จุดเปลี่ยนสำคัญ (Climax Part 2)

เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบกระทบพื้นคอนกรีตเปลือยเปล่าในเขตก่อสร้างดังสะท้อนก้อง ท่ามกลางบรรยากาศที่คุกรุ่นไปด้วยแรงกดดันระหว่างอัลฟาเจ้าเล่ห์และสถาปนิกปากแข็ง ร่างระหงของ 'คุณหญิงมณีรัตน์' มารดาผู้ทรงอิทธิพลของภาคินหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าบุตรชาย นัยน์ตาสวยคมกวาดมองคราบฝุ่นและร่องรอยความเหนื่อยล้าบนร่างของคณาธิปด้วยแววตาเรียบนิ่งที่อ่านไม่ออก ก่อนจะตวัดกลับมามองอัลฟาหนุ่มผู้เป็นลูกชายแท้ๆ ด้วยรังสีความกดดันที่แผ่ซ่านจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงทันตาเห็น "ภาคิน... ลูกทำอะไรอยู่รู้ตัวไหม" สุ้มเสียงทรงอำนาจเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ "โครงการนี้มีปัญหาใหญ่ระดับประเทศ แต่ลูกกลับเอาเวลามาวิ่งตามโอเมก้าอวดดีคนหนึ่งถึงไซต์งานเนี่ยนะ" คณาธิปรู้สึกเหมือนมีก้อนสะอื้นจุกแน่นขึ้นมาที่ลำคอทันที ความชาหนึบแล่นพล่านจากปลายนิ้วลามเลียไปทั่วร่าง คำว่า 'โอเมก้าอวดดี' ที่ถูกพ่นออกมาจากปากผู้ทรงอิทธิพลบาดลึกเข้าที่ปมในอดีตของเขาอย่างจัง ภาพความทรงจำวันที่ผลงานถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยย้อนกลับมาซัดกระหน่ำ ร่างบางกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหว สถาปนิกหนุ่มผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครเลือกที่จะเชิดหน้าขึ้น แม้ขอบตาจะร้อนผ่าวด้วยความอับอายและเจ็บใจ เขากำลังจะก้าวถอยหลังเพื่อปลีกตัวออกไปจากวงจรอุบาทว์นี้ ตามสัญชาตญาณของการป้องกันตัวเองที่ทำมาตลอดชีวิต... หมับ! ทว่าฝ่ามือหนาของภาคินกลับคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเขาไว้แน่น แรงบีบนั้นหนักหน่วงและมั่นคง ราวกับต้องการส่งผ่านความอบอุ่นทั้งหมดที่มีเพื่อยันกายเขาไว้ไม่ให้พังทลายลงตรงนั้น คณาธิปสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองอัลฟาหนุ่มที่ตอนนี้ดวงตาคมกริบไม่ได้ทอประกายเจ้าเล่ห์ขี้เล่นเหมือนเช่นเคย หากแต่เต็มไปด้วยความจริงจังและดุดันที่พร้อมจะชนกับทุกสิ่งบนโลกใบนี้เพื่อปกป้องคนในกำมือ "คุณแม่ครับ" ภาคินเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ กังวาน และทรงพลังจนทุกคนในบริเวณนั้นต้องเงียบกริบ "คณินไม่ใช่คนอื่น แล้วเขาก็บ่ใช่สาเหตุที่ทำให้โปรเจกต์นี้มีปัญหา... แต่เขาคือเหตุผลเดียวที่ทำให้ผมอยากทำให้โปรเจกต์นี้มันสำเร็จต่างหากล่ะครับ" ธนัตถ์ที่ยืนลุ้นอยู่มุมเสาถึงกับอ้าปากค้าง ยกมือขึ้นทาบอกด้วยความอินจัด ขณะที่คณาธิปแทบหยุดหายใจ หัวใจดวงน้อยกระหน่ำเต้นโครมครามจนแทบทะลุออกมานอกอก ความกลัวที่จะสูญเสียตัวตน ความกลัวที่จะพ่ายแพ้ และความหวาดระแวงทັງปวงถูกแผดเผาด้วยประโยคสั้นๆ ประโยคเดียวจากปากของอัลฟาหนุ่ม "ภาคิน... คุณพูดบ้าอะไรออกมา" คณาธิปพยายามดึงข้อมือกลับ เสียงกระซิบสั่นพร่าเจือความไม่มั่นคงอย่างปิดไม่มิด "เลิกพูดจาเพ้อเจ้อต่อหน้าแม่ของคุณแล้วปล่อยผมซะที!" "ผมไม่ได้เพ้อเจ้อ!" ภาคินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเขาเจือความร้อนรนจนน่าตกใจ ดวงตาคู่คมจ้องลึกลงมาในดวงตาไหวระริกของสถาปนิกหนุ่ม ค้นหาความจริงใจและยอมจำนน "ผมพูดจริง... คณิน ฟังผมนะ ผมขาดคุณไม่ได้จริงๆ ให้ตายสิ! ผมยอมรับแล้วก็ได้ ว่าผมแพ้ทางคุณตั้งแต่วินาทีแรกที่เถียงกันเรื่องแปลนอาคารบ้าๆ นั่นแล้ว!" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ คำสารภาพกลางไซต์งานก่อสร้างที่เต็มไปด้วยฝุ่นตลบและกลิ่นเหล็กกล้า ช่างเป็นฉากสารภาพรักที่ไร้ซึ่งความโรแมนติกตามแบบฉบับนิยาย แต่มันกลับทรงพลังและบีบคั้นหัวใจคนฟังจนหยดสุดท้าย คณาธิปสมองขาวโพลน คำปฏิเสธนับร้อยที่เตรียมไว้พังทลายลงไม่เป็นท่า เมื่อเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่นลึกๆ ของอัลฟาผู้ไม่เคยเกรงกลัวใครหน้าไหน... ภาคินกำลังกลัว กลัวว่าเขาจะเดินหันหลังให้และหายไปจากชีวิตจริงๆ คุณหญิงมณีรัตน์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ สีหน้าอ่อนลงเล็กน้อยเมื่อเห็นความมุ่งมั่นและดุดันในแววตาของบุตรชาย "แกนี่มัน... ถอดแบบพ่อแกมาไม่มีผิด ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นจริงๆ ภาคิน" ท่านปรายตามองคณาธิปด้วยแววตาที่ซับซ้อนขึ้น "ฉันไม่ได้รังเกียจเขา... แต่คนที่เป็นซีอีโอกับหัวหน้าสถาปนิก ถ้ามีความสัมพันธ์กันเกินเลย มันจะจัดการยากในยามวิกฤต แกก็รู้" "เรื่องนั้นผมจัดการเองครับคุณแม่" ภาคินตอบเสียงเฉียบขาดโดยไม่ปล่อยมือจากข้อมือของคณาธิปแม้แต่นินเดียว "ผมรับผิดชอบทุกอย่าง... และจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายความมั่นใจของเขาในโปรเจกต์นี้อีกเด็ดขาด รวมทั้งบริษัทของเราด้วย" คณาธิปเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านเข้ามาในอกจนขอบตาร้อนผ่าวกว่าเดิม ความอีโก้ที่เคยสร้างเป็นกำแพงสูงลิ่วพังทลายลงราบคาบต่อหน้าอัลฟาเจ้าเล่ห์คนนี้ เขาตระหนักได้ในเสี้ยววินาทีนั้นเองว่า ภายใต้ท่าทีที่ชอบกวนประสาทและตลบตะแลง ภาคินคือคนที่ยืนหยัดปกป้องผลงานและศักดิ์ศรีของเขาอย่างไม่มีเงื่อนไขมาโดยตลอด และที่สำคัญที่สุด... หัวใจของเขาเองต่างหากที่โหยหาอ้อมกอดนี้มากกว่าสิ่งอื่นใด มือบางที่เคยพยายามสะบัดออก ค่อยๆ พลิกกลับมาเป็นฝ่ายกุมมือหนาของภาคินไว้แน่นแทน ท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงนั้นทำให้ซีอีโอหนุ่มชะงักไปชั่วครู่ ก่อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์แต่เปี่ยมด้วยความโล่งอกจะระบายขึ้นบนใบหน้าคมคาย "ยอมรับแล้วเหรอครับ ว่าขาดผมไม่ได้?" ภาคินอดไม่ได้ที่จะกระเซ้าด้วยน้ำเสียงแพรวพราว แม้สถานการณ์รอบข้างจะยังตึงเครียดอยู่บ้าง "เงียบไปเลยนะคุณภาคิน..." คณาธิปค้อนให้วงใหญ่ ใบหน้างดงามขึ้นสีแดงจัดด้วยความเขินอายจนลามไปถึงใบหู "อย่าได้ใจให้มันมากนักนะ!" "โอ๊ย เคมีคู่นี้มันชวนกราบแทบเท้าจริงๆโว้ย!" ธนัตถ์ที่แอบลุ้นอยู่ไกลๆ เผลออุทานออกมาเสียงดังลั่นจนคุณหญิงมณีรัตน์ต้องหันไปปราบด้วยสายตา ท่ามกลางบรรยากาศที่เริ่มคลี่คลายและความสัมพันธ์ที่ก้าวข้ามผ่านกำแพงอีโก้ คณาธิปรู้สึกได้ถึงความโล่งเบarที่พัดผ่านเข้ามาในจิตใจ ปมในอดีตที่เคยกัดกินหัวใจถูกคลี่คลายลงทีละเปลาะด้วยความจริงใจของอัลฟาตรงหน้า ทว่า... ในขณะที่ทุกอย่างกำลังจะดำเนินไปในทิศทางที่งดงาม เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตของภาคินก็แผดเสียงแหลมสูงขึ้นทำลายความเงียบ ภาคินขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความรำคาญ ก่อนจะหยิบเครื่องขึ้นมาดูหน้าจอ แววตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความสุขเมื่อครู่ พลันเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดและเย็นชาขึ้นมาทันทีในเสี้ยววินาที คณาธิปสังเกตเห็นความผิดปกติที่เกิดขึ้น หัวใจที่เพิ่งสงบลงกลับมากระตุกวาบด้วยสังหรณ์ใจประหลาดอีกครั้ง เมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ของภาคิน... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมฟินไปกับความสัมพันธ์ที่ก้าวข้ามทุกกำแพงในตอนนี้ แล้วมาลุ้นตอนต่อไปด้วยกันนะคะ!