ปฏิบัติการตามตื๊อฉบับซีอีโอ

“ถ้าคุณยังเอาช่อดอกไม้กุหลาบสีแดงเพลิงนี่มากองไว้บนโต๊ะทำงานของฉันอีกช่อเดียว ฉันจะเอาไปโยعใส่ถังขยะรีไซเคิลให้หมดแน่ คุณภาคิน” เสียงหวานติดจะหอบนิดๆ ตวัดขึ้นทันทีที่ร่างสูงโปรดของสถาปนิกหนุ่มก้าวพ้นประตูห้องกระจกเข้ามาในส่วนของแผนกออกแบบ คณาธิปในชุดเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนพับแขนขึ้นถึงข้อศอก ยืนกอดอกจ้องเขม็งไปยังเจ้าของร่างสูงใหญ่ที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังสีดำตัวเก่งในห้องทำงานส่วนตัวของเขาอย่างถือวิสาสะ ภาคินไม่เพียงแต่ไม่สะทกสะท้าน เขายังยกแก้วกาแฟคั่วเข้มหอมกรุ่นขึ้นจิบอย่างอารมณ์ดี ดวงตาคมกริบคมคายพราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์ที่ทำเอาคณาธิปอยากจะคว้าไม้บรรทัดเหล็กมาฟาดสักทีสองทีให้หายหมั่นไส้ “โธ่ คณินครับ... กุหลาบนำเข้าจากฮอลแลนด์เชียวนะครับ ตั้งใจเลือกสีที่ตัดกับความใจร้ายของคุณโดยเฉพาะเลย” ภาคินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวร่างบางที่ถอยหลังกรูดจนสะโพไปชนกับขอบโต๊ะทำงาน “ใครอนุญาตให้คุณเข้ามาในนี้ แล้วเอาผมออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้นะ!” คณาธิปรemind ตัวเองให้ใจแข็งแม้หัวใจเจ้ากรรมจะเต้นรัวผิดจังหวะทุกครั้งที่กลิ่นฟีโรโมนกลิ่นสนซีดาร์ปนกลิ่นไอฝนจางๆ ของอัลฟาตรงหน้าแผ่ซ่านเข้ามาโอบล้อม นี่คือวันที่สี่ติดต่อกันแล้วที่ซีอีโอหนุ่มใหญ่แห่งอาณาจักรพร็อพเพอร์ตี้ชื่อดังทิ้งงานยักษ์มูลค่าหลายพันล้านมาปักหลักสิงสถิตอยู่ที่สตูดิโอออกแบบสถาปัตยกรรมของเขา ตั้งแต่เช้าตรู่จนกระทั่งพระอาทิตย์ตกดิน “ผมไม่ได้เข้ามารบกวนงานคุณสักหน่อย ผมแค่นั่งเงียบๆ เป็นแรงบันดาลใจให้คุณออกแบบตึกสูงระฟ้าต่างหากล่ะครับ” ภาคินโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดข้างแก้มเนียน “อีกอย่าง... เรื่อง 'บทลงโทษ' ที่ผมพูดไว้เมื่อคืนก่อน คุณยังไม่ได้ให้คำตอบผมเลยนะว่าอยากรับโทษแบบไหนดี” คำเตือนนั้นเรียกความร้อนให้พุ่งขึ้นริ้วแดงระเรื่อบนพวงแก้มของโอเมก้าปากแข็ง คณาธิปเม้มริมฝีปากแน่น เบนสายตาหนีภาพใบหน้าคมคายที่อยู่ห่างกันแค่คืบ สมองตื้อตันไปหมดเมื่อนึกถึงคำพูดอุกอาจและสัมผัสวาบหวามในคืนที่ผ่านมา ภาคินจัดการเคลียร์อุปสรรคและคู่แข่งทางธุรกิจที่เคยสร้างปัญหาให้เขาในอดีตจนราบคาบในชั่วข้ามคืน โดยไม่ฟังเสียงทัดทานใดๆ แถมยังใช้ความเผด็จการแบบอัลฟ่ามาประกาศกร้าวว่าจะ 'จีบ' เขาอย่างเป็นทางการ จีบภาษาอะไรถึงได้รุกฆาตจนเขาแทบหายใจไม่ออกทุกวันแบบนี้! “ผมบอกแล้วไงว่าเราเป็นแค่ลูกคหากับสถาปนิก!” คณาธิปเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามผลักแผงอกกว้างออกห่าง