแล้ว พื้นที่หน้าห้องว่างเปล่าสนิท ไร้เงาร่าง ไร้เสียงฝีเท้า มีเพียงความเงียบงันอันน่าขนลุกที่สวนทางกับแรงทุบกระหน่ำเมื่อเสี้ยววินาทีที่แล้วอย่างสิ้นเชิง "เล่นตบตาอะไรของมันอีก..." รินพึมพำกับตัวเอง ลมหายใจสะดุดติดปลายนิ้ว ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านขึ้นมาจากกระดูกสันหลัง แม้เขาจะพยายามบอกตัวเองว่าเป็นแค่อุบายทางจิตวิทยาของคู่แข่งโรคจิต แต่สัญชาตญาณดิบกลับกรีดร้องเตือนภัยว่า สิ่งที่อยู่เบื้องหลังประตูบานนั้นไม่ใช่แค่คนธรรมดา แอ๊ด... เสียงบิดลูกบิดประตูดังขึ้นแผ่วเบา ทั้งที่รินมั่นใจว่าเขาลงกลอนดิจิทัลล็อกไว้อย่างแน่นหนาแล้ว บานประตูไม้สักค่อยๆ แง้มเปิดออกเองอย่างเชื่องช้า ท่ามกลางความมืดสลัวของโถงทางเดิน กลิ่นอายความตายและกำยานโบราณพวยพุ่งทะลักเข้ามาในห้อง รินผถอยหลังกรูดจนสะโพกชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงาน แขนเรียวยกขึ้นตั้งการ์ดอัตโนมัติ พร้อมปะทะกับสิ่งที่จะก้าวเข้ามา ทว่า สิ่งที่ปรากฏกลับไม่ใช่ร่างของเวกัส กล่องพัสดุกำมะหยี่สีดำสนิท ขนาดเท่าฝ่ามือ ถูกโยำเข้ามาลอยละลิ่วตกลงบนกลางโต๊ะทำงานอย่างแม่นยำ ไร้ซึ่งเงาเจ้าของ รินก้าวเข้าไปใกล้ด้วยความระแวง สัญชาตญาณเตือนว่าข้างในนั้นอาจเป็นระเบิด อาคมมืด หรือคำสาปที่พร้อมจะเล่นงานเขาให้ตายทั้งกลม แต่วินาทีที่ปลายนิ้วเรียวเอื้อมไปแตะฝากล่อง... พรึบ! ร่างสูงใหญ่ของใครบางคนก็ก้าวเข้ามาประชิดตัวเขาจากด้านหลังอย่างรวดเร็วดั่งภูตผี แขนแกร่งราวกับคีมเหล็กตวัดรวบเอวบางไว้แน่นจนจมูกของรินชนเข้ากับแผงอกกว้างที่คุ้นเคย กลิ่นน้ำหอมผสมผสานกับความเย็นยะเยือกอันเป็นเอกลักษณ์ทำให้รู้ทันทีว่าเป็นใคร "อย่าแตะ!" เสียงทุบต่ำดุดันและทรงอำนาจดังลอดไรฟันของคีย์ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอขาวจนรินสะท้านเฮือกด้วยความตกใจ "ปล่อยนะ! คุณเข้ามาทางไหนเนี่ย ตกใจหมด!" รินโวยวายพร้อมกับดิ้นขลุกขลักในอ้อมแขนที่รัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ ไม่มีทีท่าว่าจะยอมปล่อย "ฉันถามว่าแกกำลังทำบ้าอะไร ริน" คีย์ไม่สนใจเสียงโวยวาย ดวงคมกริบสีนิลจ้องเขม็งไปยังกล่องพัสดุกำมะหยี่สีดำบนโต๊ะ รังสีอำมหิตแผ่พุ่งออกมาจากร่างหนาจนอากาศรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา "ไอ้สารเลวเวกัส... มันกล้าส่งของขวัญมาถึงถิ่นฉันเลยงั้นเหรอ" "เวกัสเหรอ? คุณหมายความว่า..." คีย์ไม่ตอบคำถาม ร่างสูงก้าวเข้ามาบังรินไว้มิดชิดราวกับต้องการปกป้อง แต่ในขณะเดียวกันก็แฝงความหวงก้างขั้นสุด มือหนาเอื้อมไปเปิดฝากล่องกำมะหยี่นั้นด้วยมือเปล่าอย่างไม่เกรงกลัวอันตราย ภายในกล่อง... คือตุ๊กตาดินเผาโบราณหน้าตาน่าเกลียดน่ากลัว ร่างของมันถูกมัดด้วยด้ายสายสิญจน์อาคมสีแดงฉาน และที่สะพรึงที่สุดคือ บนหน้าอกของตุ๊กตามีเส้นผมยาวสีดำของรินถูกถักร้อยผูกติดไว้ด้วยตะปูตอกโลงศพ! รินเห็นภาพนั้นแล้วถึงกับลมหายใจติดขัด ความโกรธและกลัวตีรวนกันจนพูดไม่ออก นั่นมันผมของเขา... มันเข้าไปเอามาจากไหนตั้งแต่เมื่อไหร่! "ของเล่นเด็กอมมือ อาคมชั้นต่ำแบบนี้ยังกล้าเอามาเล่นตลกในอาณาเขตของฉัน" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นบนมุมปากหนา ดวงตาดำมืดสนิทวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ถูกจุดขึ้นจนน่ากลัว "มันคงคิดว่าฉันตายไปแล้วจริงๆ ถึงได้กล้าเหิมเกริมส่งของต่ำๆ แบบนี้มาแตะต้อง 'คนของฉัน'" "ใครคนของคุณ พูดบ้าอะไรเนี่ย!" รินแหวใส่แม้ใบหน้าจะเริ่มขึ้นสีแดงจัดด้วยความเคอะเขินและโมโหในเวลาเดียวกัน "ผมไม่ใช่ข้าวของของคุณนะ คีย์! แล้วก็นี่มันเรื่องของผม