ความเปราะบางของคนดุ

กลิ่นอายจางๆ ของสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของหยาดฝนที่สMกค้างอยู่ในโพรงจมูก คือสิ่งแรกที่ผมรับรู้ได้เมื่อสติเริ่มกลับคืนมา “อย่าขยับ…” เสียงทุ้มต่ำที่เคยดุดันและทรงอำนาจ บัดนี้กลับแหบพร่าราวกับกระดาษทรายถูกบดขยี้ มันเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากที่ซีดเซียวไร้สีเลือดของคนที่นอนซมอยู่บนโซฟาหนังตัวยาว คีย์ในยามนี้—คนที่ใครๆ ในวงการมืดต่างขนานนามว่า ‘ปีศาจไร้เงา’—กำลังสั่นเทาด้วยพิษไข้ที่ไม่ได้มาจากเชื้อโรคในโลกมนุษย์ หากแต่เป็นพิษวิญญาณที่กัดกินเนื้อหนังและพลังงานชีวิตจากเบื้องลึก แผนซ้อนแผนที่ผมบรรจงวางหมากไว้เพื่อหยั่งเชิงความรู้สึกของเขา กลับกลายเป็นบูมเมอแรงย้อนกลับมาเชือดเฉือนพวกเราเสียเอง รอยแผลเป็นจากอาคมโบราณที่แผ่นหลังกว้างของคีย์กำลังปูดโปนขึ้นเป็นเส้นสายสีดำทมิฬ มันเต้นตุบๆ ราวกับมีชีวิต และทุกครั้งที่มันกระตุก คีย์จะกัดกรามแน่นจนได้ยินเสียงฟันกระทบกันกรอด เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้าคมคายที่ตอนนี้ชุ่มโชกไปด้วยความทรมาน ผมกวาดตามองสภาพของตัวเองในกระจกเงาบานใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมห้อง เสื้อเชิ้ตยับยู่ยี่ คราบเลือดสีดำคล้ำที่เปรอะเปื้อนตามข้อมือจากการพยายามทำพิษล ้างอาคมเมื่อไม่กี่นาตรีก่อนหน้านี้ มันคือหลักฐานชั้นดีว่าผมเลือกที่จะไม่หนี… แม้ปากจะบอกอยู่เสมอว่าเราเป็นแค่ ‘คู่ค้า’ ที่ทำสัญญาแลกเปลี่ยนผลประโยชน์กันก็ตาม “ถ้าไม่อยากให้แผลมันลามจนถึงหัวใจ นายก็หุบปากแล้วนอนนิ่งๆ เถอะครับ คุณคีย์” ผมสวนกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้นิ่งเรียบที่สุด แม้หัวใจข้างในจะเต้นโครมครามจนแทบจะทะลักออกมานอกอก ผมเดินถืออ่างน้ำอุ่นและผ้าขนหนูผืนเล็กเข้ามาใกล้โซฟา ปรายตามองร่างสูงใหญ่ที่พยายามจะยันกายลุกขึ้นด้วยศักดิ์ศรีอันไร้สาระในยามวิกฤตแบบนี้ มือหนาที่เคยใช้บีบคั้นคอผมจนแทบขาดอากาศหายใจ บัดนี้กลับสั่นระริกจนน่าใจหาย “ฉัน… ไม่เป็นไร” คีย์ยังคงดึงดัน ป้องปัดมือผมที่เอื้อมเข้าไปหมายจะปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตชุ่มเหงื่อของเขาออก ดวงตาคมกริบที่เคยดุดันจนแทบแผดเผาคนมอง คราวนี้กลับหม่นแสงลงอย่างเห็นได้ชัด มีเพียงความดื้อรั้นอันเป็นเอกลักษณ์เท่านั้นที่ยังหลงเหลืออยู่ “ไม่เป็นไรกับผีส่ะซิครับ! ตัวนายร้อนเป็นไฟ ลมหายใจแทบจะไม่เป็นจังหวะอยู่แล้ว ยังจะมีปากมาเก๊กอยู่อีกเหรอ?” ผมหมดความอดทน กระชากเสียงใส่ด้วยความหงุดหงิดที่เจือปนไปด้วยความร้อนรนอย่างปิดไม่มิด