ใครบางคนในความมืด

กลิ่นอายความเย็นยะเยือกของเหล็กกล้าและกลิ่นคาวสนิมจางๆ ลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศ ทันทีที่จิตสังหารของคีย์ระเบิดออกมา รินก็รู้สึกเหมือนอุณหภูมิรอบตัวดิ่งฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว "กับดัก..." รินพึมพำกับตัวเองขณะถอยหลังไปครึ่งก้าว สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องลั่นว่าสถานการณ์ตรงหน้าอันตรายเกินกว่าจะต่อปากต่อคำด้วยความรำคาญใจแบบทุกที ดวงตาสีดำสนิทของคีย์เวลานี้ไร้ซึ่งประกายความเป็นมนุษย์ มันมืดบอดและว่างเปล่า ราวกับก้นบึ้งของมหาสมุทรที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่งที่หลงเข้าไป "รู้ตัวตอนนี้... มันช้าไปหน่อยไหมครับ ริน" เสียงของคีย์ต่ำทุ้ม ก้องกังวาน และสะท้อนซ้อนทับกันหลายชั้นจนน่าขนลุก ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวรินอย่างรวดเร็วราวกับภูตผี ไร้ซึ่งเสียงฝีเท้า มือหนาคว้าเข้าที่ต้นแขนของรินแน่น แรงบีบนั้นหนักหน่วงเสียจนกระดูกแทบแหลก แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าความเจ็บคือไอความเย็นที่ซึมผ่านเนื้อผ้าเข้ามาแผดเผาผิวหนัง รินนิ้วหน้าด้วยความเจ็บ แต่ริมฝีปากยังคงเม้มแน่นเพื่อไม่ให้ตัวเองแสดงความอ่อนแอออกมา "ปล่อยนะเว้ย! นายกำลังเล่นตลกอะไรของนายวะคีย์ ไอ้บ้านี่!" "ตลกเหรอ?" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก แต่นัยน์ตายังคงนิ่งสนิทน่ากลัว "คุณคิดจริงๆ เหรอว่าเรื่องระหว่างเรา... เป็นแค่เรื่องตลกที่คุณจะเข้ามาแล้วเดินออกไปเมื่อไหร่ก็ได้?" ฉับพลัน ภาพรอบตัวก็บิดเบี้ยววับวามราวกับสัญญาณโทรทัศน์ที่ถูกรบกวน ผนังห้องคอนโดหรูหราเลือนหายไป กลายเป็นม่านหมอกสีเทาทึบและกลิ่นอายของดินชื้นแฉะ รินเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนกเมื่อพบว่าตนเองไม่ได้ยืนอยู่ ณ ที่เดิมอีกต่อไปแล้ว สัมผัสพิเศษที่รินพยายามหลบ ใช้งานมันมาตลอดชีวิต บัดนี้ถูกบังคับให้เปิดรับทุกสิ่งอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เสียงโหยหวนและเสียงกรีดร้องแหลมสูงดังระงมอยู่ในโสตประสาท ภาพนับร้อยพรั่งพรูเข้ามาในหัวจนสมองแทบระเบิด นั่นคือความทรงจำ... ความทรงจำที่ไม่ใช่ของริน ภาพแรกที่ปรากฏชัดเจนคือเปลวเพลิงสีแดงฉานที่ลุกท่วมคฤหาสน์หลังใหญ่ในคืนที่ฝนตกหนัก เสียงกระจกแตกกระจายพร้อมกับเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว ร่างของเด็กชายคนหนึ่งอายุราวสิบขวบกำลังวิ่งหนีตายท่ามกลางกองเพลิง ดวงตาคู่นั้น... ดวงตาที่เต็มไปด้วยความแค้นเคืองและความสิ้นหวัง