แต่มือหนากลับรวบเอวบางไว้ด้วยแขนข้างเดียวอย่างง่ายดาย รั้งเข้ามาแนบชิดจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้า “ลูกค้าที่ไหนเขาลงทุนส่งกาแฟพรีเมียม ส่งอาหารกลางวันจากเชฟมิชลิน และมานั่งเฝ้าหน้าออฟฟิศทุกวันแบบนี้บ้างล่ะครับ หืม?” ภาคินกระซิบชิดใบหู น้ำเสียงทุ้มพร่าต่ำทิ้งน้ำหนักความหมายในทุกพยางค์จนคนฟังเข่าแทบทรุด “ยอมรับเถอะครับคณิน ว่าคุณเองก็เริ่มคุ้นชินกับการมีผมมาป้วนเปี้ยนใกล้ๆ แล้วเหมือนกัน” “หลงตัวเองที่สุด!” “ถ้าไม่หลงตัวเอง แล้วทำไมหัวใจคุณถึงเต้นแรงขนาดนี้ล่ะครับ... ตอนที่ผมอยู่ใกล้คุณแค่นี้” นิ้วเรียวแข็งแรงของอัลฟาแตะเบาๆ ที่ตำแหน่งเหนือหน้าอกด้านซ้ายของคณาธิป สัมผัสนั้นเบาราวกับปีกผีเสื้อ แต่กลับมีอณูพลังทำลายล้างสูงลิ่วจนสถาปนิกหนุ่มตัวแข็งทื่อ ดวงตากลมโตไหวระริกด้วยความตื่นตระหนกและพ่ายแพ้ในคราวเดียวกัน เคมีที่ดึงดูดเข้าหากันอย่างรุนแรงตามสัญชาตญาณโอเมก้าเวิร์สกำลังกรีดร้องบอกให้เขายอมจำนน แต่ศักดิ์ศรีและความกลัวที่จะเจ็บปวดกลับคอยดึงรั้งไว้ ก่อนที่คณาธิปจะทันได้อ้าปากตอกกลับด้วยประโยคเชือดเฉือนใดๆ เสียงเคาะประตูกระจกเบาๆ ตามมารยาทก็ดังขึ้นขัดจังหวะความเป็นส่วนตัวระอุในห้อง “คุณคณินครับ เอกสารขออนุมัติแบบโครงสร้างตึกเฟสใหม่... อุ๊ย! ผมขอโทษครับ ผมเข้ามาผิดจังหวะใช่ไหมครับเนี่ย” ธนัตถ์ เพื่อนสนิทและสถาปนิกคู่หูร่วมออฟฟิศก้าวเข้ามาถึงกลางห้องก่อนจะเบรกเอี๊ยดใหญ่ เมื่อเห็นภาพซีอีโอหนุ่มคนดังกำลังกอดเอวเพื่อนรักของเขาไว้แน่นโดยมีใบหน้าหล่อเหลาฝังอยู่แถวซอกคอขาว คณาธิปหน้าแดงก่ำราวกับลูกมะเขือเทศสุก รีบออกแรงผลักอกภาคินเต็มแรงจนอัลฟาหนุ่มยอมถอยออกไปยิ้มรับสถานการณ์ด้วยสีหน้าเรียบเฉยและท่าทางสบายๆ ไร้ความกระดากอายแม้แต่น้อย “ไม่เป็นไรครับคุณธนัตถ์ เชิญตามสบาย” ภาคินกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลผิดกับตอนอยู่กับคณาธิป “พอดีผมกำลัง... ทบทวนเรื่องงานออกแบบชิ้นสำคัญกับคุณคณินเขาน่ะครับ” ธนัตถ์กลั้นยิ้มแทบไม่ไหว ส่งสายตาแซวเพื่อนรักชนิดที่เรียกว่าล้อเลียนแบบไม่ปิดบัง “อ๋อครับ แบบสำคัญ... สำคัญมากสินะครับ งั้นผมวางเอกสารไว้ตรงนี้นะครับ เชิญคุณภาคิน 'ทบทวน' ต่อตามสบายเลยครับ ทางนี้จะปิดหูปิดตาให้เรียบร้อย” พูดจบเพื่อนตัวดีก็รีบหันหลังเดินลิ่วๆ ออกจากห้องไปทันที พร้อมกับเสียงหัวเราะคิกคักที่ลอดเข้ามาเบาๆ ก่อนประตูกระจกจะปิดลง คณาธิปตวัดสายตาดุๆ กลับมามองต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด “เพราะคุณคนเดียวเลยภาคิน เสียหายหมด!” “เสียหายตรงไหนครับ มีแต่กำไรชัดๆ” ภาคินยิ้มกริ่ม ขยับเข้ามาใกล้ร่างบางอีกครั้งด้วยสายตาเป็นประกายเร่าร้อน “เราคุยกันค้างไว้เรื่องบทลงโทษนะคณิน... คืนนี้ ผมจองโต๊ะดินเนอร์ริมแม่น้ำไว้แล้ว