มือเรียวคว้าหมับเข้าที่ปกเสื้อของเขาแล้วกดร่างนั้นให้นอนราบลงไปกับเบาะหนังอีกครั้ง “นอนลงไปเลยนะ! ถ้าไม่อยากตายคาโซฟาบ้านฉัน จงทำตามที่ฉันสั่งซะ” จังหวะที่ผมโน้มตัวลงไปใกล้เพื่อจะจัดการกับกระดุมเม็ดบน คีย์กลับสวนมือขึ้นมาคว้าข้อมือผมไว้แน่น แรงบีบไม่ได้มากมายเหมือนยามปกติ แต่มันกลับตรึงผมไว้ให้อยู่ในระยะประชิด—ระยะที่ทำให้เราต่างสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่รดรินอยู่บนผิวแก้ม ดวงตาสองคู่ประสานกันในความสลัวของห้องนั่งเล่นที่มีเพียงแสงไฟนีออนสลัวจากด้านนอกสาดส่องเข้ามา “นาย… เป็นห่วงฉัน?” คีย์กระซิบถาม เสียงแหบพร่าของเขาช่างทรงพลังและบาดลึกในความรู้สึก เสี้ยววินาทีนั้น ผมเห็นร่องรอยบางอย่างในแววตาคู่นั้น—ความเปราะบางที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากของความเย่อหยิ่งมาตลอดชีวิต มันคือความหวาดกลัว… กลัวที่จะต้องสูญเสีย กลัวที่จะต้องพังทลายต่อหน้าคนที่ตัวเองแคร์ ผมชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกไปชั่วขณะ ปากที่เคยไวต่อการหาคำมาเถียงกลับถูกปิดตายด้วยความเงียบงัน ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป อันตรายเสียยิ่งกว่าอาคมของเวกัสที่กำลังกัดกินร่างของคนตรงหน้าเสียอีก “อย่าสำคัญตัวผิดเลยครับ คุณคีย์” ผมเค้นเสียงตอบกลับไป แม้หัวใจจะทรยศด้วยการเต้นรัวเร็วจนน่ารำคาญ “ผมแค่ไม่อยากให้ผีลูกหนี้ของผมตายก่อนจะใช้หนี้หมดต่างหาก… ถ้าคุณตายแล้วใครจะเซ็นเช็คให้ผมล่ะครับ?” คีย์กระตุกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ฝืนที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมาในชีวิต แต่มันกลับทรงเสน่ห์จนผมต้องเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนร่องรอยความหวั่นไหว “ปากแข็ง… ทั้งที่หน้าแดงขนาดนั้น” เขาพึมพำเบาๆ ก่อนจะยอมปล่อยมือที่พันธนาการข้อมือผมไว้อย่างจำยอม “ตามใจนาย… อยากทำอะไรก็ทำ แต่อย่าลามปามไปถึงเรื่องอื่นก็พอ” ผมสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติกลับคืนมา ก่อนจะเริ่มลงมือปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำของเขาออกที3ละเม็ด เผยให้เห็นแผงอกกว้างและร่องรอยของอาคมสีดำที่แผ่ขยายลามเลียไปทั่วแผ่นหลังจนน่ากลัว ภาพความเจ็บปวดที่เขาต้องแบกรับไว้คนเดียวโดยไม่เคยปริปากบอกใคร ทำให้ความรู้สึกโกรธเคืองที่มีต่อความเผด็จการของเขาเมื่อก่อนหน้านี้ มลายหาย2ไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกบีบคั้นบางอย่างที่ตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่อก ผมบิดผ้าขนหนูหมาดๆ ก่อนจะบรรจงเช็ดทำความสะอาดตามกรอบหน้า