จุดเปลี่ยนสำคัญ (Climax Part 1)

เศษปูนและฝุ่นผงคละคลุ้งไปทั่วบริเวณโครงสร้างเหล็กที่กำลังถักทอเป็นรีสอร์ตหรู เสียงโลหะหนักหน่วงที่ลั่นเอี๊ยดอาร์ดราวกับกรีดร้องก่อนจะพังทลายลงมา ไม่ได้น่ากลัวเท่ากับเสี้ยววินาทีที่สัญชาตญาณดิบของอัลฟาเจ้าเล่ห์ทำงานเร็วกว่าความคิด "ระวัง!" ร่างสูงใหญ่ของภาคินพุ่งเข้าชาร์จคณินจนสุดแรงเกิด แรงกระแทกนั้นทำให้ทั้งคู่กระเด็นหลุดจากรัศมีของคานเหล็กที่ร่วงลงมากระแทกพื้นเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ฝุ่นหนาทึบตลบอบอวลจนมองไม่เห็นทาง ทว่าสัมผัสจากอ้อมแขนแกร่งที่โอบกอดปกป้องเขาไว้แน่นจนแทบจมหายไปกับอกนั้นชัดเจนเสียยิ่งกว่าอะไร คณินเบิกตากว้าง หายใจติดขัด หัวใจเต้นโครมครามด้วยความตกใจปนเปื้อนความตื่นตระหนก เขายังไม่ทันได้เอ่ยคำใด ภาคินก็ส่งเสียงซี๊ดปากเบาๆ ด้วยความเจ็บปวดที่หัวไหล่ข้างขวา ซึ่งเป็นจุดที่ถูกเศษโครงสร้างเฉี่ยวเข้าอย่างจังจนเสื้อเชิ้ตเนื้อดีขาดวิ่นและมีรอยเลือดซึมออกมาเล็กน้อย "คุณ... คุณบ้าหรือเปล่า!" คณินตวาดแว้ดด้วยความตกใจปนโมโห มือเรียวรีบยื่นไปจับแขนอีกฝ่ายด้วยความลืมตัว ก่อนจะชักมือกลับแทบไม่ทันเมื่อสบเข้ากับนัยน์ตาดุคมที่ฉายแววเจ้าเล่ห์ระคนขัน ถึงสถานการณ์จะหน้าิ่วใจขวานแค่ไหน ผู้ชายคนนี้ก็ยังไม่วายส่งสายตาแพรวพราวใส่เขาได้ "เป็นห่วงผมเหรอครับ สถาปนิกคนเก่ง?" ภาคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ใบหน้าหล่อเหลาเหเก้เล็กน้อยจากพิษแผล แต่รอยยิ้มมุมปากกลับกวนประสาทเป็นที่สุด "ปากบอกว่าเกลียดผมนักหนา แต่ร่างกายขยับมาปกป้องผมเร็วกว่าสมองซะอีกนะเมื่อกี้" "ใครเป็นห่วงคุณ! อย่ามาหลงตัวเองหน่อยเลยภาคิน!" คณินกัดฟันกรอด พยายามดันแผงอกกว้างให้ออกห่าง แต่มีหรือที่อัลฟาจอมตื๊อจะยอมปล่อย เหยื่ออยู่ในอ้อมแขนแล้ว มีหรือจะยอมปล่อยให้หลุดมือไปง่ายๆ "ถ้าไม่เป็นห่วง แล้วทำไมหน้าซีดเป็นไก่ต้มแบบนั้นล่ะครับ" ภาคินกระิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความเจ้าเล่ห์จนต่อมความดันของคนฟังพุ่งปรี๊ด คณินเม้มปากแน่น ความโกรธผสมความอับอายแล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้มขาว นัยน์ตาสวยตวัดมองค้อนวงหน้าคมคายอย่างคาดโทษ "ปล่อยผมนะ! ตัวเองเจ็บตัวอยู่แท้ๆ ยังจะมีอารมณ์มาเล่นลิ้นอีกเหรอ!" "ก็เพราะเจ็บตัวนี่แหละครับ ถึงต้องขอค่าทำขวัญ..." ภาคินจงใจลากเสียงยาว นัยน์ตาสีเข้มพินิจพิเคราะห์ใบหน้าบึ้งตึงของอีกฝ่ายด้วยความหลงใหลระคนเอ็นดู "ขอแค่สถาปนิกปากแข็งแถวนี้ยอมรับความจริงสักนิด ว่าในใจลึกๆ คุณก็แคร์ผมไม่น้อยกว่าที่ผมคลั่งรักคุณ... แค่นี้ผมก็หายเจ็บเป็นปลิดทิ้งแล้วล่ะ" "เพ้อเจ้อ!" คณินสวนกลับทันควัน พยายามแกะมือหนาที่โอบเอวเขาไว้ออก ทว่าจังหวะนั้นเอง