สัมผัสที่เย็นเยียบ

"ดูท่าทาง... นายจะมีความลับอะไรที่ยังไม่ได้บอกฉันสินะ ริน?" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือแววคาดคั้นดังขึ้นในระยะประชิด จนลมหายใจอุ่นที่ปะทะเข้ากับข้างแก้วหูทำเอาผมเผลอหดคอหนีโดยอัตโนมัติ ร่างสูงใหญ่ของคีย์ขยับเข้ามาปิดตายทางออกของมุมห้องครัวจนหมดสิ้น แผ่นหลังของผมแนบสนิทอยู่กับตู้เย็นความเย็นจัด แต่ไอความร้อนจากตัวผู้ชายคนนี้กลับแผดเผาจนผมรู้สึกราวกับตัวเองกำลังยืนอยู่ปากปล่องภูเขาไฟ ผมเบือนหน้าหนีสายตาคมกริบที่จ้องมองมาอย่างจับผิด ปากก็ยังคงแข็งตามนิสัยเดิม "ความลับอะไรของคุณเล่า ผมเป็นแค่พนักงานไอทีตาดำๆ ที่เพิ่งโดนคุณลากมาพัวพันกับเรื่องบ้าๆ นี้ต่างหาก หน้าที่ของผมคือการแก้ระบบ ไม่ใช่มานั่งตอบสอบสวนปากคำนะคุณคีย์" "พนักงานไอทีธรรมดาที่มองเห็นวิญญาณเร่ร่อนระดับอาฆาต แล้วยังกล้าต่อปากต่อคำกับเจ้าพ่อตลาดมืดอย่างฉันเนี่ยนะ?" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงก้มลงมาเรื่อยๆ จนปลายจมูกโด่งเป็นสันแทบจะชนกับสันจมูกของผม มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นทาบกับบานตู้เย็นด้านหลัง ขวางกั้นผมไว้ในอ้อมแขนราวกับกรงข้ำขนาดย่อม "เลิกโกหกตัวเองสักทีริน นายซ่อนอะไรไว้จากฉันกันแน่ เรื่องรอยสักยันต์โบราณบนแผ่นหลังนั่น... หรือว่าตัวตนที่แท้จริงของนายกันล่ะ?" หัวใจผมกระตุกวูบ สัมผัสเย็นเยียบจากวิญญาณร้ายเมื่อคืนยังไม่น่ากลัวเท่าประกายในดวงตาคมปลาบของคีย์ในตอนนี้ ผู้ชายคนนี้ฉลาดเป็นกรดและไม่เคยปล่อยให้เหยื่อหลุดมือไปได้ง่ายๆ ยิ่งเราต้องมาติดอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวที่คอนโดหรูของเขา ภายใต้กฎเหล็กที่เขาเพิ่งประกาศกรวดขันเมื่อชั่วโมงก่อนว่า *'นับจากวินาทีนี้ ห้ามห่างจากตัวฉันเกินหนึ่งเมตรเด็ดขาด'* มันก็ยิ่งทำให้สถานการณ์ระหว่างเราหมิ่นเหม่เกินกว่าจะเรียกว่าการร่วมมือกันทางธุรกิจ "ถ้าผมบอกว่าผมก็แค่อยากใช้ชีวิตสงบๆ แบบคนปกติ คุณจะเชื่อไหมล่ะ?" ผมเงยหน้าขึ้นสู้สายตา แม้เสียงจะเริ่มสั่นพร่าด้วยความใกล้ชิดที่เกินความจำเป็น "ไม่เชื่อ" คีย์ตอบทันควัน น้ำเสียงจริงจังจนไม่มีช่องว่างให้เถียง "และเพราะฉันไม่เชื่อ... นายถึงต้องอยู่ใกล้ฉันแบบนี้ไง" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่แคบๆ ชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศเบาๆ กับเสียงหัวใจของผมเองที่เต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน รินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ แต่กลิ่นกายเฉพาะตัวของคีย์—กลิ่นแมนๆ เจือจางด้วยความเยียบเย็นแบบคนธาตุหยิน—กลับยิ่งทำให้สมองผมรวนเร ดวงตาคมกริบของคีย์กวาดมองตั้งแต่ริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันอย่างขัดใจ ไล่ต่ำลงมาที่ลำคอระหง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ดวงตาของผม ประกายไฟในแววตาคู่นั้นเปลี่ยนไปจากความสงสัยกลายเป็นความปรารถนาบางอย่างที่ดุดันและร้อนแรงขึ้นอย่างกะทันหัน "ใกล้เกินไปแล้วนะ... คุณคีย์" ผมกระซิบเตือน เสียงเบาหวิวเมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดของเขาเอื้อมมาแตะที่ปลายคางมน บังคับให้ผมเงยรับสัมผัสโดยไม่ยอมให้ขัดขืน "ใครเป็นคนบอกให้ฉันสั่งให้นายอยู่ใกล้ตัวตลอดเวลาล่ะ?" คีย์ย้อนถามด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมไปด้วยความเจ้าเล่ห์ "ฉันก็แค่ทำตามเงื่อนไขเพื่อความปลอดภัย... หรือว่านายกำลังกลัวอย่างอื่นมากกว่าผีกันแน่ หืมน้องริน?" คำว่า 'น้องริน' ที่ถูกเปล่งออกมาด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำและล้อเลียน ทำให้ผมรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งใบหน้า ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความโกรธหรือความเขินอายที่พุ่งทะยานขึ้นมาจนควบคุมไม่อยู่ มือบางยกขึ้นดันแผงอกกว้างของเขาออกห่าง แต่ผลลัพธ์กลับกลายเป็นว่าร่างของเรายิ่งเบียดชิดกันแนบแน่นยิ่งขึ้นจนสัมผัสได้ถึงมัดกล้ามเนื้อที่อัดแน่นอยู่ภายใต้เสื้อเชิ้ตสีเข้ม "ผมไม่ได้กลัวอะไรทั้งนั้น หลบไปเลยนะ!" ผมเอ็ดเสียงเขียว พยายามเบี่ยงตัวหนีแต่ถูกแขนแกร่งรวบเอวบางไว้ด้วยความเร็วที่เหนือกว่ามนุษย์ทั่วไป ดวงตาสีเข้มของคีย์หรี่ลงเล็กน้อย รอยยิ้มกวนประสาทเมื่อครู่จางหายไป กลายเป็นความจริงจังที่กดดันจนผมต้องกลืนน้ำลายลงคอ "อย่าดื้อกับฉัน ริน นายก็รู้ว่าช่วงนี้เวกัสกำลังส่งคนมาลองเชิง ฉันไม่รู้ว่ามันใช้เล่ห์เหลี่ยมอะไรถึงเจาะระบบป้องกันตึกของฉันได้ แต่ที่แน่ๆ เป้าหมายของมันไม่ใช่แค่ทรัพย์สิน... แต่คือดวงวิญญาณบรรพบุรุษที่ตระกูลฉันต้องปกป้อง และนาย... ดันมีกุญแจดอกสำคัญนั้นอยู่ในตัว" บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความหวานปนความระอุ กลายเป็นความตึงเครียดขึ้นมาทันทีเมื่อชื่อของ 'เวกัส' ถูกเอ่ยขึ้น ศัตรูคู่อาฆาตทางธุรกิจที่เล่นสกปรกทุกรูปแบบและเกี่ยวข้องกับศาสตร์มืดสายดำ "แล้วมันเกี่ยวอะไรกับผมล่ะ?" ผมถามเสียงแข็ง แม้ลึกๆ จะเริ่มหวาดหวั่นกับสิ่งที่ได้ยิน "เกี่ยวสิ... เพราะรอยสักบนหลังนายมันเชื่อมโยงกับพินัยกรรมฉบับสุดท้ายของปู่ฉัน" คีย์ก้มหน้าลงกระซิบข้างใบหู จนเส้นผมปรกลงมาสัมผัสแก้มผม "และทางเดียวที่จะรอดพ้นจากคำสาปของเวกัสในคืนเดือนมืดนี้ คือนายต้องเป็น 'ของฉัน' ทั้งตัวและวิญญาณ... ในความหมายตามสัญญาจริงๆ" ผมเบิกตากว้าง อ้าปากค้างจะด่าทอกลับไปกับความเผด็จการหน้าไม่อายนั้น แต่ทว่า— *กริ๊งงงงงง!