ซึ่งต่อมาได้แปรเปลี่ยนเป็นนัยน์ตาสีแดงฉานของคีย์ในปัจจุบัน รินหายใจหอบถี่ เหงื่อกาฬแตกพลั่ก มือที่ถูกคีย์จับไว้สั่นเทาโดยไม่รู้ตัว ความเจ็บปวด ความโดดเดี่ยว และความตายที่ถาโถมเข้ามาในเสี้ยววินาทีทำให้รินรู้สึกเหมือนกำลังจะขาดใจตายตามไปด้วย "เห็นหรือยังครับ..." เสียงของคีย์กระซิบอยู่ข้างใบหู น้ำเสียงนั้นเปลี่ยนจากความเกรี้ยวกราดเป็นความเวิ้งว้างและเจ็บปวดอย่างลึกซึ้ง "นี่คือสิ่งที่ผมต้องแบกรับ... นี่คือจุดเริ่มต้นของคำสาปที่คุณดันทะล่อทะลาเข้ามาเอี่ยวด้วย" รินพยายามสูดอากาศเข้าปอด ฝืนกวาดสายตามองหน้าคีย์ที่อยู่ใกล้แค่คืบ ท่ามกลางความมืดมิดและภาพอดีตอันโหดร้ายที่ยังคงฉายซ้ำ รินสังเกตเห็นรอยแผลเป็นจางๆ ที่พาดผ่านลำคอของชายหนุ่ม ซึ่งเป็นร่องรอยของคมมีดที่คร่าชีวิตเขาไปเมื่ออดีตชาติ ไม่ใช่แค่วิญญาณเร่ร่อนธรรมดา... แต่คีย์คือวิญญาณอาฆาตที่ถูกผูกติดไว้กับความตายอันน่าสยดสยอง และดวงวิญญาณดวงนี้กำลังดึงรินให้จมดิ่งลงไปในวังวนเดียวกัน "นาย... ตายไปแล้วจริงๆ สินะ" รินเค้นเสียงพูดออกมาได้แค่นั้น ลมหายใจติดขัด หัวใจเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะความกลัวผีอย่างที่เคยเป็น แต่เป็นเพราะความรู้สึกบีบคั้นในอกที่เห็นว่าผู้ชายปากร้ายตรงหน้าต้องผ่านอะไรมาบ้าง คีย์นิ่งงันไปเมื่อได้ยินคำพูดนั้น นัยน์ตาสีดำสนิทไหววูบชั่วขณะ แรงบีบที่ต้นแขนผ่อนคลายลงเล็กน้อย แต่ใบหน้าคมคายกลับยิ่งฉายแววอันตรายมากขึ้นไปอีก "ถ้ากลัวแล้ว ก็ไสหัวออกไปจากชีวิตผมซะ..." คีย์เอ่ยเสียงพร่า ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอ ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบชนกัน "ก่อนที่วิญญาณของคุณจะถูกผมกลืนกินจนไม่เหลือแม้แต่เศษซาก..." รินเม้มปากแน่น แม้ความกลัวจะแล่นริ้วไปทั่วร่าง แต่ความดื้อรั้นและศักดิ์ศรีในฐานะคนปากเก่งก็ไม่ยอมให้ตัวเองถอยหลังให้ใครหน้าไหน ทั้งสองสบตากันในระยะประชิด เคมีอันร้อนแรงและดุดันแผดเผาบรรยากาศรอบตัวให้ยิ่งทวีความตึงเครียด ในจังหวะที่หัวใจของทั้งคู่เต้นรัวเป็นจังหวะเดียวกันอย่างไร้เหตุผล ท่ามกลางม่านหมอกแห่งความตายและอดีตอันเจ็บปวดนั้นเอง... เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งอย่างหนักแน่น ทะลุมิติความมืดเข้ามาทำลายบรรยากาศทั้งหมดลงในพริบตา "คุณคีย์ครับ... ทางเราเช็กสัญญาณชีพของเวกัสแล้ว พบว่าเขาแอบส่งพิกัดบางอย่างเข้ามาในเขตตึกนี้ ระวังตัวด้วยนะครับ!" เสียงของลูกน้องคนสนิทดังลอดเข้ามาจากด้านนอก พร้อมกับเสียงบิดกลอนประตูที่กำลังจะเปิดออก! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความสัมพันธ์อันดุดันนี้ด้วยกันนะครับ