เสียงฝีมือเร่งรีบพร้อมเสียงตะโกนเรียกชื่อของธนัตถ์และทีมงานคนงานก็ดังแทรกเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ทำให้บรรยากาศชวนใจเต้นเมื่อครู่ถูกดึงกลับสู่ความเป็นจริง "คุณคณิน! คุณภาคิน! อยู่แถวนี้ไหมครับ เกิดอะไรขึ้นเสียงดังสนั่นเมื่อกี้!" เสียงธนัตถ์ตะโกนก้องมาตามทางเดินโครงสร้างปูน คณินอาศัยจังหวะชุลมุนนั้นออกแรงผลักอกภาคินเต็มแรงจนร่างสูงเซถอยหลังไปนิดหน่อย ภาคินส่งเสียงร้องโอ๊ยเบาๆ อย่างแกล้งสำออย ทำเอาสถาปนิกหนุ่มต้องถลึงตาใส่คาดโทษเป็นรอบที่ร้อยของวัน ก่อนจะรีบจัดเสื้อผ้าหน้าผมของตัวเองให้เข้าที่เข้าทางแล้วก้าวออกไปจากมุมอับนั้น "ผมอยู่นี่! ทางนี้ธนัตถ์!" คณินตะโกนตอบเสียงดังฟังชัด กลบเกลื่อนร่องรอยความปั่นป่วนในหัวใจที่ยังเต้นไม่เป็นจังหวะ ธนัตถ์วิ่งกระหืดกระหอบมาถึง พร้อมกับทีมงานอีกหลายชีวิต ดวงตาหลังกรอบแว่นกวาดมองสภาพหน้างานที่คานเหล็กหล่นลงมาพังเสียหาย ก่อนจะเบนมาหยุดที่สภาพของคณินและภาคินที่ยืนอยู่ไม่ห่างกันนัก สายตาของเพื่อนสนิทหรี่ลงทันทีด้วยความสงสัยระคนจับผิด "โอโห... เกิดอุบัติเหตุโครงสร้างถล่ม แต่ทำไมหน้าตาพวกคุณสองคนถึงดูเหมือนเพิ่งผ่านสมรภูมิรักขนาดย่อมมาล่ะครับเนี่ย?" ธนัตถ์อดไม่ได้ที่จะแซวตามนิสัย พร้อมกับเหลือบไปเห็นรอยเลือดที่หัวไหล่ของซีอีโอหนุ่ม "อุ๊ย ตายจริง! คุณภาคินเลือดออกเหรอเนี่ย แล้วทำไมสภาพเสื้อผ้าถึง..." "ธนัตถ์! เงียบปากแล้วไปเรียกคนมาเคลียร์พื้นที่ตรงนี้เดี๋ยวนี้เลยนะ" คณินรีบตัดบท เสียงหวานเอ่ยดุกลบเกลื่อนรอยแดงระเรื่อที่ลามเลียขึ้นมาถึงใบหูอย่างห้ามไม่อยู่ ภาคินยกย่องมุมปากอย่างอารมณ์ดี แม้จะเจ็บแผลที่หัวไหล่แต่สายตาก็ยังคงพุ่งตรงมาที่คนปากแข็งไม่วางตา อัลฟาหนุ่มขยับตัวเข้าไปใกล้คณินอีกนิด กระซิบเสียงเบาให้ได้ยินกันแค่สองคน ทว่าชัดเจนทุกถ้อยคำ "รอดตัวไปนะครับสถาปนิก... แต่คืนนี้ เรื่องที่เรายังคุยกันไม่จบ คุณหนีผมไม่พ้นแน่" คณินสะดุ้งเฮือก หันขวับไปจะต่อปากต่อคำ แต่ทว่า... ก่อนที่เขาจะได้อ้าปากเถียง เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเสียงเรียกชื่อของใครอีกคนจากด้านนอกไซต์งานก็ดังแทรกขึ้นมาตัดจังหวะเสียก่อน "ภาคิน! แกอยู่ที่นี่จริงด้วยเหรอ... ฉันได้ข่าวว่าเกิดอุบัติเหตุ รีบออกมาให้ฉันดูแผลเดี๋ยวนี้เลยนะ!" ร่างระหงของบุคคลมาใหม่ก้าวฉับๆ เข้ามาในเขตก่อสร้างด้วยท่าทางร้อนรน นัยน์ตาสวยคมกวาดมองไปรอบตัวก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างของภาคิน ทว่าทันทีที่คณินหันไปสบตากับผู้มาเยือนคนนั้น ลมหายใจของเขาก็พลันสะดุดกึก ความรู้สึกเย็นวาบแล่นพล่านขึ้นมากลางสันหลังทันทีเมื่อตระหนักได้ว่า... เหตุการณ์ในคืนนี้กำลังจะซับซ้อนและยุ่งเหยิงกว่าที่คิดไว้หลายร้อยเท่า! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "กระต่ายพระจันทร์" เสมอมานะคะ