* เสียงกริ่งหน้าประตูกลางดึกดังขึ้นแหลมสูงจนบาดแก้วหู มันไม่ใช่เสียงกริ่งดิจิทัลปกติของคอนโด แต่เป็นเสียงกระดิ่งทองเหลืองโบราณที่ให้ความรู้สึกเย็นเยียบราวน้ำแข็งลากผ่านสันหลัง คีย์ชะงัก ร่างสูงผละออกจากตัวผมทันที แววตาที่เคยพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์แปรเปลี่ยนเป็นความคมกริบดุดันราวกับพยัคฆ์พร้อมล่าเหยื่อ มือหนาคว้าปืนพกสีดำสนิทที่ซ่อนไว้ใต้สูทขึ้นมาปลดเซฟอย่างคล่องแคล่วในพริบตา "อย่าขยับไปไหนเด็ดขาด" คีย์สั่งเสียงต่ำเฉียบขาด ก่อนจะสาวเท้าก้าวไปที่หน้าจออินเตอร์คอมเพื่อเช็กภาพกล้องวงจรปิด ผมยืนนิ่งอยู่ที่มุมห้อง หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวาดระแวง สายตาจดจ้องแผ่นหลังกว้างของคนที่เพิ่งประกาศความเป็นเจ้าandเข้าอย่างหน้าตาเฉย แต่ก่อนที่คีย์จะได้กดปุ่มเปิดระบบเสียงพูดคุย หน้าจอแสดงผลกล้องวงจรปิดที่หน้าประตูห้องกลับดับวูบลงพร้อมกันทุกจุด! ความมืดสนิทเข้ากลืนกินพื้นที่ในห้องโถงทันที มีเพียงแสงไฟนีออนจากตึกฝั่งตรงข้ามที่ลอดผ่านกระจกหน้าต่างเข้ามาสาดส่องให้เห็นเงารางๆ ของบรรยากาศที่ผิดเพี้ยนไป และในความเงียบสงัดนั้นเอง... เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กัน *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* ไม่ใช่เสียงจากคน แต่เป็นเสียงเล็บขูดกับบานไม้ พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าของผู้หญิงที่ลอยลอดรอยแยกประตูเข้ามาโดยตรง— *"คุณคีย์ขา... เปิดประตูให้ฉันหน่อยสิคะ... รินอยู่ในนั้นใช่ไหม... ส่งเขามาให้ฉันเถอะนะ..."* ร่างของผมแข็งทื่อเมื่อจำเสียงนั้นได้แม่นยำ มันคือวิญญาณอาฆาตตัวเดียวกันกับที่ตามรังควานผมเมื่อคืนก่อน! คีย์หันขวับกลับมามองผมในความมืด ดวงตาสองข้างสะท้อนประกายวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยว มือหนาเอื้อมคว้าข้อมือผมไว้แน่นจนเจ็บ แต่ไม่มีคำว่าปรานีหรือลังเลในแววตานั้นอีกต่อไป "ดูเหมือนว่า... แขกที่ไม่ได้รับเชิญจะมาเร็วกว่าที่คิด" คีย์กระซิบเสียงเย็นเยียบ พลางกระชากผมให้เข้าไปหลบอยู่ด้านหลังแผงอกของเขา "เตรียมตัวให้ดี ริน... คราวนี้พวกมันไม่ได้มาแค่หลอก" ก่อนที่ผมจะทันได้เอ่ยปากทักท้วงอะไร ประตูห้องบานหนาก็ค่อยๆ ถูกดันเปิดออกเองอย่างช้าๆ ทั้งที่ระบบล็อกดิจิทัลยังทำงานอยู่... พร้อมกับกลิ่นเน่าเหม็นของซากศพที่โชยเข้าตลบอบอวลไปทั่วห้อง! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ประตูมิติที่แปด" เสมอมานะครับ