พิมพ์เขียวแรกที่ไร้รอยต่อ

กลิ่นหอมเย็นของชาขาวผสมกลิ่นอายเปปเปอร์มินต์จางๆ ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศตึงเครียดในห้องประชุมกระจกใสบนชั้นสี่สิบห้าของตึกระฟ้าใจกลางเมืองดูผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน... มันยิ่งทำให้ประสาทสัมผัสของโอเมก้าหนุ่มตื่นตัวจนถึงขีดสุด คณาธิป หรือที่ใครๆ ในวงการสถาปนิกเรียกขานกันว่า 'คุณคณิน' กำลังจ้องมองภาพร่างสามมิติของรีสอร์ตบนเกาะส่วนตัวที่แสดงผลอยู่บนจอแท็บเล็ตในมือด้วยสายตานิ่งสนิท แต่ปลายนิ้วเรียวที่กำลังเคาะลงกับขอบโต๊ะทำงานกระจกวนแล้ววนเล่ากลับฟ้องชัดเจนว่า เจ้าตัวกำลังพยายามอดกลั้นความหงุดหงิดถึงขีดสุด "สรุปคือ... คุณต้องการให้รีสอร์ตสไตล์เซนโมเดิร์นที่เน้นความกลมกลืนกับธรรมชาติและสุนทรียะแห่งความสงบ กลายสภาพเป็น ‘สนามเด็กเล่นส่วนตัว’ ของคุณว่างั้นเถอะครับ... อ้อ, ขอโทษทีค่ะ ดิฉันหมายถึง 'คุณภาคิน' ไม่ใช่เด็กฝึกงานที่จะมาออกคำสั่งตามอำเภอใจ" ประโยคท้ายกระแทกกระทั้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือน ชนิดที่ทำให้ธนัตถ์ ซึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามถึงกับต้องแอบลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดฝืด พร้อมกับส่งสายตาปรามเพื่อนสนิทที่กำลังแผ่รังสีอำมหิตออกมารอบตัว ภาคิน, ซีอีโอหนุ่มแห่งอาณาจักรไพรม์พร็อพเพอร์ตี้, นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ราคาแพง ใบหน้าคมคายสไตล์อัลฟาเลือดร้อนประดับด้วยรอยยิ้มมุมปากที่กวนประสาทเป็นเอกลักษณ์ ดวงตาคมกริบสีสนิมเหล็กคู่นั้นกวาดมองสถาปนิกหนุ่มตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างไม่คิดจะเกรงใจ ชายหนุ่มหมุนปากกาในมือเล่นก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่แฝงความเจ้าเล่ห์ไว้เต็มเปี่ยม "พูดจาเหมือนเราเป็นศัตรูคู่อาฆาตกันมาตั้งแต่ชาติปางก่อนเลยนะคณิน... อ้อ หรือว่าคุณยังฝังใจเรื่องโปรเจกต์จบปริญญาตรีที่เราแย่งรางวัลชนะเลิศมาได้เมื่อเจ็ดปีก่อนกันแน่?" คำพูดนั้นสะกิดแผลเป็นในอดีตเข้าอย่างจัง คณาธิปเม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรง ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยจนกลายเป็นประกายอันตราย โอเมก้าหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่พุ่งพล่าน ภาพความทรงจำสมัยเรียนมหาวิทยาลัยผุดขึ้นมาในหัวเป็นฉากๆ ช่วงเวลาที่เขาต้องทุ่มเทอดหลับอดนอนเป็นสัปดาห์เพื่อร่างแบบสถาปัตยกรรมชิ้นเอก แต่สุดท้ายกลับต้องพ่ายแพ้ให้กับผลงานที่ดูไร้ระเบียบแต่กลับโดดเด่นอย่างไร้เหตุผลของไอ้บ้านี่... ไอ้ผู้ชายอัลฟาที่วันๆ เอาแต่กวนประสาทเขาไม่เว้นแต่ละวัน "เรื่องไร้สาระแบบนั้นฉันจำไม่ได้หรอกค่ะคุณภาคิน... แต่สิ่งที่ฉันจำได้แม่นคือ สัญญาว่าจ้างที่เราเซ็นกันเมื่อสัปดาห์ก่อน ระบุไว้ชัดเจนว่าคุณมีหน้าที่แค่ 'อนุมัติ' งบประมาณ ไม่ใช่มาก้าวก่ายงานดีไซน์ที่เป็นลิขสิทธิ์ทางปัญญาของบริษัทเรา" คณาธิปวางแท็บเล็ตกระแทកกับโต๊ะเสียงดังสนั่น ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเพื่อกดดันอีกฝ่ายด้วยมาดที่ถือดีไม่แพ้กัน ธนัตถ์รีบกระแอมไอมือไม้ปัดปอลุกลี้ลุกลน "เอ่อ... ท่านประธานครับ ใจเย็นๆ ก่อนนะครับคุณคณิน ทางเราเข้าใจในวิสัยทัศน์ของคุณภาคินนะ แต่เรื่องโครงสร้างหลัก..." "ฉันไม่ได้คุยกับคุณ ธนัตถ์" ภาคินยกมือขึ้นปัดกลางอากาศเบาๆ เป็นเชิงห้ามปรามเพื่อนสนิทของอีกฝ่าย โดยที่สายตาคมกริบยังคงจดจ้องอยู่แต่ที่ใบบานหน้าเนียนที่กำลังขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความโกรธ สายตาของอัลฟาหนุ่มพิจารณาอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก มีทั้งความท้าทาย ความสนุกสนาน และบางสิ่งที่ลึกล้ำเกินกว่าจะคาดเดา อัลฟาหนุ่มลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานฝั่งที่คณาธิปยืนอยู่ กลิ่นฟีโรโมนประจำตัวกลิ่นไม้สนซีดาร์ผสมความอบอุ่นของแดดจัดจู่โจมเข้าใส่ประสาทสัมผัสของโอเมก้าหนุ่มทันที คณาธิปผงะถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ สัญชาตญาณการป้องกันตัวกรีดร้องลั่นว่าไอ้บ้านี่กำลังล้ำเส้นระยะห่างทางสังคมอย่างร้ายกาจ "ถอยไปนะคะ!" คณาธิปเอ่ยเตือนเสียงแข็ง พยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่นไหว แม้ว่าหัวใจดวงน้อยจะเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอกเมื่อแผงอกกว้างของอีกฝ่ายเข้ามาใกล้จนแทบจะแนบชิด "ทำไมล่ะ หืม?" ภาคินโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้ กระซิบด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำที่จงใจให้ได้ยินกันแค่สองคน "กลิ่นฟีโรโมนของคุณมันฟ้องนะคณิน... ว่าคุณไม่ได้รำคาญฉันอย่างที่ปากพูดเลยสักนิด" "คุณมัน..." ก่อนที่คณาธิปจะได้ตอกกลับด้วยถ้อยคำเจ็บแสบ เสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่ก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับร่างของเลขาฯ สาวที่เปิดประตูเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกเล็กน้อย "ขอประทานโทษค่ะคุณภาคิน... พอดีมีแขกไม่ได้รับเชิญมารอพบคุณที่ห้องรับรองชั้นล่าง บอกว่าเป็น... คู่หมั้นของคุณค่ะ" ประโยคเดียวทำเอาอุณหภูมิในห้องประชุมลดฮวบลงทันที คณาธิปชะงักค้างไปชั่วขณะ ก่อนที่ริมฝีปากบางจะยกยิ้มหยันออกมาอย่างรวดเร็ว ดวงตาคู่สวยมองข้ามไหล่หนาของอัลฟาหนุ่มไปยังเลขาฯ ด้วยแววตาสمเพชระคนสมน้ำหน้า "อ้าว... ดูท่าทาง 'โปรเจกต์ส่วนตัว' ของคุณคงต้องพักไว้ก่อนซะแล้วล่ะค่ะ ท่านประธานจอมเจ้าเล่ห์" คณาธิปยิ้มหวานหยดอย่างเย้ยหยัน ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบแท็บเล็ตของตัวเองขึ้นมาถือไว้มั่น "เชิญคุณไปเคลียร์กับคู่หมั้นให้เรียบร้อยเถอะค่ะ... ส่วนเรื่องแบบรีสอร์ต เดี๋ยวฉันจะส่งให้เลขาฯ ของคุณพิจารณาใหม่ตาม 'ความเหมาะสม' ที่ไม่ใช่รสนิมส่วนตัวของคุณก็แล้วกัน" สถาปนิกหนุ่มหมุนตัวเตรียมก้าวเท้าเดินเลี่ยงออกไปจากห้อง ทว่าจังหวะที่หัวไหล่เฉียดผ่านร่างสูง ภาคินกลับยื่นมือคว้าข้อมือเรียวเอาไว้แน่นด้วยความเร็วที่เหนือกว่า แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่กุมรั้งไว้จนขยับไปไหนไม่ได้ คณาธิปตวัดสายตากลับมามองอย่างเอาเรื่อง "ปล่อยนะคะ!" "ยังไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น..." ภาคินโน้มใบหน้าลงมาใกล้ใบหูขาวสะอาดจนลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดลาดไหล่ น้ำเสียงที่กระซิบแผ่วเบานั้นเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และรอยยิ้มร้ายกาจที่ทำให้โอเมก้าหนุ่มรู้สึกหนสันหลังวาบ "เพราะคนข้างล่างนั่น... ไม่ใช่คู่หมั้นของฉัน แต่เป็นคนที่ฉันกำลังจะไป 'ยกเลิกงานแต่ง' เพื่อมาเคลียร์ทางให้คุณต่างหากล่ะ, คณิน" *** ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาร่วมวงความปั่นป่วนในตอนแรกนี้นะคะ! หวังว่าจะหลงรักความปากแข็งของน้องคณินและความเจ้าเล่ห์ของพี่ภาคินกันแล้ว ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ รับรองว่าแซ่บซี๊ดแน่นอนค่ะ! 💜 *กระต่ายพระจันทร์*