สงครามน้ำลายในห้องประชุม

เสียงเคาะโต๊ะกระจกสามครั้งติดเป็นจังหวะเนิบนาบ แต่มันกลับดังชัดเจนเสียจนกลบเสียงเครื่องปรับอากาศในห้องประชุมใหญ่จนหมดสิ้น คณินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อกดกลั้นความหงุดหงิดที่กำลังตีตื้นขึ้นมาเป็นระลอก เขากวาดสายตามองเอกสารพรีเซนต์โครงการออกแบบบูติกโฮเต็ลบนหน้าจอแท็บเล็ต ก่อนจะเงยขึ้นสบตาเจ้าของโปรเจกต์ที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างไม่เกรงกลัว "ถ้าคุณภาคินคิดว่างานดีไซน์โครงสร้างแบบ Minimalist ผสมผสานกลิ่นอายลอฟท์มัน 'เชย' และ 'ธรรมดา' จนเกินไป บางทีคุณอาจจะต้องทบทวนดูใหม่นะคะว่า ปัญหาไม่ได้อยู่ที่แบบแปลนของทางเรา แต่อยู่ที่วิสัยทัศน์ในการมองภาพรวมของทางคุณเองมากกว่า" สุ้มเสียงของสถาปนิกหนุ่มราบเรียบแต่นิ่งสนิท ทว่าเฉียบคมจนคนฟังถึงกับเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ภาคินหัวเราะในลำคอ แววตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองใบหน้าเรียบตึงของอีกฝ่ายด้วยความนึกสนุก กลิ่นฟีโรโมนกลิ่นสนซีดาร์เจือจางที่จงใจปล่อยออกมาเพื่อกดดันคนตรงข้าม ถูกต้านทานไว้ด้วยกลิ่นหอมสะอาดเย็นสบายของชาขาวจากตัวคณินอย่างไม่มีใครยอมใคร สงครามประสาทขนาดย่อมเริ่มก่อตัวขึ้นตั้งแต่ยังไม่ทันเริ่มเปิดสไลด์แผ่นแรกด้วยซ้ำ ธนัตถ์ที่นั่งอยู่ข้างๆ คณินแอบส่งศอกสะกิดเพื่อนสนิทเบาๆ พร้อมกับส่งยิ้มแห้งแล้งให้ประธานหนุ่มเป็นการขอโทษขอโพยกลายๆ แต่คณินไม่มีทางลดราวาศอกให้เด็ดขาด เขาจำฝังใจกับโปรเจกต์รีสอร์ตเมื่อสองปีก่อนที่เคยถูกอัลฟาจอมเผด็จการคนนี้ปัดตกอย่างไร้เยื่อใย เพียงเพราะเหตุผลตลกสิ้นดีอย่าง 'มันดูไม่เร้าใจพอ' "ปากเก่งเป็นกรดเลยนะคะ คุณสถาปนิก" ภาคินโน้มตัวไปข้างหน้า ข้อศอกทั้งสองข้างท้าวลงกับขอบโต๊ะประชุม ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่กำลังฉายแววพยศ "แต่ความมั่นใจเกินร้อยเนี่ย... พอเอาเข้าจริง เวลาโดนแก้แบบเป็นรอบที่ห้า คุณจะยังยิ้มออกอยู่หรือเปล่าล่ะ" "ถ้าคุณมีปัญญาเข้าใจคอนเซปต์ตั้งแต่รอบแรก เราคงไม่ต้องมานั่งเถียงกันเรื่องรสนิยมแบบนี้หรอกค่ะ" คณินสวนกลับทันควันโดยไม่หลบสายตา นิ้วเรียวเคาะปากกาลงบนโต๊ะเบาๆ เป็นจังหวะเพื่อควบคุมอารมณ์ที่เริ่มพุ่งพล่าน "เชิญเปิดดูหน้าสามของเอกสารได้เลยค่ะ ทางเราทำการบ้านมาดีพอที่จะไม่ต้องเสียเวลามานั่งฟังข้อติงตลกๆ จากคุณอีก" รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากของอัลฟาหนุ่ม ภาคินไม่ได้รู้สึกโกรธเคืองเลยสักนิด ตรงกันข้าม... ยิ่งอีกฝ่ายทำท่าทางเหมือนแมวป่าพองขนใส่ เขากยิ่งรู้สึกอยากจะแกล้งให้หลุดฟอร์มมืออาชีพจนตัวสั่น "ปากดีแบบนี้... น่าจับมานั่งขัดเกลาใหม่เสียให้เข็ด" ภาคินพึมพำเบาๆ แต่ตั้งใจให้ได้ยินกันแค่สองคน ทว่ามันกลับดังพอที่จะทำให้ใบหูขาวจัดของคณินขึ้นสีแดงเรื่ออย่างรวดเร็ว "คุณภาคิน!" คณินกดเสียงต่ำ ขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน ความร้อนแล่นริ้วขึ้นมาบนใบหน้าไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความโกรธปนความเขินอายที่ถูกคุกคามด้วยสายตาแทะโลมอย่างเปิดเผยแบบนั้น "โอ๊ะ เริ่มประชุมกันจริงๆ จังๆ ได้แล้วมั้งครับคุณภาคิน เดี๋ยวคุณคณินเขาจะลุกขึ้นมาเอาไม้บรรทัดT-Squareฟาดหัวผมกับคุณเสียก่อน" ธนัตถ์รีบแทรกขึ้นมาขัดจังหวะเพื่อกู้วิกฤตบรรยากาศที่เริ่มระอุด้วยความเสน่หาปนอาฆาต ก่อนที่เพื่อนสนิทของเขาจะระเบิดอารมณ์ใส่ซีอีโอหนุ่มกลางห้องประชุมจริงๆ การประชุมดำเนินต่อไปท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดและชวนให้อึดอัด คณินงัดเอาความรู้ความสามารถทั้งหมดมาอธิบายรายละเอียดเชิงสถาปัตยกรรมอย่างคล่องแคล่ว ท่วงท่าการพรีเซนต์งานของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจและเสน่ห์แพรพราวแบบโอเพนซอร์ส จนแม้แต่ภาคินเองก็ยังเผลอมองตามการขยับตัวและเรียวปากที่ขยับพูดคุยอธิบายอย่างเพลิดเพลิน โดยไม่ได้สนใจตัวเลขงบประมาณที่หลุดออกจากปากอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย กระทั่งช่วงเวลาพักเบรก... สมาชิกในทีมคนอื่นๆ ขอตัวออกไปหยิบกาแฟด้านนอก ปล่อยให้ทั้งคู่นั่งอยู่ตามลำพังในห้องประชุมกว้าง คณินกำลังเก็บเอกสารลงแฟ้มด้วยความรีบร้อน เขาอยากออกไปให้พ้นจากรัศมีฟีโรโมนที่นับ วันยิ่งคุกคามประสาทสัมผัสของเขาเข้าไปทุกที ทว่าจังหวะที่เอื้อมมือจะหยิบแท็บเล็ต ข้อมือกลับถูกมือหนาคว้าเอาไว้เสียก่อน ความอุ่นวาบจากฝ่ามือของอัลฟาหนุ่มส่งผ่านผิวเนื้อจนคณินสะดุ้งสุดตัว เขาชักมือกลับทันทีราวกับโดนของร้อน พร้อมกับถอยหลังกรูดจนสะโพไปชนเข้ากับขอบโต๊ะ "ทำบ้าอะไรของคุณคะ!" คณินตวาดแหว ดวงตาคู่สวยตวัดมองค้อนวงใหญ่ ภาคินไม่ตอบ เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายยาวก้าวเข้ามาประชิดตัวทีละก้าวอย่างคุกคาม จนร่างเพรียวของสถาปนิกหนุ่มต้องถอยร่นจนหลังติดผนังกระจกใสเบื้องหลัง กลิ่นสนซีดาร์เข้มข้นถูกปล่อยออกมาโอบล้อมรอบตัว จนคณินรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง "ผมแค่สงสัย..." ภาคินโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่ข้างแก้มใส "เวลาที่คุณดื้อกับผมแบบนี้ ในใจลึกๆ... คุณกำลังคิดเรื่องงาน หรือกำลังคิดว่าอยากจะจูบปากจัดๆ ของผมกันแน่ หือ... คณิน" ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจกับคำพูดจาอวดดีและไร้ยางอาย ร่างกายของคณินแข็งทื่อ หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะเคมีอันตรายที่ระBùdอยู่ตรงหน้านี้มันช่างทรงพลังเสียจนเขาแทบจะต้านทานไม่ไหว ในจังหวะที่คณินกำลังจะอ้าปากสวนกลับด้วยถ้อยคำเจ็บแสบ ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดออกกะทันหัน พร้อมกับเสียงใสของเลขาฯ หน้าห้องที่ดังแทรกขึ้นมา "คุณภาคินคะ! มีแขกไม่ได้รับเชิญมารอพบที่ห้องรับแขก... เขาบอกว่าเป็นคู่หมั้นของคุณค่ะ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาจิกหมอนและลุ้นไปกับความปากแข็งของน้องคณินนะคะ! หวังว่าจะฟินกันถ้วนหน้าค่ะ <3