ความลับใต้เงาจันทร์

กลิ่นอายของหมึกจีนราคาแพงบนกระดาษหย่าแผ่นนั้นยังไม่ทันจางหายจากปลายนิ้ว รอยหมึกสีดำสนิทที่ตวัดลงไปด้วยความเด็ดขาดของหลงเฟยเทียนในค่ำคืนนี้ กลับกลายเป็นโซ่ตรวนแห่งความเวทนาที่เขากำลังจะใช้ล่ามตัวเองไปชั่วชีวิต ไป๋ลี่หลินกวาดสายตามองห้องหออันกว้างใหญ่ที่เธอเคยใช้ชีวิตอยู่ด้วยความต่ำต้อยและเจียมตัวนานถึงสามปี ที่นี่ไม่มีสิ่งใดที่เป็นของเธออย่างแท้จริง แม้แต่ลมหายใจเข้าออกยังต้องคอยระแวดระวังไม่ให้ไปขัดหูขัดตาสามีผู้เย็นชาและไร้หัวใจ ทว่าในยามนี้ ทุกตารางนิ้วกลับว่างเปล่าและไร้ความหมาย เมื่อหัวใจของเธอถูกควักออกมาขยี้จนแหลกสละด้วยน้ำมือของชายผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีตามกฎหมาย... อ้อ ไม่สี่ ตอนนี้เขาคือ "อดีตสามี" เป็นที่เรียบร้อยแล้ว ด้วยลายมือของเขาเอง "คุณผู้หญิง... จะไปจริงๆ หรือคะ ดึกดื่นตื่นสายเช่นนี้ ด้านนอกฝนก็เพิ่งจะซาลง..." เสียงของแม่บ้านซ่งเอ่ยถามด้วยความอาลัยอาวรณ์ ดวงตาฝ้าฟางเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา นางรับใช้ไป๋ลี่หลินมาตั้งแต่ก้าวเข้าตระกูลหลง ย่อมรู้ดีว่าหญิงสาวต้องทนกลืนเลือดเก็บความชอกช้ำไว้มากเพียงใด "ซ่งมามา... ข้าหมดเวรหมดกรรมกับที่นี่แล้วค่ะ" ลี่หลินเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งร่องรอยของความโศกเศร้าฟูมฟาย ดวงตากลมโตที่เคยเอ่อAคลอด้วยหยาดน้ำตามาตลอดสามปี บัดนี้กลับแห้งผากและแข็งกร้าวราวน้ำแข็งพันปี ความอ่อนแอถูกฝังกลบไว้ในอดีต เหลือเพียงไป๋ลี่หลินคนใหม่... ผู้หญิงที่จะไม่ยอมก้มหัวให้ความอยุติธรรมอีกต่อไป มือเรียวบางบรรจงพับชุดผ้าไหมเนื้อดีที่เคยสวมใส่เก็บลงกระเป๋าเดินทางใบย่อม ทว่าลึกลงไปใต้ชั้นผ้าไหมแพรพรรณเนื้อนุ่มเหล่านั้น มีกระดาษแผ่นเล็กๆ แผ่นหนึ่งซุกซ่อนอยู่ มันคือ "ผลตรวจครรภ์" จากโรงพยาบาลชื่อดังเมื่อช่วงบ่ายวันนี้ ขีดสีแดงสองขีดที่ปรากฏเด่นชัดราวกับคำสาปแช่งจากสรวงสวรรค์ ในวันที่เธอกำลังจะเดินออกจากชีวิตของหลงเฟยเทียน ทายาทที่เขาเฝ้ารอคอยและตามหาจากผู้หญิงหน้าไหนต่อไหน กลับมาปฏิสนธิอยู่ในครรภ์ของภรรยาที่เขาเพิ่งจะเซ็นใบหย่าขับไลไสส่งอย่างไร้เยื่อใย ช่างเป็นตลกร้ายที่สวรรค์ประทานมาเสียจริง! "ท่านพี่... ท่านอยากได้ทายาทเพื่อสืบสกุลนักไม่ใช่หรือ? แต่可惜 (น่าเสียดาย) ที่ท่านมันโง่เขลาเบาปัญญาเอง... ที่สลัดเพชรเม็ดงามทิ้งไปเพื่อคว้าเศษสวะอย่างมู่หว่านหรัน" ลี่หลินพึมพำกับตัวเองริมฝีปากบางยกยิ้มเยาะหยันทั้งน้ำตา รอยยิ้มนั้นงดงามแต่กลับเย็นยะเยือกจนน่ากลัว เธอลูบไล้หน้าท้องแบนราบของตนเองแผ่วเบา ดวงตาฉายแววเด็ดเดี่ยว "ลูกแม่... เจ้าจงจำไว้ พ่อของเจ้าคือชายผู้เหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเรา จงอย่าได้เรียกร้องหาความรักจากคนใจร้ายเช่นนั้นเป็นอันขาด เราจะไปจากที่นี่... ไปใช้ชีวิตของเราโดยไม่มีเงาของตระกูลหลงมาแปดเปื้อนอีก" ในขณะที่ลี่หลินกำลังรูดซิปกระเป๋าเดินทางใบสุดท้าย เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาหยุดอยู่หน้าประตูห้องนอนใหญ่ที่ถูกปิดตาย ร่างสูงสง่าของหลงเฟยเทียนยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ใบหน้าคมคายหล่อเหลาราวกับเทพสลักบิดเบี้ยวด้วยความหงุดหงิดงุ่นพล่าน กลิ่นอายความเย่อหยิ่งและทรงอำนาจแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลง เขาก้าวเข้ามาด้วยความหงุดหงิดจากการเคลียร์งานเอกสารและภาพหลอนของแววตานิ่งสนิทในตอนที่เธอจรดปากกาเซ็นชื่อ ทว่าภาพตรงหน้ากลับทำให้ดวงตาคมกริบของเขาหรี่แคบลงด้วยความตกใจ กระเป๋าเดินทาง... เสื้อผ้าที่ถูกเก็บจนเกลี้ยงตู้ และร่างบางที่ยืนเด่นเป็นสง่าอยู่ข้างเตียง "เธอคิดจะไปไหน ไป๋ลี่หลิน!" เสียงทุ้มต่ำตวาดก้องด้วยความเกรี้ยวกราด ความร้อนรุ่มพลุ่งพล่านขึ้นในอกอย่างไร้สาเหตุ เขารemember ถึงความรู้สึกแปลกประหลาดที่ตีรวนอยู่ในหัวใจตั้งแต่ตอนที่เธอยอมหย่าให้เขาโดยไม่ปริปากต่อรองสักคำ มันไม่ใช่ความโล่งใจอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันคือความหวาดกลัว... ความหวาดกลัวที่ว่าผู้หญิงคนนี้กำลังจะหายไปจากชีวิตของเขาตลอดกาล "ฮะ! สามี... ไม่สิ ท่านอดีตสามี" ลี่หลินหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา แววตาของเธอไม่ได้มีความหวาดกลัวหรือความรักความหลงใหลโง่เขลาเหมือนในอดีตอีกต่อไป มีเพียงความว่างเปล่าที่เฉียบคมบาดลึก "ข้าเก็บข้าวของออกจากเรือนของท่าน ตามคำบัญชาของท่านแล้วอย่างไรเล่า ท่านจะมาตรวจความเรียบร้อย หรือกลัวว่าข้าจะขโมยทรัพย์สมบัติชิ้นไหนติดมือออกไปกันแน่?" หลงเฟยเทียนก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอด้วยความโมโห มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อแขนเรียวเล็กไว้แน่นโดยสัญชาตญาณ แรงบีบนั้นมากพอจะทำให้ผิวเนื้อเนียนขึ้นรอยแดงช้ำ "ใครอนุญาตให้เธอไป! ใบหย่าเพิ่งจะเซ็นกันหมาดๆ เธอยังเป็นคนของตระกูลหลง!" "ท่านเซ็นเองกับมือ มู่หว่านหรันก็รออยู่ที่เรือนรับรองฝั่งโน้นไม่ใช่หรือไยท่านถึงยังทำท่าทางราวกับคนเสียสติเช่นนี้ล่ะคะ?" ลี่หลินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาดอกท้อคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมของเขาอย่างไร้ความเกรงกลัว "ปล่อยมือข้าค่ะ หลงเฟยเทียน... การแตะต้องตัวภรรยาเก่า มันผิดศีลธรรมอันดีงามของท่านนะ" คำพูดประชดประชันและท่าทีแข็งกร้าวที่เปลี่ยนไปราวกับคนละคน ยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวชายหนุ่มให้ลุกโชนขึ้น หลงเฟยเทียนไม่เคยถูกผู้หญิงคนไหนหยามเกียรติและทำเมินใส่เช่นนี้มาก่อน โดยเฉพาะภรรยาที่เคยยอมก้มหัวให้เขาตลอดมา ความโกรธเกรี้ยวผสมผสานกับความเร่าร้อนบางอย่างที่ถูกจุดประกายขึ้นในอก ทำให้เขาใช้อีกมือรวบเอวบางเข้าหาตัวแนบชิด จนแผ่นอกกว้างแนบสนิทกับร่างอิ่มนุ่มของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวปะทะกันจนสัมผัสได้ถึงความรัญจวน หลงเฟยเทียนก้มใบหน้าลงต่ำจนริมฝีปากแทบจะแนบชิดกับใบหูขาวสะอาด เสียงกระซิบพร่าทุ้มเต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันป่าเถื่อนและเอาแต่ใจ "อยากไปนักใช่ไหม... งั้นก็ลองบอกข้าสิ ว่าร่างกายที่เคยเป็นของข้าเรือนร่างนี้ จะหนีพ้นมือข้าไปได้อย่างไร..." ริมฝีปากหยักลึกฉวยโอกาสกดจູບลงบนซอกคอขาวเนียนอย่างรวดเร็วและหนักหน่วง ลี่หลินสะท้านเฮือกด้วยความตกใจ กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับกลิ่นเหล้าจางๆ และกลิ่นหญ้าแฝกที่เป็นเอกลักษณ์ของเขาโถมเข้าจู่โจมประสาทสัมผัสจนสมองตื้อชา ความทรงจำอันเร่าร้อนและเจ็บปวดในอ้อมกอดนี้ผุดวาบขึ้นมาในหัว มือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้ชุดผ้าไหมอย่างถือวิสาสะ นิ้วแกร่งสอดแทรกเข้าไปใต้ร่มผ้าสัมผัสผิวเนื้อเนียนนุ่มที่สั่นสะท้าน ลี่หลินพยายามขัดขืนและผลักไส แต่วเรี่ยวแรงอันน้อยนิดหรือจะสู้แรงของพญาเสือร้ายที่กำลังคลั่งสติหลุดได้ สัมผัสวาบหวามที่คุ้นเคยปลุกเร้าไฟปรารถนาในกายให้ตื่นขึ้นอย่างน่ารังเกียจ ริมฝีปากหนาประกบจูบปิดกั้นเสียงปฏิเสธของเธอ บดขยี้อย่างไร้ความปรานีแต่เต็มไปด้วยความหิวกระหาย รสจูบที่ทั้งดุดันและเรียกร้องทำ1เอาสติสัมปชัญญะของหญิงสาวกระเจิง ในขณะที่หลงเฟยเทียนกำลังดื่มด่ำกับความหอมหวานที่เขาโหยหาอย่างไม่รู้ตัว และมือข้างหนึ่งกำลังจะเลื่อนลงไปสัมผัสกับหน้าท้องแบนราบของเธอเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ... สายตาคมกริบของเขาบังเอิญเหลือบไปเห็นมุมกระดาษสีขาวที่โผล่อออกมาจากใต้ก้นกระเป๋าเดินทางที่เปิดอ้าซ่าอยู่บนเตียง ลายลักษณ์อักษรและสัญลักษณ์เครื่องหมายบวกสีแดงสองขีดที่สะท้อนเข้าตาอย่างจัง ทำให้ลมหายใจของหลงเฟยเทียนสะดุดกึกลงทันที! ผลตรวจ... ครรภ์? หลินหลิงร้อยเล่ห์ (ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปพร้อมกับตัวละครนะคะ)