กฎข้อที่ห้ามใจ

เสียงกุกกักที่ดังขึ้นจากลูกบิดประตูห้องทำงานส่วนตัว เปรียบเสมือนสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตที่ทำให้บรรยากาศภายในห้อง ซึ่งเดิมทีคุกรุ่นไปด้วยความตึงเครียดจากคดีปริศนา พลิกผันกลายเป็นความกดดันที่บีบรัดหัวใจจนแทบหยุดเต้น "คุณคีย์ครับ... ทางเราเช็กสัญญาณชีพของเวกัสแล้ว พบว่าเขาแอบส่งพิกัดบางอย่างเข้ามาในเขตตึกนี้ ระวังตัวด้วยนะครับ!" เสียงของลูกน้องคนสนิทดังลอดเข้ามาจากด้านนอก พร้อมกับเสียงบิดกลอนประตูที่กำลังจะเปิดออก! ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้น ร่างสูงใหญ่ของคีย์ไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบสีนิลกาฬวาวโรจน์ขึ้นด้วยความเยือกเย็น สัญชาตญาณนักล่าในตัวสั่งการเร็วกว่าความคิด มือหนาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนของผม รั้งร่างของผมให้พุ่งเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นอกกระแทกเข้ากับแผงอกกว้างของเขาอย่างจัง กลิ่นกายหอมเย็นปนกลิ่นบุหรี่จางๆ และกลิ่นอายความตายที่คุ้นเคยโชยเข้าแตะนาสิก ท่ามกลางความมืดสลัวที่มีเพียงแสงไฟนีออนจากตึกระฟ้าภายนอกสาดส่องเข้ามา "เงียบซะ" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหู ลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดต้นคอทำให้ขนกายลุกชันไปทั่วร่าง ไม่ใช่เพราะความกลัวผี... แต่เป็นเพราะระยะห่างที่ใกล้จนเกินความจำเป็นต่างหาก ผมพยายามจะขัดขืน ดิ้นรนออกจากการเกาะกุมที่แน่นหนาราวกับคีมเหล็ก "ปล่อยนะคุณคีย์ ลูกน้องคุณกำลังจะเข้ามาเห็น—" "ถ้าไม่อยากให้แผนพัง และไม่อยากให้ไอ้เวกัสรู้ว่าเราเจอตัวส่งสัญญาณแล้ว ก็หุบปากแล้วซุกตัวอยู่ตรงนี้ซะ ริน" คีย์กดเสียงต่ำคาดโทษ ดวงตาคมจ้องมองผมด้วยแววตาที่ดุดันแต่แฝงไปด้วยความกังวลลึกๆ ที่เขาพยายามซ่อนไว้ แกร็ก! เสียงกลอนประตูด้านนอกถูกหมุนจนสุด พร้อมกับการผลักเข้ามาของบานประตู ลูกน้องคนสนิทก้าวเท้าเข้ามาพร้อมไฟฉายแรงสูงกวาดส่องไปทั่วห้อง ในจังหวะเดียวกันนั้น ร่างของผมถูกคีย์ดันถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ ร่างสูงทาบทับเข้ามาอย่างไร้ช่องว่าง แขนแกร่งข้างหนึ่งยกขึ้นยันกำแพงกักตัวผมไว้ ส่วนมืออีกข้างเอื้อมมาปิดปากผมไว้สนิท ปลายนิ้วเรียวยาวสัมผัสกับริมฝีปากของผม ความเย็นเยียบจากกายเนื้อของวิญญาณและอุณหภูมิที่ร้อนระอุจากร่างกายของเขาผสมผสานกันจนเกิดเป็นความรู้สึกแปลกประหลาดที่สั่นสะท้อนไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ ดวงตาของเราประสานกันในระยะประชิด ชนิดที่ว่าหากขยับอีกเพียงนิดเดียวปลายจมูกคงจะชนกัน