อาการหวงก้างระดับสิบ

“ขอโทษที่รบกวนเวลาสวีทนะครับ... แต่พอดีผมลืมของไว้บนนี้” ประโยคกลั้วหัวเราะเจือความเย้ยหยันดังขึ้นทำลายบรรยากาศอึมครึมในห้องพักส่วนตัว รินสะดุ้งสุดตัว รีบขยับถอยหลังออกจากวงแขนแกร่งที่ตรึงเขาไว้กับบานกระจกหน้าต่างทันที แรงปะทะของอุณหภูมิร่างกายที่แนบชิดกันเมื่อครู่ยังคงหลงเหลือความร้อนผ่าวไว้บนผิวเนื้อ ไอเย็นยะเยือกของวิญญาณที่แผ่ซ่านรอบกายคีย์ไม่ได้ทำให้รินรู้สึกหนาวเหน็บเลยสักนิด กลับกัน... หัวใจของเขากลับเต้นระรัวราวกับกลองเพลด้วยความตื่นตระหนกปนขัดเขิน ร่างสูงโปร่งของเวกัสก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีสบายๆ นัยน์ตาคมกริบพราวระยับด้วยประกายความสนุกสนานยามกวาดตามองสภาพอันชวนคิดลึกของคนทั้งคู่ เสื้อเชิ้ตยับย่นเล็กน้อย รินที่ริมฝีปากบวมเจ่อจากการถูกต้อน และคีย์... ปีศาจเจ้าของสัญญาที่ตอนนี้แผ่รังสีอำมหิตออกมารอบตัวจนอากาศในห้องแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง “คิดจะเข้าห้องใครโดยไม่เคาะประตูก็ได้งั้นเหรอ เวกัส” เสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมาไม่ได้ดังมากนัก แต่มันกลับเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาล คีย์ปรายตามองคู่ปรับตัวฉกาจด้วยแววตาดุร้ายราวกับพยัคฆ์หนุ่มที่กำลังถูกผู้บุกรุกหยามถิ่น รังสีความหึงหวงและโทสะพวยพุ่งออกมาจากร่างโปร่งแสงของชายหนุ่มจนเห็นเป็นละอองไอน้ำสีดำจางๆ ลอยวนรอบกาย รินลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขาขยับตัวไปยืนขวางกึ่งกลางระหว่างผู้ชายสองคนนี้ไว้ตามสัญชาตญาณ แม้ปากจะบอกว่าเกลียดความงมงายและรำคาญผีเจ้าอารมณ์ตนนี้แค่ไหน แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ในสถานการณ์ระอุเช่นนี้ คีย์กำลังแสดงอาการ “หวงก้าง” ออกมาอย่างโจ่งแจ้งจนน่าใจหาย “โอ๊ะ อย่ามองผมด้วยสายตาแบบนั้นสิครับคุณคีย์ ผมไม่ได้ตั้งใจจะมาขัดจังหวะความเป็นส่วนตัวของคุณกับ... น้องรินหรอกนะ พอดีนาฬิกาข้อมือเรือนโปรดของผมมันดันถอดลืมไว้บนโซฟาตัวนั้นต่างหาก” เวกัสยักไหล่อย่างไม่ี่สะทกสะท้าน รอยยิ้มมุมปากของเขายกขึ้นอย่างจงใจยั่วโมโห “อีกอย่าง... ผมแค่เป็นห่วง กลัวว่าคนธาตุไฟอ่อนอย่างน้องรินจะรับมือกับ... ‘เจ้านาย’ ที่ทั้งดุทั้งเอาแต่ใจแบบคุณไม่ไหว” “เรื่องของฉันกับริน ไม่มีความจำเป็นต้องให้คนนอกอย่างแกมาเสือก” คีย์ก้าวเท้าพรวดเดียวมาประชิดแผ่นหลังของริน มือเรียวยาวเอื้อมมาคว้าเอวบางของรินเข้าหาตัวอย่างถือสิทธิ์ แรงกดที่เอวทำเอารินสะดุ้งเฮือก แต่วินาทีนั้นเขาไม่มีเวลามาโวยวาย เพราะรังสีสังหารที่แผ่ออกมาจากตัวคีย์มันน่ากลัวเสียยิ่งกว่าเจอผีหลอกกลางวันแสกๆ “หึ คนนอกเหรอครับ? แต่ดูท่าทางน้องรินเขาอาจจะไม่ได้คิดแบบนั้นนะ” เวกัสหรี่ตามองรินด้วยสายตาแพรวพราว ตั้งใจหยิบยกประโยคยั่วประสาทขึ้นมาอีกระลอก “จริงไหมครับริน? ถ้าคุณเบื่อผีเจ้าอارมณ์ตนนี้เมื่อไหร่ มาทำงานร่วมกับผมดีกว่า ข้อเสนอของผมเปิดต้อนรับคุณเสมอ... และรับรองว่าผมจะไม่ใช้วิธีบังคับขู่เข็ญแบบ ‘ดีลลับ’ งี่เง่าพวกนั้นแน่” เพล้ง! แก้วกาแฟเซรามิกที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานมุมห้องแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ โดยไม่มีใครแตะต้อง แรงจิตมหาศาลของคีย์ระเบิดออกมาจนข้าวของรอบห้องสั่นสะเทือน นัยน์ตาคมกริบของวิญญาณหนุ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานด้วยความโกรธเกรี้ยวที่พุ่งทะลุขีดจำกัด “แกตายแน่ เวกัส” คีย์เค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างโปร่งแสงพุ่งวาบด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ไปปรากฏกายอยู่ตรงหน้าเวกัสในเสี้ยววินาที มือเรียวยาวพุ่งไปคว้าคอเสื้อของคู่แข่งทางธุรกิจอย่างแรงจนอีกฝ่ายหน้าหัน แม้เวกัสจะมีกายเนื้อและเป็นมนุษย์ แต่แรงกดดันจากวิญญาณระดับคีย์ก็ทำให้เขาแทบทรุดลงไปกองกับพื้น “เฮ้ย! คีย์ หยุดนะ! อย่าบ้าอำนาจแถวนี้!” รินร้องห้ามเสียงหลง รีบพุ่งเข้าไปคว้าแขนโปร่งแสงของคีย์ไว้ ปลายเล็บจิกเข้ากับเนื้อแน่นของอีกฝ่ายเพื่อดึงสติ “นายบ้าไปแล้วรึไง! จะฆ่าคนกลางวันแสกๆ หรือไงฟะ!” คีย์ชะงัก ชายหนุ่มหันกลับมามองรินที่กำลังทำหน้าตาตื่นตระหนกและหวาดหวั่นแทนไอ้สารเลวที่บังačníมาจีบเขาต่อหน้าต่อตา ความโกรธที่เคยพุ่งพล่านเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความริษยาและน้อยใจที่ฉายชัดผ่านนัยน์ตาคู่คม “เธอปกป้องมันเหรอ ริน?” คีย์ถามเสียงสั่น ร่างสูงลดมือลงจากการกระชากคอเสื้อเวกัส แต่สายตายังคงจ้องมองรินเขม็ง “เธอห่วงไอ้เวรกนี่มากกว่าฉันที่เป็นเจ้าหนี้ชีวิตเธออย่างงั้นสิ?” “ฉันไม่ได้ห่วงมัน! ฉันไม่อยากให้นายสร้างกรรมเวรเพิ่มต่างหากเล่า!” รินเถียงกลับเสียงดัง หน้าตาแดงก่ำด้วยความโมโหปนความอึดอัดที่ถูกคาดคั้น “เลิกทำตัวเป็นเด็กหวงของซะทีได้ไหมวะ! ฉันไม่ใช่สมบัติของนายนะ!” “ไม่ใช่เหรอ?” คีย์ก้าวเข้าไปประชิดรินอีกครั้ง ลมหายใจที่เย็นเฉียบเป่ารดต้นคอจนรินขนลุกซู่ มือแกร่งบีบเข้าที่คางมนแล้วบังคับให้เงยหน้าขึ้นสบตา “จำสัญญาไม่ได้หรือไง? ดวงวิญญาณและตัวตนของเธอมันเป็นของฉัน... ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะ!” บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที เวกัสที่ตั้งหลักได้แล้วค่อยๆ ยืนขึ้น ยกมือขึ้นจัดปกเสื้อตัวเองให้เข้าที่ รอยยิ้มเยาะเย้ยยังคงประดับอยู่บนมุมปาก แม้ใบหน้าจะซีดเซียวลงเล็กน้อยจากการขาดอากาศหายใจเมื่อครู่ “ดูท่าทาง... ผมคงมาขัดจังหวะการเคลียร์คิวรักซะจริงๆ” เวกัสหัวเราะในลำคอ ก่อนจะปรายตามองรินด้วยสายตาแฝงความหมาย “ไว้เราค่อยคุยกันเรื่องข้อเสนอนั้นใหม่นะริน... ส่วนคุณคีย์ ระวังหน่อยเถอะครับ ของรักของหวงถ้ากอดไว้แน่นเกินไป ระวังมันจะหายใจไม่ออกเอาสักวัน” พูดจบ เวกัสก็หมุนตัวเดินออกจากห้องไปอย่างลอยชาย ทิ้งให้ความเงียบงันและแรงกดดันมหาศาลโอบล้อมคนทั้งคู่เอาไว้ รินสะบัดหน้าหนีจากการเกาะกุมของคีย์ ถอยหลังไปสองก้าวด้วยความหงุดหงิด “นายมันเผด็จการ บ้าอำนาจ และงี่เง่าที่สุด!” “ใช่! ฉันมันงี่เง่า!” คีย์ตวาดกลับเสียงกร้าว สีหน้าของวิญญาณหนุ่มบิดเบี้ยวด้วยความอัดอั้นตันใจ ก้าวเข้ามาประชิดตัวรินอีกครั้งด้วยความเร็วที่หลบเลี่ยงไม่ได้ มือทั้งสองข้างยกขึ้นกักขังร่างของรินไว้กับผนังห้องอีกรอบ คราวนี้ไม่มีช่องว่างให้หนีไปไหนได้เลย “แล้วเธอก็รู้ดีว่าทำไมฉันถึงต้องเป็นแบบนี้!” รินชะงัก เงยหน้าขึ้นสบตากับนัยน์ตาสيโกรธเกรี้ยวที่ฉายแววเจ็บปวดลึกๆ อยู่ภายใน หัวใจของเขาเต้นกระหน่ำไม่เป็นส่ำยามที่ได้ยินคำพูดต่อมาของคนตรงหน้า “ถ้าฉันไม่ทำตัวรุกรานเธอแบบนี้... เธอก็คงวิ่งไปหาไอ้เวกัส หันไปซบไหล่คนอื่น แล้วปล่อยให้ฉันกลายเป็นแค่หุ่นเชิดไร้ค่าในชีวิตเธอไปแล้วใช่ไหมริน?” น้ำเสียงของคีย์อ่อนลงเล็กน้อย เจือความตัดพ้อที่ทำเอารินพูดไม่ออก “ฉัน... ฉันไม่ได้คิดแบบนั้นสักหน่อย” รินพึมพำเสียงเบา หลบสายตาคมกริบที่จ้องมองมาอย่างเว้าวอน ความแข็งกร้าวที่มีเมื่อครู่มลายหายไปสิ้นเมื่อเผชิญหน้ากับความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกอันดุดันของคีย์ “งั้นก็พิสูจน์ให้ฉันเห็นสิ...” คีย์โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจเย็นเยียบแต่กลับร้อนรุ่มในความรู้สึกหลอมรวมกันจนแทบแยกไม่ออก “ว่าในสายตาเธอมันมีแค่ฉันคนเดียว... ไม่ใช่ไอ้เวกัส” รินเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบเมื่อริมฝีปากอุ่นจัดของคีย์โน้มต่ำลงมาใกล้เรื่อยๆ จนสัมผัสได้ถึงความนุ่มหยุ่นที่เว้นระยะห่างเพียงแค่คืบ สติสัมปชัญญะของเขาเริ่มพร่าเลือน ความโกรธ ความหึงหวง และแรงดึงดูดประหลาดกำลังหลอมละลายทุกกำแพงที่เขาสร้างขึ้นมา แต่ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะแนบชิดกันเพื่อทำลายเส้นกั้นสุดท้าย เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นอย่างเร่งรีบจากด้านนอก ตามมาด้วยเสียงตะโกนตื่นตระหนกของเพื่อนร่วมงานที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาโดยไม่รอให้อذنุญาต “ริน! แย่แล้ว! ระบบเซิร์ฟเวอร์หลักของบริษัทล่ม! ไฟล์ข้อมูลลับทั้งหมดกำลังถูกแฮกจากภายนอก... และ... และไอพีแอดเดรสที่โจมตีเข้ามา มันมาจากเครื่องของเวกัส!” คีย์ชะงักกкаการเคลื่อนไหวทันที นัยน์ตาสีแดงฉานแปรเปลี่ยนเป็นความมืดสนิทที่เต็มไปด้วยจิตสังหาร รินผุดลุกขึ้นยืนด้วยความตกใจ ใบหน้าถอดสีเมื่อตระหนักได้ว่า... ทั้งหมดนี้มันไม่ใช่แค่เรื่องหึงหวงส่วนตัว แต่มันคือกับดัก! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์อันดุดันคู่นี้นะครับ