ความลับในกระจก

คมกริชโบราณในมือของคีย์สะท้อนแสงไฟนีออนสีส้มสลัวจากตรอกซอกซอยด้านล่าง ลอดผ่านกระจกบานใหญ่ของห้องชุดเพนต์เฮوسหรูหรา บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนอุณหภูมิแทบจะติดลบ ลมหายใจของผมกลายเป็นไอสีขาวจางๆ ทั้งที่เครื่องปรับอากาศถูกตั้งไว้ที่ยี่สิบห้าองศา “อย่าขยับไปไหน...” คำสั่งนั้นไม่ใช่แค่คำขอร้อง แต่มันคือประกาศิตที่ดึงรั้งสติผมให้อยู่กับร่องกับรอย ผมทำได้เพียงกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือน ดวงตาคมกริบของคีย์ไม่ได้มองมาที่ผม ทว่ามันกำลังจดจ้องไปยังมุมมืดของห้องรับแขก—จุดที่ว่างเปล่า ไม่มีอะไรนอกจากโซฟาหนังราคาแพงและชั้นวางหนังสือบิวต์อิน แต่สัญชาตญาณดิบในตัวผมกลับกรีดร้องเตือนภัยว่า มีบางสิ่ง... หรือใครบางคน กำลังยืนอยู่ตรงนั้น “ออกมารabได้แล้วมั้ง เวกัส” คีย์เอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาขวางหน้าผมไว้โดยอัตโนมัติ แผ่นหลังกว้างของเขาเปรียบเสมือนกำแพงเหล็กที่ปิดกั้นอันตรายภายนอกทั้งหมด ความเงียบงันปกคลุมอยู่ชั่วอึดใจ ก่อนที่เสียงหัวเราะทุ้มต่ำราวกับเสียงกระซิบจากหลุมศพจะดังขึ้น “นายยังหูไวตาไวเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ... คีย์” เงาสมส่วนค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืดมิด ใบหน้าคมคายแต่มีรอยยิ้มเยาะกวนประสาทปรากฏขึ้น ชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้มคนนั้นคือเวกัส คู่แข่งทางธุรกิจที่ผมเคยเห็นแค่ในหน้าข่าวเศรษฐกิจและแฟ้มประวัติลับที่คีย์เก็บไว้ เวกัสไม่ได้พกอาวุธ แต่รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวเขากลับทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง “ที่นี่ไม่ใช่เขตอิทธิพลของแก เวกัส” คีย์พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าคมกริบราวกับใบมีดที่เคลือบยาพิษ “และคนที่แกกำลังตามหา... ไม่ใช่ของเล่นที่จะเอาไปแลกกับผลประโยชน์ทางธุรกิจได้” “โอ๊ะ พูดจาใจร้ายจังนะ” เวกัสยักไหล่ ทว่าดวงตาเรียวรีคู่นั้นกลับกวาดมองข้ามไหล่ของคีย์มาสบตากับผมโดยตรง รอยยิ้มมุมปากของเขายิ่งทำให้ผมรู้สึกหนاستสันหลังวาบ “ฉันแค่แวะมาทักทาย ‘คู่สัญญา’ ของนายหน่อยเอง... เด็กไอทีคนนี้ท่าทางจะมีประโยชน์มากกว่าที่นายคิดสินะ ริน, ใช่ไหม?” ผมสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อถูกเรียกชื่อโดยคนที่เพิ่งเคยเจอหน้ากันเป็นครั้งแรก ปากที่มักจะไวทันความคิดเริ่มทำงานเพื่อกลบเกลื่อนความตื่นตระหนก “ผมไม่ใช่ของใคร และก็ไม่ได้อยู่ในรายการสินค้าของใครทั้งนั้นครับ” ผมก้าวออกมาจากด้านหลังของคีย์เล็กน้อย เชิดหน้าขึ้นสู้สายตา ถึงขาจะสั่นนิดหน่อยแต่ศักดิ์ศรีมันค้ำคออยู่ “ถ้าจะมาคุยเรื่องธุรกิจ เชิญไปที่อื่นครับ ที่นี่ห้องนอนผม—เอ๊ย ห้องนั่งเล่นบ้านคนอื่นเขา” เวกัสหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างนึกสนุก “ปากเกร็งใช้ได้ สมกับที่เป็นคนทำให้พ่อค้าความตายอย่างคีย์ยอมเสียเวลาด้วย... น่าสนใจจริงๆ” “ถอยไป” คีย์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงกดต่ำลงจนน่ากลัว กริชสีดำในมือกระชับแน่นขึ้นจนเส้นเลือดที่ข้อมือปูดโปน “ถ้าไม่อยากให้วิญญาณของแกสลายไปคาเท้าฉัน ก็ไสหัวออกไปซะ” “ใจร้อนจริงนะ... เอาล่ะ วันนี้ฉันแค่แวะมาดูลาดเลาเฉยๆ” เวกัสยกมือขึ้นระดับอกเชิงยอมแพ้ถอยหลังกลับไปทางระเบียงที่เปิดแง้มไว้ “แต่อย่าคิดนะว่านายจะปกป้องเขาได้ตลอดรอดฝั่ง คีย์ ของที่นายถือครองอยู่... มันมีเจ้าของที่แท้จริงรอทวงคืนเสมอ” สิ้นคำพูด ร่างของเวกัสก็เลือนหายไปกับสายลมราตรีราวกับควันสีดำที่ระเหยหายไปในอากาศอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายความเย็นเยียบที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในห้อง ผมยืนนิ่งงัน หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความจริงที่ว่าโลกใบนี้มีอะไรมากกว่าที่โปรแกรมเมอร์อย่างผมจะเข้าใจ มันเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ จนปฏิเสธไม่ได้อีกต่อไปแล้ว คีย์ยังคงยืนนิ่งอยู่ในท่าเดิม ดวงตาสนิทสีนิลมองไปยังจุดที่เวกัสหายตัวไป บรรยากาศรอบตัวเขาเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่ผมไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากถาม “นาย... โอเคไหม?” ผมตัดสินใจเอ่ยถามทำลายความเงียบ มือขาวยื่นออกไปแตะที่แขนเสื้อของเขาเบาๆ เพื่อเรียกสติ คีย์หันกลับมามองผม แววตาที่เคยแข็งกร้าวและดุดันเมื่อครู่กลับอ่อนลงชั่วขณะ ก่อนที่เขาจะปั้นหน้าดุใส่ผมตามเดิมเพื่อกลบเกลื่อนความกังวล “ห่วงตัวเองก่อนเถอะ ปากเก่งนักนะเมื่อกี้ ถ้าฉันชักชักกริชมะทันเมื่อกี้ นายคงโดนมันลากวิญญาณไปกินเล่นแล้ว” คีย์บ่นอุบ มือหนายื่นมาเคาะหน้าผากผมเบาๆ หนึ่งทีอย่างหมั่นไส้ “ผมก็แค่... ป้องกันตัวตามสัญชาตญาณน่า” ผมย่นจมูกใส่ พยายามซ่อนความโล่งอกไว้ใต้รอยยิ้มกวนๆ “ว่าแต่เจ้าเวกัสอะไรนั่นพูดถึงเรื่องอะไร? ‘ของที่ถือครองอยู่’ หมายถึงอะไร หรือว่า...” ผมชะงักไปเมื่อนึกถึงเงื่อนไขในสัญญาบ้าๆ ระหว่างผมกับเขา คีย์ถอนหายใจยาว แววตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของผม บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนจากความตึงเครียดเป็นความใกล้ชิดที่อันตราย ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดตัวจนผมต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ “อย่ารู้มากเลยน่า ริน...” คีย์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ ปะทะเข้ากับแก้วหูของผม เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมฝีปาก “รู้แค่ว่า... ตอนนี้หน้าที่ของนายคือการอยู่ข้างหลังฉันก็พอ” กลิ่นกายสะอาดเจือจางด้วยกลิ่นอายฝนจางๆ จากตัวเขาทำให้สมองผมรวนไปหมด ปฏิกิริยาตอบสนองของร่างกายทรยศความตั้งใจอีกแล้ว หน้าผมร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ทั้งที่สถานการณ์เพิ่งเฉียดตายมาหยกๆ “นี่... ถอยไปเลยนะ ใกล้เกินไปแล้วครับคุณคีย์” ผมยกมือขึ้นดันแผงอกแกร่งเอาไว้ แต่เจ้าตัวกลับไม่มีทีท่าว่าจะถอย แถมยังโน้มตัวเข้ามาใกล้กว่าเดิมจนหน้าผากเกือบจะชิดกัน “ใกล้แค่นี้... กลัวฉันกินหรือไง?” มุมปากหนากระตุกยิ้มเจ้าเลؤน ร้ายกาจสมเป็นพ่อค้าหน้าเลือด “หรือจริงๆ แล้ว นายกำลังคิดเรื่องอื่นอยู่กันแน่ หืม?” “ผมไม่ได้คิดอะไรทั้งนั้นแหละ! ไอ้ผีบ้า—อุ๊บ!” คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อจู่ๆ คีย์ก็ยกมือขึ้นประคองท้ายทอยผมไว้ ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาปิดริมฝีปากผมด้วยความรวดเร็วและเด็ดขาดโดยไม่ทันให้ตั้งตัว สัมผัสอุ่นร้อนที่แนบชิดลงมาทำให้โลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ หัวใจที่เต้นแรงอยู่แล้วกลับทวีความเร็วขึ้นจนแทบคลั่ง รสจูบที่เอาแต่ใจและแฝงไปด้วยความหวงก้างอย่างดิบเถื่อนทำให้ผมเผลอเผยอริมฝีปากออกอย่างไม่รู้ตัว เปิดทางให้ความวาบหวามเข้าครอบงำสติสัมปชัญญะจนหมดสิ้น ในขณะที่ผมกำลังจะจมดิ่งไปกับสัมผัสอันเร่าร้อนนั้น เสียงกริ่งหน้าห้องพักหรูหราก็ดังขึ้น *ติ๊ง... ต่อง...* คีย์ผละริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้ผมหอบหายใจโกยกอบโกยอากาศเข้าปอดด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ ดวงตาคมกริบหันไปมองหน้าประตูห้องด้วยแววตาที่เปลี่ยนเป็นความเย็นชาในเสี้ยววินาที “ใครมาดึกดื่นป่านนี้...” ผมพยายามจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ เสียงหอบยังไม่ทันหายดี คีย์ไม่ได้ตอบคำถาม มือหนาเอื้อมไปหยิบบัตรคีย์อاردสีดำขึ้นมา แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้กดเปิดระบบรักษาความปลอดภัย หน้าจอแท็บเล็ตแสดงภาพกล้องวงจรปิดหน้าห้องก็สว่างวาบขึ้นมาเสียก่อน ภาพจากกล้องเผยให้เห็นร่างของหญิงสาวในชุดเดรสสีขาวเปียกโชก หยดน้ำฝนหยดติ๋งลงบนพื้นพรมหน้าห้อง ใบซีดเซียวไร้สีเลือด ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว และที่สำคัญที่สุด... ใบหน้านั้นคือคนที่ควรจะเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อสามวันก่อน “คีย์...” ผมครางชื่อเขาเบาๆ เมื่อมองเห็นภาพในจอชัดเจน “นั่นมัน... น้องสาวของเวกัสไม่ใช่เหรอ?” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความระทึกและความฟินไปด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ!