วิกฤตความเข้าใจผิด

หน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะทำงานสั่นครืดติดต่อกันสามครั้ง ข้อความและภาพถ่ายจากสื่อออนไลน์ถูกส่งต่ออย่างบ้าคลั่งในกลุ่มแชทสถาปนิกและแวดวงอสังหาริมทรัพย์ หัวข้อข่าวพาดหัวตัวโตด้วยฟอนต์สีแดงฉานที่แทบจะกรีดแทงทะลุจอ—*[ซีอีโอหนุ่มตระกูลดัง ควงสถาปนิกคนสนิทดินเนอร์หรู ปิดห้องวีไอพีสวีทหวานเกินเบอร์]*—พร้อมภาพมุมไกลที่ถูกบีบอัดให้ดูคลุมเครือ แต่มุมกล้องอันชาญฉลาดกลับทำให้เงาร่างของคนสองคนแนบชิดกันราวกับกำลังกระซิบรัก คณาธิปจ้องมองภาพนั้นด้วยดวงตาที่ไหววาระรัว ปลายนิ้วเรียวที่กำลังถือปากกาหมึกซึมเผลอออกแรงกดลงบนกระดาษร่างแบบจนเส้นหมึกแตกกระจาย ความรู้สึกเย็นวาบแล่นพล่านจากปลายนิ้วลามเลียขึ้นมาถึงหัวใจ ราวกับถูกน้ำเย็นจัดสาดซัดเข้าใส่กลางอกในวันที่เขาเผลอเปิดใจยอมรับความอบอุ่นจากใครบางคน "ไอ้นิน แกเห็นข่าวนี้หรือยังวะ..." ธนัตถ์ผลักประตูกระจกห้องทำงานเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก มือหนากำสมาร์ทโฟนแน่นจนข้อต่องอขาว "ฉันพยายามติดต่อไปทางฝ่ายประชาสัมพันธ์แล้ว แต่พวกเขายังไม่ออกแถลงการณ์อะไรเลย... ภาพนี้มันบิดเบือนชัดเจน วันนั้นเราไปคุยเรื่องแบบแปลนโปรเจกต์ใหม่กันสามคนไม่ใช่หรือไงวะ ทำไมพวกมันถึงตัดต่อให้เหลือแค่แกกับคุณภาคินสองคนได้วะ!" คณินไม่ตอบ สายตายังคงตรึงอยู่บนหน้าจอนั้น ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรงจนซีดเผือด ความเงียบงันที่แผ่ออกมาจากร่างโปร่งกลับน่ากลัวเสียยิ่งกว่าการระเบิดอารมณ์ออกมาเสียอีก ปมในอดีตที่เคยถูกปฏิเสธผลงานและถูกตราหน้าว่าเป็นแค่ "เด็กเส้น" วิ่งย้อนกลับมาทุบซ้ำรอยแผลเป็นในใจอย่างโหดร้าย กำแพงความระแวงที่เขาใช้เวลาสร้างมานานแรมเดือน พังทลายลงในพริบตาเพียงเพราะภาพถ่ายไม่กี่ใบจากฝีมือคนประสงค์ร้าย "ฉันบอกแกแล้วใช่ไหมธนัตถ์..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น แผ่วเบาแต่สั่นเครือเล็กน้อย "ว่าคนระดับนั้น... โลกของเขาไม่ได้มีพื้นที่ไว้ให้สถาปนิกโนเนมอย่างฉันยืนเคียงข้างหรอก สิ่งที่เราเห็น มันก็แค่เกมธุรกิจที่เขาใช้สนุกเวลาว่างเท่านั้นแหละ" "เฮ้ย! พูดแบบนี้หมายความว่าไงวะ นิน!" ธนัตถ์ขึ้นเสียงด้วยความร้อนใจ "แกก็รู้ว่าคุณภาคินมันคลั่งรักแกแค่ไหน มันตามตื๊อ ตามแก้ปัญหาให้แกทุกอย่าง จะมาตกม้าตายเพราะข่าวโคมลอยพวกนี้เนี่ยนะ แกกำลังเอาอดีตงี่เง่ามาทำลายปัจจุบันของตัวเองชัดๆ!" "พอเถอะธนัตถ์..." คณินเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่สวยไหวระริกแต่ถูกเคลือบไว้ด้วยความเย็นชาที่สร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเอง "ฉันไม่มีเวลามานั่งเล่นเกมรักปาินออะไรนี่หรอก งานออกแบบโครงการนี้ฉันจะรับผิดชอบให้เสร็จตามสัญญา แต่เรื่องส่วนตัว... เราจบกันแค่นี้" ในวินาทีนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสองครั้งก่อนที่บานกระจกจะเปิดออก ภาคินยืนตระหง่านอยู่ตรงกรอบประตู ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มดูทรงอำนาจและเย้ายวนใจดังเช่นเคย แต่แววตาคมกริบกลับฉายประกายความร้อนรนอย่างที่หาได้ยากยิ่ง กลิ่นฟีโรโมนกลิ่นสนป่าผสมความเย็นสดชื่นของอัลฟาฟุ้งกระจายออกมาตามแรงอารมณ์ที่พยายามสะกดกลั้นไว้ "คณิน..." ภาคินก้าวเข้ามาในห้อง