ความเงียบงันปกคลุมพื้นที่ระหว่างเรา มีเพียงเสียงลมหายใจหอบกระชั้นและเสียงฝีเท้าของลูกน้องที่กำลังเดินสำรวจมุมห้อง ผมเงยหน้าขึ้นสบตาเขา หัวใจเต้นรำทำเพลงอย่างบ้าคลั่งในอกซ้าย ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความตื่นเต้นจากสถานการณ์คับขัน หรือเพราะสัมผัสแนบชิดที่กำลังแผดเผาความตั้งใจเดิมที่จะรักษาระยะห่างให้พังทลายลงทีละน้อย *ไอ้บ้านี่... ฉวยโอกาสเก่งเป็นที่หนึ่ง* ผมส่งสายตาค้อนขวิดไปให้ผ่านความมืด พยายามใช้สายตาต่อว่าต่อขานชายหนุ่มตรงหน้า แต่ทว่า... คีย์กลับเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นอย่างเหนือกว่า ราวกับกำลังสนุกสนานบนความอึดอัดใจของผม ดวงตาคมกริบของเขาคู่นั้นกวาดมองสำรวจใบหน้าของผม ไล่เรื่อยจากหน้าผากจรดเรียวปากที่ถูกมือของเขาปิดไว้ สายตาที่เต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งคู่นั้น ทำให้ผมรู้สึกเหมือนกำลังถูกแผดเผาให้ละลายกลายเป็นจุล *ไอ้สายตาแบบนี้มันคืออะไรวะ...* ผมแอบสบถในใจ พยายามเบือนหน้าหนีเพื่อหลบเลี่ยงความร้อนแรงจากนัยน์ตาคู่นั้น แต่คีย์กลับใช้นิ้วโป้งเกลี่ยเบาๆ ที่ริมฝีปากของผมอย่างจงใจ สัมผัสนั้นเบาหวิวแต่กลับสั่นสะท้อนลึกถึงประสาทสัมผัส ปลุกเร้าความรู้สึกวาบหวามที่ผมพยายามกดทับมันเอาไว้ตลอดหลายวันที่ผ่านมา "บอสครับ... ทางนี้ไม่พบความผิดปกตินอกจากคลื่นสัญญาณรบกวนครับ คิดว่าน่าจะเป็นเครื่องมือดักฟังรุ่นเก่าที่เวกัสเคยใช้ตบตาเราเมื่อเดือนก่อน" เสียงรายงานจากลูกน้องดังขึ้นจากมุมห้อง ทำลายความเงียบลงชั่วขณะ คีย์ยังคงไม่ขยับเขยื้อน ร่างกายของเขายังคงทาบทับโอบล้อมผมไว้แน่นหนา ดวงตาคมเข้มยังคงจ้องมองผมไม่วางตา ราวกับโลกทั้งใบในตอนนี้เหลือเพียงแค่เราสองคน "อืม... ออกไปก่อน ฉันขอเคลียร์เอกสารตรงนี้ต่ออีกหน่อย" คีย์เอ่ยตอบลูกน้องด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งทรงอำนาจ โดยที่สายตาไม่เคยละไปจากใบหน้าของผมเลยแม้แต่วินาทีเดียว "รับทราบครับ บอส" เสียงฝีเท้าเดินถอยหลังออกไป พร้อมกับเสียงประตูปิดลงเบาๆ จนกระทั่งความเงียบสงบกลับคืนสู่ห้องทำงานอีกครั้ง ทว่า... บรรยากาศกลับไม่ได้ผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับยิ่งอึดอัดและร้อนรุ่มยิ่งกว่าเดิมหลายเท่าตัว เมื่อมั่นใจว่าลูกน้องออกไปพ้นรัศมีแล้ว คีย์ก็ยังคงไม่ยอมถอยห่าง เขาก้มใบลงมาใกล้จนหน้าผากของเราเกือบจะชิดกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มของผม หัวใจเจ้ากรรมเต้นแรงจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินมันเข้า "ทีหลัง... อย่าทำตัวเป็นภาระให้ฉันต้องคอยปกป้องอีก ริน" เสียงทุ้มกระซิบต่ำชิดริมหู น้ำเสียงดุดันแต่แฝงไปด้วยความห่วงใยที่เจ้าตัวพยายามกลบเกลื่อน ผมเม้มปากแน่น ความถือดีที่มีอยู่เต็มอกทำให้ต้องสวนกลับทันที แม้ว่าเสียงของตัวเองจะสั่นนิดๆ ก็ตาม "ใครเป็นภาระคุณไม่ทราบครับ ถ้าคุณไม่ลากผมเข้ามาพัวพันกับเรื่องบ้าๆ นี่แต่แรก ผมคงไม่ต้องมาติดแหง็กอยู่ใต้ร่างคุณแบบนี้หรอก... ปล่อยได้แล้วมั้งครับ!" คีย์หัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นสะท้อนอยู่ในอกจนผมสัมผัสได้ "ติดแหง็กเหรอ? หึ... พูดเหมือนเธอกำลังไม่พอใจ แต่สายตาเธอมันฟ้องนะริน ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่" "ผมไม่ได้คิดอะไรทั้งนั้นแหละ!" ผมเถียงเสียงแข็ง พยายามดันแผงอกเขาออก แต่คนตัวโตกลับยิ่งออกแรงกดน้ำหนักลงมามากกว่าเดิม จนแผ่นหลังแนบชิดติดกำแพงอย่างไร้ทางหนี "ปากแข็งชะมัด..." คีย์พึมพำเสียงเบา ดวงตาคมกวาดมองริมฝีปากของผมอีกครั้งด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่แววตาของการหยอกล้อหรือถือไพ่เหนือกว่าอีกต่อไป แต่เป็นแววตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ถูกเก็บกักไว้ภายใต้ความสุภาพของนักธุรกิจหนุ่ม ปลายนิ้วที่เคยปิดปากผมเลื่อนลงมาไล้กรอบหน้าอย่างแผ่วเบa สัมผัสที่อ่อนโยนขัดกับบุคลิกเผด็จการของเขาอย่างสิ้นเชิง ทำให้ผมเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "คุณ... จะทำอะไร..." ผมถามเสียงแผ่ว ความมั่นใจทั้งหมดที่มีเริ่มระเหิดหายไปเมื่อใบหน้าของเขาโน้มต่ำลงมาเรื่อยๆ ระยะห่างลดลงจนแทบไม่เหลือพื้นที่ว่าง "ทดสอบกฎข้อที่ห้ามใจ... ของเธอยังไงล่ะ" คีย์กระซิบชิดริมฝีปาก ก่อนที่ริมฝีปากหยักลึกจะทาบทับกลีบปากของผมลงมาอย่างนุ่มนวลแต่เด็ดขาด ไร้ซึ่งการหลบ ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่ริมฝีปากของเราแนบชิดกันจนเกิดกระแสไฟฟ้าวาบหวามแล่นพล่านไปทั่วร่างนั้น จู่ๆ หน้าจอคอมพิวเตอร์บนโต๊ะทำงานที่ควรจะดับสนิท กลับสว่างวาบขึ้นมาเองโดยไม่มีสาเหตุ! ภาพบนหน้าจอไม่ใช่โปรแกรมระบบรักษาความปลอดภัยที่ควรจะเป็น... แต่มันคือภาพถ่ายระยะประชิดของ 'เวกัส' ที่กำลังยืนยันพิกัดยืนอยู่หน้าประตูห้องทำงานนี้ พร้อมกับรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมที่สะท้อนผ่านเลนส์กล้องวงจรปิด... และเสียงเคาะประตูดังปัง! ก็ดังขึ้นอย่างรุนแรงราวกับมีคนนับสิบกำลังพังมันเข้ามาพร้อมกัน! ---------------------------------------- *ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ประตูมิติที่แปด" เสมอมานะครับ!*