คำปฏิเสธไร้เยื่อใย

กลิ่นอายจางๆ ของหมึกจีนชั้นดีและกระดาษเสวียนจื่อราคาแพงระยับคละคลุ้งไปทั่วห้องทรงอักษรโอ่อ่า ทว่าบรรยากาศรอบกายหลงเฟยเทียนในยามนี้กลับเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองเอกสารแผ่นบางในมือด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ ความหงุดหงิดพลุ่งพล่านขึ้นมาจนสันจมูกกระตุกเกร็งด้วยความรำคาญใจ "ไปdลี่หลิน... เจ้าคิดจะเล่นเกมตลกอันใดอีก" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยทรงอำนาจเอמהพึมพำออกมาอย่างไม่ใส่ใจ ร่างสูงใหญ่ในอาภรณ์ปักดิ้นทองนั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะไม้จันทน์แดงโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองร่างระหงที่ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้า อดีตภรรยาที่เขาเคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีและผลักไสให้พ้นทางเพื่อต้อนรับสตรีที่คู่ควรอย่างมู่หว่านหรัน บัดนี้กลับมายืนอยู่ที่นี่เพื่อทวงถามความยุติธรรมครั้งสุดท้ายในชีวิต กระดาษหย่าแผ่นนั้น... ถูกเลื่อนมาตรงหน้าเขาพร้อมกับปลายปากกาพู่กันขนสัตว์ หลงเฟยเทียนแค่นหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน เขาคิดว่านี่คงเป็นแผนเรียกร้องความสนใจครั้งใหม่ของสตรีไร้ค่าผู้นี้ หลังจากถูกเขาละเลยมาตลอดสามปีเต็ม นางคงทนความอัปยศไม่ไหวจนต้องใช้มารยาหยิบยกคำว่า "หย่าร้าง" มาขู่ขวัญ เพื่อหวังให้เขารั้งตัวไว้หรือตบรางวัลให้นางมากกว่าเดิมสินะ ช่างน่าสมเพชสิ้นดี! "อยากหย่านักใช่ไหม? ได้... ข้าจะสงเคราะห์ให้" เขาเอמהด้วยน้ำเสียงกระแทกระทั้น ไร้ซึ่งความลังเลหรือแม้แต่จะชายตากลั่นกรองความรู้สึกใดๆ ปากกาในมือถูกตวัดลงบนกระดาษอย่างรวดเร็วและไร้เยื่อใย ลายมือตวัดหวัดอันทรงพลังจดจ่อลงชื่อ 'หลงเฟยเทียน' ลงไปอย่างง่ายดาย ราวกับกำลังสลัดภาระชิ้นใหญ่ที่น่ารำคาญใจออกไปจากชีวิต โดยไม่รู้เลยแม้แต่น้อยว่า... ลายเส้นหมึกสีดำสนิทที่จรดลงไปนั้น คือการขุดหลุมฝังศพหัวใจตนเอง และเป็นจุดเริ่มต้นของความพินาศที่จะตามหลอกหลอนเขาไปจนวันตาย จวบจนเสียงกระดาษแผ่นนั้นถูกดึงกลับไปพร้อมกับเสียงฝีเท้าเบาหวิวที่ก้าวห่างออกไป หลงเฟยเทียนถึงได้เงยหน้าขึ้น เขาคาดหวังจะได้เห็นแววตาแดงก่ำที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาและความอาลัยอาวรณ์เช่นเคย แต่ทว่า... สิ่งที่ปรากฏแก่สายตากลับมีเพียงแผ่นหลังบอบบางที่ตั้งตรงอย่างทรนง และรอยยิ้มเย้ยหยันที่มุมปากของไป๋ลี่หลิน รอยยิ้มที่กรีดลึกลงในโสตประสาท ทำให้หัวใจแกร่งที่เคยนิ่งสงบกลับกระตุกวูบอย่างประหลาด ความรู้สึกโหวงเหวงแปลกประหลาดแล่นริ้วขึ้นมาในอก แต่มันถูกกลบฝังด้วยความถือดีอย่างรวดเร็ว 'นางก็แค่สตรีโง่คนหนึ่งที่เดินออกจากชีวิตข้าไปเอง' เขาบอกตัวเองเช่นนั้น ทว่าความเงียบงันกลับยาวนานเกินไป มิติเวลาในห้องทรงอักษรเริ่มบิดเบี้ยว เมื่อภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ย้อนกลับมาหลอนซ้ำๆ หลงเฟยเทียนขมวดคิ้วมุ่น เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าออกจากห้องด้วยความหงุดหงิดที่อธิบายไม่ได้ เพื่อจะสะสางงานอื่นต่อในเรือนรับรอง แต่แล้ว... ภาพเบื้องหน้ากลับทำให้ฝีเท้าของบุรุษผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในแคว้นถึงกับหยุดชะงักงัน ราวกับถูกสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางกระหม่อม บริเวณศาลาริมน้ำในสวนหย่อม ลมฤดูใบไม้ผลิพัดโชยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกเหมย แต่มันไม่อาจดึงดูดสายตาของเขาได้เท่ากับร่างเล็กจ้อยของเด็กชายวัยสามขวบผู้หนึ่งที่กำลังวิ่งเล่นอยู่ เด็กน้อยคนนั้น... ผิวขาวเนียนละเอียดดั่งหยกมันแพะ ดวงตากลมโตเป็นประกายราวกับดวงดาวในคืนเดือนมืด และที่สำคัญที่สุด... โครงหน้า คิ้วหนาเข้ม และริมฝีปากหยักได้รูปคู่นั้น... มันช่างถอดแบบมาจากตัวเขาเองราวกับนำพิมพ์นิยมมาทุบขึ้นรูป! "เสี่ยวเป่า! อย่าวิ่งเร็วนักสิลูก เดี๋ยวก็หกล้มหรอก" เสียงหวานใสที่เอ่ยปรามดังขึ้นพร้อมกับร่างของไป๋ลี่หลินที่ก้าวเข้าไปโอบอุ้มเด็กชายคนนั้นไว้ในอ้อมกอด รอยยิ้มอ่อนโยนที่นางมอบให้บุตรชาย ช่างงดงามและเจิดจรัสจนหลงเฟยเทียนแทบลืมหายใจ *เด็กคนนั้น...* *ลูกของไป๋ลี่หลิน...* *อายุสามขวบ...* คำนวณวันเวลาในอดีตย้อนกลับไป... มันคือช่วงเวลาเดียวกับที่เขาเคยขืนใจนางบนเตียงด้วยความโกรธเกรี้ยวและเมามายในคืนฤดูหนาวอันเหน็บหนาวคืนนั้น คืนที่เขากระหน่ำซัดความใคร่ใส่ร่างของนางอย่างไร้ความปรานี คืนที่เขาสอดประสานกายเข้าหาด้วยโทสะและฝังเมล็ดพันธุ์ของตนไว้โดยไม่แยแสสิ่งใด ราคะอันเร่าร้อนและหฤหรรษ์ดิบเถื่อนในครานั้น... บัดนี้ได้เติบโตขึ้นมาเป็นสายเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาเองแล้ว! ลมหายใจของหลงเฟยเทียนขาดห้วง มือหนาที่กำหมัดแน่นสั่นเทาขึ้นมาอย่างควบคุมไม่อยู่ ความจริงอันโหดร้ายกระแทกเข้าใส่หน้าอกจนเจ็บแปลบราวนับพันเข็มแทง ทรวงอกอัดแน่นไปด้วยความรู้สึกผิดมหาศาลที่ตีตื้นขึ้นมาจุกคอหอย เขาเพิ่งจะเซ็นใบหย่า... สลัดภรรยาผู้ให้กำเนิดทายาทที่เขาเฝ้ารอคอยมาตลอดชีวิตหลุดมือไป... ด้วยลายมือของตนเอง! หลินหลิงร้อยเล่ห์ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านกันนะคะ