ลำ颈 และแผงอกกว้างอย่างระมัดระวัง ทุกสัมผัสเต็มไปด้วยความนุ่มนวลที่แม้แต่ตัวผมเองก็ยังแปลกใจ คีย์หลับตาลงรับสัมผัสจากผม ร่างกายที่เคยเกร็งเครียดค่อยๆ ผ่อนคลายลงทีละน้อย เสียงลมหายใจที่ติดขัดเริ่มกลับมาสม่ำเสมอขึ้น บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไป ความเงียบงันไม่ได้น่าอึดอัดอีกต่อไป กลับเต็มไปด้วยกระแสความอบอุ่นบางเบาที่เชื่อมโยงเราเข้าหากันโดยไม่ต้องมีคำพูดใดๆ “ริน…” เสียงเรียกแผ่วเบาดังขึ้นในความเงียบ ผมชะงักมือที่กำลังเช็ดบริเวณหัวไหล่เงยหน้าขึ้นมอง “หือ?” “ถ้าวันหนึ่ง… ฉันหายไปจริงๆ นายจะรู้สึกยังไง?” คำถามนั้นจริงจังเสียจนผมรู้สึกเหมือนถูกตบเข้าที่ใบหน้าเบาๆ ดวงตาคมกริบที่ลืมขึ้นมามองผมเต็มไปด้วยความคาดหวัง—ความคาดหวังที่คนอย่างคีย์ไม่เคยแสดงออกมาให้ใครเห็น ผมเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจกระตุกวูบ ไดอะล็อกเชือดเฉือนที่เคยเตรียมไว้ในหัวหายเกลี้ยง เหลือเพียงความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้ก้นบึ้งของความรู้สึก “อย่ามาพูดจาเพ้อเจ้อตอนป่วยนะครับ คุณคีย์…” ผมพยายามซ่อนความสั่นไหวในน้ำเสียง พลางวางผ้าลงในอ่าง “นายสัญญากับฉันแล้วว่าจะอยู่เคลียร์เรื่องทั้งหมดให้จบ เพราะฉะนั้น… ห้ามตายเด็ดขาด” คีย์มองผมนิ่งนาน ราวกับกำลังอ่านทะลุปรุโปร่งเข้าไปถึงข้างในจิตใจ ก่อนที่มุมปากหยักจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นและจริงใจที่สุดเท่าที่ผมเคยได้รับจากผู้ชายคนนี้ “ถ้าคำสั่งของนายคือให้อยู่ต่อ… ฉันก็จะอยู่” บรรยากาศกำลังหวานล้ำและเปราะบางในเวลาเดียวกัน จนกระทั่ง… *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเร่งรีบทำลายความเงียบงันในห้องลงทันที ตามมาด้วยเสียงบิดลูกบิดประตูที่ดังขึ้นจากด้านนอก โดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต! ร่างสูงโปรดของใครบางคนก้าวล่วงเข้ามาในอาณาเขตส่วนตัว พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่ปรากฏอยู่บนใบหน้าคมคายของแขกผู้ไม่ได้รับเชิญ “อุ๊ย… ดูเหมือนว่าผมจะมาขัดจังหวะเวลาสวีทหวานของคุณสองคนสินะครับ?” เสียงทุ้มกวนประสาทของ **เวกัส** ดังขึ้น พร้อมกับดวงตาพินิจพิเคราะห์ที่กวาดมองสภาพกึ่งเปลือยของคีย์และเนื้อตัวที่เปรอะเปื้อนของผมสลับไปมาอย่างจับผิด ผมเบิกตากว้าง หัวใจกระดอนไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อตระหนักได้ทันทีว่า… ประตูห้องไม่ได้ถูกล็อค! ติดตามตอนต่อไปในคืนนี้ — "ประตูมิติที่แปด" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมพลังใจให้กันเสมอนะครับ