เจ้านายปากหมากับยัยตัวดื้อ

"ถ้าคุณคิดว่าการเอาเศษกระดาษราคาถูกพวกนี้มาแปะผนังแล้วจะทำให้บ้านหลังนี้สะอาดตาขึ้นได้... คุณคงต้องเช็คสมองส่วนการมองเห็นใหม่แล้วล่ะครับ คุณริน" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือแววเย้ยหยันดังขึ้นทันทีที่รawร่างโปร่งของหนุ่มไอทีหันกลับมา ปลายพู่กันในมือของรินเกือบสะบัดหลุดจากความตกใจ ดวงตากลมโตตวัดมองไปยังร่างสูงโปร่งของคีย์ที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยท่าทางสบายๆ แต่ดวงตาสีเข้มคมกริบกลับกวาดมองไปทั่วห้องรับแขกด้วยรังสีความหงุดหงิดที่แผ่ซ่านจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบ บนผนังสีครีมสะอาดตาเวลานี้ ถูกแปะทับด้วยยันต์กระดาษสีเหลืองหมึกจีนสีแดงฉานนับสิบแผ่นเรียงรายเป็นระเบียบ ซึ่งรินเพิ่งบรรจงติดมันลงไปเพื่อป้องกัน "แขกไม่ได้รับเชิญ" ที่ชอบโผล่มาสร้างความรำคาญในยามวิกาล รินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับอารมณ์กรุ่นโกรธที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที ปากบางๆ เม้มเข้าหากันแน่นก่อนจะเชิดหน้าขึ้นสู้สายตาอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว "นี่ไม่ใช่เศษกระดาษราคาถูกนะครับคุณคีย์ นี่คือยันต์คุ้ม 7 ชั้นที่ผมอุตส่าห์ดั้นด้นไปหามาจากอาจารย์วัดดัง ถ้าไม่มีพวกนี้ ป่านนี้ผีเร่ร่อนในบ้านของคุณคงยกพวกมาตั้งวงกินหมูกระทะกลางห้องนั่งเล่นไปแล้ว!" รินโต้กลับเสียงแข็ง มือเรียววางพู่กันลงบนโต๊ะกระแทกเสียงดังเบาๆ เพื่อระบายอารมณ์ คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงก้าวเท้าเข้ามาในห้องช้าๆ แต่ทว่าทรงพลัง แรงกดดันจากตัวตนของเจ้าของบ้านทำเอารินต้องเผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว ดวงตาคมกริบกวาดมองแผ่นยันต์บนผนังด้วยความรังเกียจราวกับมันเป็นขยะเปียก "บ้านหลังนี้... ผมเป็นเจ้าของ และกฎของผมมีอยู่ข้อเดียวคือ 'ความเรียบง่ายและเป็นระเบียบ' ของพวกนี้ทำให้บ้านผมดูเหมือนโรงงานทำศาลเจ้าไสยศาสตร์มากกว่าบ้านมูลค่าร้อยล้าน แกะออกซะ แล้วเอาไปเก็บใส่ลิ้นชักซะ ก่อนที่ผมจะโยนมันทิ้งถังขยะหน้าบ้านจริงๆ" คีย์สั่งเสียงเรียบ ทว่าเฉียบขาดและเผด็จการจนน่าหมั่นไส้ "ไม่!" รินสวนกลับทันควัน นัยน์ตาสองข้างวาวโรจน์ด้วยความดื้อรั้น "ผมเป็นคนดูแลความเรียบร้อยด้าน... เอ่อ ด้านพลังงานในบ้านหลังนี้ตามสัญญาจ้าง เพราะฉะนั้น เรื่องการจัดวางสิ่งป้องกันถือเป็นสิทธิ์ขาดของผม คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งให้ผมรื้อถอนอะไรทั้งนั้น!" "สิทธิ์เหรอ?" คีย์ทวนคำ เสียงหัวเราะในลำคอดังขึ้นอีกครั้ง ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดตัวรินอย่างรวดเร็วจนคนตัวเล็กกว่าตั้งตัวไม่ทัน แผ่นหลังบางชนเข้ากับชั้นวางของด้านหลังโดยมีร่างหนาของคีย์กักขังเอาไว้ด้วยแขนทั้งสองข้างที่ยันกำแพงคร่อมตัวเขาไว้ กลิ่นกายสะอาดผสมผสานกับกลิ่นหอมเย็นเฉพาะตัวของคีย์ลอยเข้าแตะจมูก รินสะดุ้งสุดตัว หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินมัน ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อระยะห่างระหว่างใบหน้าของพวกเขาลดลงจนแทบไม่เหลือพื้นที่ว่าง "คุณ... คุณจะทำอะไร ถอยไปนะ" รินพยายามดันอกแกร่งของอีกฝ่าย แต่คีย์กลับนิ่งสนิทราวกับกำแพงหิน ยิ่งรินดันเข้าใกล้เท่าไหร่ คีย์ก็ยิ่งโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้นเท่านั้น ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้มจนขนลุกซู่ "จำเอาไว้ให้ดีนะคุณริน..." คีย์กระซิบเสียงต่ำชิดริมใบหู น้ำเสียงแหบพร่าแต่น่าเกรงขามทำเอาสติของรินกระเจิงไปชั่วขณะ "ที่นี่ไม่มีผีตัวไหนกล้าเข้าใกล้หรอก ไม่ใช่เพราะยันต์กระดาษงี่เง่าพวกนี้... แต่เป็นเพราะ 'อาณาเขต' ของผมต่างหากล่ะที่พวกมันกลัว" รินเม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงด้วยความโกรธปนความประหม่าที่แปลกประหลาด เขาเกลียดสายตาเจ้าเล่ห์ที่กำลังมองมาทางนี้ราวกับผู้ล่ากำลังจดจ้องเหยื่อในกรง "คุณมันพวกเผด็จการ บ้าอำนาจ!" รินเค้นเสียงด่าลอดไรฟัน "ปากดีแบบนี้... น่าจับมาจูบลงโทษสักทีสองที" คีย์ยิ้มมุมปาก นัยน์ตาสีเข้มพินิจพิเคราะห์ริมฝีปากที่กำลังขยับเถียงฉอดๆ ของรินด้วยสายตากรุ้มกริมที่ทำเอาคนฟังหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันทีโดยไม่ต้องแต่งแต้ม "ไอ้...!" กริ๊งงงงง! เสียงกริ่งหน้าประตูบ้านดังแทรกขึ้นทำลายบรรยากาศอันตึงเครียดและชวนใจเต้นระส่ำลงอย่างกะทันหัน คีย์ชะงักเล็กน้อย ดวงตาคมละจากใบหน้าหวานของรินด้วยความเสียดายก่อนจะผละตัวออกยืนตรงอย่างสง่างามตามเดิม รินรีบสูดอากาศเข้าปอดลึกๆ จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่พร้อมกับส่งค้อนวงใหญ่ให้อีกฝ่าย "ไปเปิดประตูสิครับ ลูกน้องคุณมารับตำแหน่ง 'คนเฝ้าบ้าน' หรือยังไง" คีย์เอ่ยเสียงเรียบก่อนจะเดินนำไปยังโถงทางเดินหน้าบ้านด้วยท่าทีเย่อหยิ่งเช่นเคย รินถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความโล่งอกที่รอดพ้นจากสถานการณ์อันตรายเมื่อครู่ เขาเดินตามหลังคีย์ห่างๆ พลางคิดในใจว่านอกจากจะต้องรับมือกับวิญญาณอาฆาตแล้ว เขายังต้องมาประสาทกินกับเจ้านายปากปีจอคนนี้อีกนานแค่ไหนกันแน่ คีย์เอื้อมมือเปิดประตูบ้านออกกว้าง ทว่ารอยยิ้มเย่อหยิ่งบนใบหน้าของชายหนุ่มกลับเลือนหายไปในเสี้ยววินาที เมื่อบุคคลที่ยืนยันยิ้มแป้นอยู่หน้าประตูกลับไม่ใช่พนักงานส่งของหรือลูกน้องคนสนิท แต่เป็นชายหนุ่มร่างสูงหน้าตาดีในชุดสูทแบรนด์เนมราคาแพงที่รินไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน... ดวงตาคมกริบคู่นั้นทอประกายเจ้าเล่ห์ และที่สำคัญที่สุด ร่างนั้นโปร่งแสงจนมองทะลุผ่านไปเห็นสวนหน้าบ้านได้ชัดเจน! "สวัสดีครับคุณคีย์... พอดีผมผ่านมารับ 'ของสำคัญ' ที่ควรจะเป็นของผม ตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอครับที่คุณเก็บขยะเปียกชิ้นนี้มาเลี้ยงไว้ในบ้าน?" เวกัสเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยรังสีอำมหิต ดวงตาสีเทาคู่สวยกวาดมองข้ามไหล่ของคีย์ตรงมายังรินที่ยืนอยู่ด้านหลัง พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่ทำเอาอุณหภูมิในบ้านลดฮวบลดลงจนติดลบในพริบตาเดียว! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ประตูมิติที่แปด" เสมอมานะครับ