ห้ามปฏิเสธเด็ดขาด ไม่อย่างนั้น... ผมจะอุ้มคุณออกจากออฟฟิศนี้ต่อหน้าลูกน้องทุกคนจริงๆ ด้วย” น้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาดและจริงจังจนคณาธิปรู้ซึ้งว่าคนตรงหน้าพูดจริงทำจริงแน่นอน สถาปนิกหนุ่มเม้มปากเข้าหากันอย่างชั่งใจ สมองประมวลผลความเสี่ยงระหว่างการยอมไปดินเนอร์กับความอับอายขายหน้าหากถูกอุ้มพาดบ่าออกไปจริงๆ “ก็ได้... เจ็ดโมงตรง ห้ามเลท” คณาธิปกระแทกเสียงตอบรับอย่างจำยอม ภาคินยิ้มกว้างด้วยความพึงพอใจ ดวงตาพราวระยับด้วยประกายแห่งชัยชนะ มือหนายื่นออกไปหมายจะเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากมนของอีกฝ่ายอย่างถือวิสาสะ ทว่า... ก่อนปลายนิ้วอุ่นจะทันได้สัมผัสผิวนุ่ม เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของภาคินบนโต๊ะทำงานก็แผדเสียงแหลมสูงขึ้นขัดจังหวะความหวานชื่นเสียก่อน ซีอีโอหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะเป็นครั้งที่สองในรอบสิบนาที เขาหยิบเครื่องขึ้นมาดูหน้าจอเพียงแวบเดียว สีหน้าผ่อนคลายเมื่อครู่ก็แปรเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดขึ้นมาทันทีอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบหรี่ลงเมื่อกวาดสายตาอ่านข้อความสั้นๆ ที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ คณาธิปสังเกตเห็นความผิดปกติจึงเอ่ยถามด้วยความสงสัยระคนระแวดระวัง “มีอะไรหรือไง หน้าตาถึงได้เครียดขนาดนั้น หรือว่าโปรเจกต์ร้อยล้านของคุณมีปัญหา?” ภาคินเงยหน้าขึ้นสบตาโอเมก้าหนุ่ม ชั่วขณะหนึ่งประกายความลังเลไหววูบผ่านนัยน์ตาคมกลาบเป็นความเย็นเยียบที่น่ากลัว ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะเหยียดยิ้มบางๆ ที่ไม่ไปถึงดวงตา “เปล่าหรอกครับ...” ภาคินเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าเสื้อสูทอย่างรวดเร็ว ก้าวเข้ามาประชิดตัวคณาธิปอีกครั้งด้วยท่าทางที่เปลี่ยนไปเป็นระแวดระวัง “แค่... ขยะชิ้นใหม่ที่คิดว่ากวาดทิ้งหมดแล้ว แต่มันดันมีหางเลขโผล่มาอีกตัวก็เท่านั้นเอง” คำพูดกำกวมและรังสีความอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวอัลฟาหนุ่มทำให้คณาธิปใจกระตุกวูบ “หมายความว่ายังไง?” ภาคินไม่ตอบคำถามนั้น เขายื่นมือไปคว้ามือบางของคณาธิปมากอบกุมไว้แน่น กระชับปลายนิ้วประสานกันอบอุ่นก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาจรดริมฝีปากลงบนหลังมือของเขาแผ่วเบา สัมผัสที่แฝงไว้ด้วยความปกป้องและความดุดันในคราวเดียวกัน “เตรียมตัวให้พร้อมนะครับคณิน... เพราะคืนนี้ อาหารมื้อค่ำของเรา อาจจะไม่สงบอย่างที่คิด” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความคลั่งรักของซีอีโอสายเปย์คนนี้เสมอนะคะ!