ทำไมผมต้องมาซวยเพราะสงครามธุรกิจระหว่างคุณกับมันด้วยเล่า!" คีย์หันขวับกลับมามองคนปากเก่งที่ยังไม่เจียมตัว ร่างสูงก้าวรุกไล่ต้อนจนแผ่นหลังของรินแนบติดกับชั้นหนังสือด้านหลัง แขนแกร่งทั้งสองข้างยกขึ้นกักขังรินไว้ตรงกลาง ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สัมผัสได้ถึงไอร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวของอีกฝ่าย "จำใส่สมองอันน้อยนิดของแกเอาไว้ ริน..." เสียงทุบทุ้มกระซิบชิดริมฝีปาก แววตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตอย่างคาดโทษ "ตั้งแต่ที่แกจรดปากกาเซ็นสัญญากับฉัน ดวงวิญญาณและชีวิตของแก... เป็นของฉันแต่เพียงผู้เดียว ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้อง แม้แต่ปลายเล็บ!" "คุณมัน... เอาแต่ใจตัวเองเป็นบ้า!" รินเม้มปากแน่น หัวใจเต้นรัวระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะความกลัวต่ออาคมในกล่อง แต่เป็นเพราะระยะห่างที่ใกล้ชิดจนอันตรายและแววตาคลั่งรักที่ถูกซ่อนอยู่ภายใต้ความดุดันนั้นต่างหากที่ทำเอาเขาหายใจไม่ทั่วท้อง "ใช่ ฉันมันเอาแต่ใจ..." คีย์ยิ้มมุมปาก นิ้วเรียวเอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากมนอย่างถือวิสาสะ สัมผัสอุ่นเยือกเย็นทำให้รินตัวแข็งทื่อ "และคนอย่างฉัน... เกลียดที่สุดคือพวกที่ชอบมายุ่งกับของหวง" บรรยากาศในห้องเงียบงัดลงทันที มีเพียงเสียงหัวใจของคนทั้งคู่ที่เต้นสอดประสานกันท่ามกลางความตึงเครียดภายนอก รินเงยหน้าสบตากับนักธุรกิจหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล ปากก็อยากจะเถียงต่อให้ชนะ แต่ริมฝีปากกลับหนักอึ้งเมื่อปลายนิ้วของคีย์เลื่อนลงมาแตะที่ริมฝีปากล่างเบาๆ อย่างจงใจยั่วเย้า "แล้วคุณจะทำยังไง... กับของขวัญต้อนรับจากมันล่ะ?" รินแกล้งถามเสียงสั่นเพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหว "ทำไมน่ะเหรอ..." คีย์โน้มใบหน้ากระซิบชิดใบหูขาวสะอาด ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดจนรินขนลุกซู่ "ฉันก็จะส่งมัน 'คืนเจ้าของ' พร้อมกับดอกเบี้ยทบต้น... แบบที่มันไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิต" ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... จังหวะนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็แว่วดังขึ้นอีกครั้ง... แต่ไม่ใช่การทุบทำลายอย่างป่าเถื่อนเหมือนตอนแรก มันเป็นเสียงเคาะสามครั้งอย่างเป็นจังหวะ นุ่มนวล และเยือกเย็น... ราวกับมีแขกผู้มีเกียรติกำลังรอคอยให้เจ้าบ้านเปิดต้อนรับ คีย์ชะงัก รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมจางหายไปจากใบหน้า ดวงตานิลกาลหันขวับไปมองบานประตูที่ปิดสนิททันที รินรู้สึกได้ถึงอุณหภูมิในห้องที่ดิ่งฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว ทั้งที่เครื่องปรับอากาศไม่ได้ทำงาน! มือหนาของคีย์ผละออกจากกรอบประตูอย่างรวดเร็ว ร่างสูงดึงรินเข้ามายืนหลบไว้ด้านหลังด้วยสัญชาตญาณนักล่า ก่อนที่มือแกร่งจะเอื้อมไปเปิดล็อกและกระชากบานประตูให้เปิดออกกว้างในคราวเดียว! เบื้องหน้าความมืดมิดของโถงทางเดิน... ร่างของชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดเนี๊ยบกริบ เส้นผมสีทองสว่างตัดกับนัยน์ตาสีฟ้าครามเย็นชา กำลังยืนแย้มยิ้มทักทายด้วยรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ "สวัสดีครับ คุณคีย์... ดูเหมือนของขวัญชิ้นแรกของผม จะถูกใจคุณกับ 'ภรรยา' ดีสินะครับ" เวกัส... ยืนอยู่ตรงนั้น พร้อมกับรอยยิ้มที่ประกาศสงครามอย่างเต็มรูปแบบ --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ประตูมิติที่แปด" มาโดยตลอดนะครับ!