ดีลลับฉบับหวงก้าง

"บอกผมอีกทีซิครับ ว่าคุณสองคนกำลังคุยเรื่องอะไรกันอยู่" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ดังขึ้นกะทันหันกลางห้องนั่งเล่น ไม่ได้เพียงแค่ทำให้บรรยากาศสบายๆ ระหว่างรินกับ 'กรณ์' เพื่อนร่วมงานแผนกไอทีสะดุดลง แต่มันยังทำให้อุณหภูมิรอบกายลดฮวบลงจนขนลุกซู่ กลิ่นอายความเย็นเยือกอันเป็นเอกลักษณ์ของภูตผีระดับสูงแผ่ซ่านกดทับจนกรณ์ถึงกับหน้าถอดสี มือที่ถือแก้วกาแฟสั่นเทาโดยไม่ทราบสาเหตุ รินลอบถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความระอา เขาเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงโปร่งของคีย์ที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยใบหน้าบึ้งตึง ดวงตาคมกริบสีดำสนิทคู่นั้นจ้องมองกรณ์ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่ถึงนาที คีย์ยังร่างโปร่งใสหายตัวไปอยู่ริมระเบียงเพื่อเคลียร์ปัน1ส่วนเรื่องอาณาเขตวิญญาณแถวตึกร้างอยู่เลย "ก็แค่เรื่องโปรเจกต์ระบบเซิร์ฟเวอร์ใหม่ครับคุณคีย์... ว่าแต่คุณโผล่เข้ามาได้ยังไงเนี่ย ประตูห้องผมก็ล็อกไว้นะครับ" รินแสร้งทำเป็นกระแอมไอแก้เก้อ พยายามซ่อนพิรุธ ทั้งที่ใจเต้นรัวระรัวไม่ใช่เพราะกลัวผี แต่เป็นเพราะสายตาหึงหวงอย่างไม่ปิดบังของเจ้าพ่ออสังหาฯ นอกรีตคนนี้ต่างหาก กรณ์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขารีบวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะกระจกทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากชายหนุ่มแปลกหน้าผู้ซึ่งอ้างตัวว่าเป็น 'ที่ปรึกษาพิเศษ' ของริน "เอ่อ... ริน พอดีฉันนึกขึ้นได้ว่าหัวหน้าฝ่ายเรียกตัวด่วน งั้นฉันขอตัวก่อนดีกว่านะ ไว้ค่อยคุยกันใหม่เรื่องระบบ..." "ไม่ต้องรีบหรอกครับ..." คีย์ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวรินอย่างรวดเร็วราวกับวาร์ปได้ ฝ่ามือหนาวางลงบนพนักพิงโซฟาด้านหลังของรินอย่างจงใจ กักขร่างบางไว้ในวงแขนโดยสมบูรณ์ นัยน์ตาคมกริบตวัดมองกรณ์ด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก "ไหนๆ ก็มาเยือนถึงห้องแฟน... เอ๊ย! ถึงห้องเพื่อนร่วมงานทั้งที ไม่ดื่มกาแฟให้หมดแก้วก่อนล่ะครับ หรือว่าเกรงใจเจ้าของห้องเขา?" รินรู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้า คำว่า 'แฟน' เกือบหลุดออกมาจากปากปีศาจร้ายตนนั้นทำให้เขาเกือบสำลักน้ำลายตัวเอง มือบางเอื้อมไปหยิกต้นแขนแกร่งใต้เสื้อสูทเนื้อดีอย่างแรงเพื่อเป็นการเตือนสติ แต่คีย์กลับทำเพียงแค่เลิกคิ้วหนาขึ้นเล็กน้อย ไม่มีท่าทีสะิสะท้านแต่อย่างใด แถมยังโน้มใบหน้าลงมาใกล้ซอกคอขาวจนรินต้องเอนตัวหนีแทบไม่ทัน "คุณคีย์! บ้าหรือไง ปล่อยเลยนะ" รินกระซิบลอดไรฟันด้วยความโมโห "ผมไม่ได้บ้าสักหน่อยครับริน..." คีย์จงใจเป่าลมหายใจเย็นเฉียบรดต้นคอของรินจนร่างบางสะấuเฮือก "ก็แค่แสดงความเป็นเจ้าของ ในเมื่อเพื่อนร่วมงานของคุณดูจะสนใจ 'ระบบ' ในห้องนี้มากเกินความจำเป็น ผมในฐานะ... เอ่อ... คู่สัญญา จำเป็นต้องปกป้องสิทธิ์อันชอบธรรมไม่ใช่หรือครับ?" กรณ์ที่ยืนมองภาพตรงหน้าอ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับบรรยากาศสุดประหลาดระหว่างรินกับผู้ชายแปลกหน้าคนนี้ ทั้งความสนิทสนมเกินงาม สายตาที่จ้องจะกินรินให้ได้ และที่สำคัญ... ความรู้สึกหนาวสะท้านที่วิ่งพล่านไปตามสันหลังราวกับยืนอยู่ท่ามกลางสุสาน "เอ่อ ริน งั้นฉัน... ฉันขอตัวกลับก่อนจริงๆ ดีกว่าวะ พอดีนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้ปิดแก๊สที่บ้าน" กรณ์หาข้ออ้างน้ำขุ่นๆ คว้ากระเป๋าเป้คู่ชีพแล้วสาวเท้าเดินจ้ำอ้าวไปยังประตูหน้าห้องทันที โดยไม่รอให้รินเอ่ยปากรั้งแม้แต่น้อย คลิก! เสียงล็อกกลอนประตูดังขึ้นตามหลังร่างของกรณ์ที่หายลับไป ทิ้งให้ห้องนั่งเล่นตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง ทว่าบรรยากาศกลับอึดอัดและร้อนรุ่มยิ่งกว่าเดิมหลายเท่า รินสะบัดตัวหลุดจากการกุกกักของคีย์ ลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับร่างสูงด้วยแววตาเอาเรื่อง "คุณทำบ้าอะไรเนี่ยคีย์! กรณ์เขาเป็นแค่เพื่อนร่วมงานธรรมดา ผมแคคุยเรื่องงานกัน คุณจะไปทำท่าทางคุกคามเขาแบบนั้นทำไม!" คีย์ไม่ตอบทันที เขาย่างสามขุมเข้ามาหารินช้าๆ ราวกับเสือดาวกำลังต้อนเหยื่อเข้ามุม ดวงตาคมปลาบจับจ้องริมฝีปากบางที่ขยับเถียงฉอดๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยว ร่างสูงใหญ่กดดันจนรินต้องถอยหลังไปชนกับผนังห้องเย็นเฉียบ "หึงเหรอครับ?" รินสวนกลับเสียงแข็ง กลบเกลื่อนความหวั่นไหวในอก "ผมเนี่ยนะจะหึง?" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายโน้มลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน กลิ่นอายเฉพาะตัวของความเป็นภูตพรายผสมกลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยเข้าเตะจมูกจนรินเผลอกลั้นหายใจ "ผมไม่ได้หึงครับริน... ผมแค่ 'หวง' ของๆ ผม" "ใครเป็นของๆ คุณ! เราแค่ทำสัญญาแลกเปลี่ยนสิทธิ์วิญญาณกันเฉยๆ เถอะ อย่ามามโนไปเองนะ!" "สัญญาบ้าบออะไรนั่นมันก็แค่ข้ออ้าง..." คีย์ยกมือขึ้นไล้กรอบหน้าของรินแผ่วเบา สัมผัสเย็นเยียบแต่กลับทำให้ผิวเนื้อบริเวณนั้นร้อนรุ่มรา-โดนไฟแผดเผา ปลายนิ้วเรียวยาวเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากให้อย่างเบามือ นัยน์ตาสีดำสนิทลึกล้ำราวกับห้วงมหาสมุทรไร้ก้นบึ้ง "ในเมื่อคุณเอาตัวเข้ามาพัวพันกับโลกของผมแล้ว อย่าหวังเลยว่าผมจะยอมแบ่งคุณให้ไอ้หน้าจืดนั่น หรือใครหน้าไหนทั้งนั้น" รินใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความใกล้ชิดที่มากเกินความจำเป็นนี้กำลังทำให้เกราะป้องกันที่เขาสร้างขึ้นมานานนับปีพังทลายลงทีละน้อย ปากที่เคยเก่งกาจกลับหนักอึ้ง เถียงไม่ออกเมื่อเจอสายตาดุดันแต่แฝงความคลั่งรักคู่นั้นจ้องมอง "คุณมันเผด็จการ..." รินพึมพำเสียงเบา หลบสายตาคมคายที่กำลังแผดเผาหัวใจ "รู้ตัวก็ดีครับ..." คีย์กระซิบชิดริมฝีปากของริน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนแทบไม่เหลือช่องว่าง "เพราะหลังจากนี้... คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะมองหน้าผู้ชายคนอื่นอีก" ในจังหวะที่หัวใจของรินกำลังเต้นระส่ำและเผลอเคลิ้มไปกับสัมผัสอันอุกอาจ ทันใดนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงปริศนาที่แทรกผ่านเข้ามาในโสตประสาท เป็นเสียงกระซิบแหบพร่าที่คุ้นเคยดีจากคดีล่าสุด—คดีที่พวกเขายังเคลียร์ไม่จบสิ้น *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... ริน... เปิดประตูให้ฉันที...* คีย์ชะงัก ร่างสูงผละออกจากรินทันที นัยน์ตาคมกริบเปลี่ยนเป็นความดุดันและจริงจังในเสี้ยววินาที เขากวาดสายตามองไปที่ประตูก่อนจะหันมาสบตาริน "อย่าเพิ่งขยับไปไหน..." คีย์เอ่ยเสียงต่ำ มือหนาชักกริชโบราณสีดำสนิทออกมาจากความว่างเปล่า "ดูเหมือนแขกไม่ได้รับเชิญตัวจริง... เพิ่งจะมาถึง" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความฟินปนระทึกในตอนนี้นะครับ!