กวาดสายตามองท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงของคนตัวเล็ก รังสีความเย็นชาที่แผ่ออกมาจากตัวสถาปนิกหนุ่มทำให้บรรยากาศรอบตัวดิ่งลงเหวในทันที "คุณเป็นอะไร ทำไมไม่รับสายผม?" คณินหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสนุกสนานโดยสิ้นเชิง เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาสีเข้มมองตรงไปยังซีอีโอหนุ่มด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยการประชดประชัน "รับสายเพื่อฟังคำแก้ตัวจากคุณงั้นเหรอครับ?" คณินเชิดหน้าขึ้น รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏบนริมฝีปาก "ขอโทษทีนะคุณภาคิน พอดีผมไม่ใช่โอเมก้าหัวอ่อนที่จะวิ่งตามข่าวฉาวของคุณไปทุกที่ ภาพดินเนอร์หวานชื่นนั่น... คงทำให้หุ้นในบริษัทของคุณพุ่งกระฉูดเลยสินะครับ ยินดีด้วยจริงๆ ที่แผนการตลาดของคุณมันสำเร็จลุล่วงไปด้วยดี" คิ้วเข้มของภาคินขมวดเข้าหากันทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงโดยอัตโนมัติ "คุณกำลังพูดเรื่องอะไร คณิน? ภาพบ้าบออะไรนั่น ผมจัดการให้คนกวาดล้างออกไปหมดแล้ว และผมไม่เคยมีเจตนาจะเอาคุณมาเป็นเครื่องมือทางธุรกิจทั้งสิ้น!" "แล้วความจริงคืออะไรล่ะครับ?" คณินก้าวเข้าไปประชิด ปล่อยฟีโรโมนกลิ่นชาเขียวผสมความขมปร่าออกมาปะทะเพื่อแสดงการต่อต้านอย่างเต็มพิกัด "ความจริงคือคุณปิดบังเรื่องที่คนของคุณเป็นคนปล่อยข่าวนี้ใช่ไหม? หรือจริงๆ แล้ว คุณตั้งใจจะเหยียบย่ำความพยายามทั้งหมดของผมให้จมดินตั้งแต่แรกอยู่แล้ว!" "คณาธิป!" ภาคินตวาดเสียงต่ำอย่างเหลืออด มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อแขนเรียวไว้มั่น แรงอารมณ์ของอัลฟาพุ่งสูงจนควบคุมตัวเองได้ยาก "คุณกล้าดียังไงมากล่าวหาผมแบบนี้! ที่ผมทำทุกอย่าง... ที่ผมยืนอยู่ตรงนี้ ก็เพื่อให้คุณปลอดภัยจากพวกมันต่างหาก!" "ปล่อยผม!" คณินสะบัดแขนออกอย่างแรง ดวงตาวาวโรจน์ด้วยหยาดน้ำตาที่เจ้าตัวพยายามกลั้นไว้อย่างสุดความสามารถ "อย่ามาแตะต้องตัวผม! นับจากวินาทีนี้ไป โปรเจกต์นี้จะคุยกันผ่านอีเมลเท่านั้น และระหว่างเรา... ไม่มีอะไรต้องเคลียร์กันอีกแล้ว!" ธนัตถ์ที่ยืนอึ้งอยู่มุมห้องอ้าปากค้าง ทำท่าจะเข้าไปห้ามแต่ก็ช้าไปเสียแล้ว ภาคินนิ่งงันไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบมองสถาปนิกปากแข็งที่ตอนนี้ถอยร่นกลับเข้าสู่กำแพงความระแวงอย่างแน่นหนา ลมหายใจของอัลฟาหนุ่มสะดุดกึกเมื่อเห็นแววตาที่ปิดตายคู่นั้น มันไม่ใช่ความโกรธ... แต่มันคือความผิดหวังที่ยากเกินกว่าจะเยียวยา ทว่า ในจังหวะที่ความอึดอัดกำลังบีบเค้นหัวใจของคนทั้งคู่จนแทบแหลกสลายนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมเสียงปรบมือช้าๆ ก็ดังขึ้นจากหน้าห้องทำงานที่เปิดแง้มไว้ "โอ้โห... ภาพบาดตาบาดใจอะไรขนาดนี้ น่าประทับใจจริงๆ ครับท่านซีอีโอ" ร่างสูงของใครบางคนก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปาก บุคคลที่ควรจะอยู่ไกลสุดขอบฟ้า กลับยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขาในเวลานี้... และใบหน้านั้นเองที่ทำให้ธนัตถ์ถึงกับหน้าถอดสี ส่วนภาคินก็หรี่ตาลงอย่างอันตรายที่สุดในรอบปี! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความฟินและคอยเติมกำลังใจให้ "กระต่ายพระจันทร์" เสมอนะคะ