เปิดใจเคลียร์ชัดทุกปม

กลิ่นอายฟีโรโมนกลิ่นเปปเปอร์มินต์เข้มข้นของอัลฟ่าไม่ได้ทำให้คณาธิปถอยร่นเหมือนทุกครั้ง หากแต่เจ้าตัวกลับยืนนิ่งอยู่กลางห้องทำงานสถาปัตยกรรมส่วนตัว ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันในระยะประชิดหลังจากที่ประโยคประกาศิตจากตอนที่แล้วถูกทิ้งไว้กระแทกความรู้สึก "ถ้าอาหารมื้อนี้มันจะวุ่นวายนัก คุณก็ควรเริ่มพูดความจริงทั้งหมดเสียที... ภาคิน" คณินเชิดคางขึ้นเล็กน้อย แม้แววตาจะไหววับยามเมื่อสบเข้ากับดวงตาดุคมที่พราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์ ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นเพื่อปกปิดร่องรอยความสั่นไหวในอก ภาคินหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าด้วยความพึงพอใจ ร่างสูงใหญ่ในสูทเนื้อดีขยับเข้ามาใกล้จนแทบไม่มีช่องว่างระหว่างกัน ฝ่ามือหนายื่นออกไปปัดปอยผมที่ตกลงมาปรงหน้าผากมนของสถาปัตยกรรมหนุ่มอย่างถือวิสาสะ ทว่าไม่มีการปัดป้อง ไม่มีแม้แต่แรงผลักไสเหมือนเช่นเคย "ใจร้อนเสียจริงนะคะสถาปนิกคนเก่ง... นึกว่าคุณจะชอบเกมยื้อยุทธ์ที่เราเล่นกันเสียอีก" "อย่ามาเปลี่ยนเรื่องค่ะ คุณก็น่าจะรู้ว่าฉันไม่ใช่คนชอบเล่นขายของ" คณินปัดมืออีกฝ่ายออกเบาๆ ทว่าน้ำเสียงไม่ได้มีความเกรี้ยวกราดหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความอ่อนล้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความแข็งกระด้าง ภาคินถอนหายใจยาว แววตากะล่อนเมื่อครู่พลันเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาวูบหนึ่ง เขาดึงเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ออกมาแล้วทิ้งตัวลงนั่ง ก่อนจะตบหน้าตักตัวเองเบาๆ เป็นเชิงล้อเลียนแต่นัยน์ตากลับทอดมองอีกฝ่ายด้วยความลึกซึ้ง "งั้นเรามานั่งคุยกันแบบเปิดอก... ดีไหมคะ" "เชิญค่ะ หูฉันสะอาดพอที่จะรับฟังเรื่องโกหกของคุณแล้ว" คณินเชิดหน้าใส่ แต่นั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้ามโดยเว้นระยะห่าง ทว่าสายตายังคงจดจ้องรอฟังคำอธิบาย "เรื่องทั้งหมดในอดีต... เรื่องโปรเจกต์ประกวดแบบที่ถูกขโมยผลงานไปเมื่อสามปีก่อนที่คุณแบกรับมันไว้คนเดียว จนทำให้คุณเกลียดขี้หน้าอัลฟ่าอย่างฉันฝังใจ" ภาคินเปิดประเด็นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทำเอาคนฟังชะงักกึก สีหน้าของคณินซีดเผือดลงทันทีเมื่อถูกจี้เข้าตรงแผลเป็นที่พยายามกลบฝังมานาน "คุณ... รู้เรื่องนั้นได้ยังไง" คณินเสียงสั่น "เพราะฉันเป็นคนกวาดลานประมูลครั้งนั้นทั้งหมดไงคะ" ภาคินสบตานิ่ง "และฉันนี่แหละ... ที่เป็นคนสั่งให้ทีมงานคัดแบบของคุณตก ตั้งแต่รอบแรก" *เปรี้ยง!* ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางห้องทำงาน คณินลุกพรวดขึ้นจากโซฟา ดวงตาสั่นระริกด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ตีตื้นขึ้นมาจนจุกอก ความรู้สึกถูกหักหลังและดูถูกเหยียดหยามพรั่งพรูเข้ามาซัดจนหายใจแทบไม่ออก "คุณทำแบบนั้นทำไม! คุณรู้ไหมว่าฉันทุ่มเทกับแบบนั้นแค่ไหน! ไอ้คนเฮงซวย..." "ฟังก่อนค่ะ!" ภาคินพุ่งตัวเข้ามาคว้าข้อแขนเรียวทั้งสองข้างไว้ด้วยความรวดเร็ว แรงกดจากอัลฟ่าทำให้คณินขัดขืนไม่ได้ แต่สิ่งที่หยุดคณินไว้ไม่ใช่พละกำลัง หากแต่เป็นแววตาเจ็บปวดที่ฉายชัดอยู่ในดวงตาคู่นั้นของภาคินต่างหาก "ปล่อยฉัน!" "วันนั้น... แบบของคุณมันสมบูรณ์แบบเกินไปคณิน" ภาคินเสียงเครือ มือหนากระชับแน่นขึ้นแต่ระมัดระวังไม่ให้อีกฝ่ายเจ็บ "แต่มันมีช่องโหว่ทางกฎหมายครั้งใหญ่ที่ถ้าหากบริษัทคุณส่งประกวดในนามบริษัทเดิม คุณจะกลายเป็น 'แพะรับบาป' ถูกฟ้องล้มละลายเพราะข้อหาละเมิดลิขสิทธิ์ที่รุ่นพี่ของคุณแอบเอาไปขายให้คู่แข่งต่างหาก!" คณินชะงักค้าง สมองที่ประมวลผลอย่างรวดเร็วหยุดชะงักลง อากาศในห้องราวกับถูกสูบหายไปจนหมดสิ้น "คุณ... ว่ายังไงนะ" "ฉันสั่งตกแบบของคุณ เพื่อให้คุณรอดพ้นจากคดีอาญา และเพื่อดึงคุณออกมาจากปลักตมของบริษัทเฮงซวยนั้น" ภาคินระบายลมหายใจร้อนผ่าวออกมา สารภาพความจริงที่เก็บงำไว้ตลอดสามปีเต็ม "ฉันเฝ้ามองคุณจากที่ไกลๆ คอยเคลียร์ทางให้คุณตั้งสำนักงานเอง คอยส่งโปรเจกต์เล็กๆ ให้คุณเติบโตโดยที่คุณไม่เคยรู้ตัวเลย... คณิน ฉันไม่ได้ทำลายคุณ แต่ฉันกำลังปกป้องคุณต่างหาก" ความเงียบงันเข้าปกคลุมบรรยากาศรอบตัว กำแพงหนาทึบที่คณินสร้างขึ้นเพื่อปิดกั้นหัวใจตัวเองมาตลอดพังทลายลงในพริบตา ความรู้สึกอัดอั้น ตื้นตัน และความจริงใจที่สะท้อนผ่านแววตาของอัลฟ่าตรงหน้า กัดเซาะความแข็งกระด้างจนหมดสิ้น หยดน้ำใสเอ่อคลอขึ้นที่หน่วยตาของสถาปนิกหนุ่มผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร คณินเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อสะกดกลั้นความรู้สึกที่กำลังล้นทะลัก ร่างโปร่งสั่นเทาเล็กน้อยก่อนที่อ้อมแขนกว้างของภาคินจะดึงรั้งร่างของเขาเข้าไปโอบกอดไว้แนบอก ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาอีก มีเพียงเสียงหัวใจของคนทั้งคู่ที่เต้นตรงกัน รสชาติของความจริงใจชะล้างความเข้าใจผิดและความเจ็บปวดในอดีตให้เลือนหาย ภาคินก้มลงซบใบหน้ากับลาดไหล่บางสูดดมกลิ่นกายหอมละมุนของโอเมก้าที่เขารักสุดหัวใจ ขณะที่มือเรียวของคณินค่อยๆ ยกขึ้นโอบแผ่นหลังกว้างนั้นไว้ในที่สุด เป็นการยอมจำนนต่อหัวใจตัวเองอย่างสมบูรณ์แบบ ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังหวานล้ำและเปี่ยมไปด้วยความเข้าใจ เสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่ด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างไม่มีมารยาท *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* "คุณคณินครับ! ขอโทษที่รบกวนเวลาสวีทนะครับ แต่ข้างล่างตึกตอนนี้... มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญคนสำคัญกำลังพังลิฟท์ขึ้นมาหาคุณแล้วครับ!" เสียงตะโกนปนหอบเหนื่อยของธนัตถ์ผ่านอินเตอร์คอมดังแทรกบรรยากาศโรแมนติกพังทลายลงในเสี้ยววินาที ภาคินผละออกจากอ้อมกอดช้าๆ นัยน์ตาดุคมหรี่ลงด้วยความหงุดหงิด ขณะที่คณินเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อนึกขึ้นได้ว่าใครคือคนที่กล้าบุกมาถึงที่นี่ในยามวิกาลเช่นนี้! ติดตามตอนต่อไปในตอนที่ 23 นะคะ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความฟินนี้ด้วยกันค่ะ!