เส้นแบ่งที่เริ่มเลือนราง

ประโยคที่ธนัตถ์เพิ่งหลุดปากออกมาเมื่อครู่ ทำเอาบรรยากาศในห้องประชุมใหญ่ของบริษัทสถาปัตยกรรมชื่อดัง ดิ่งวูบลดฮวบลงจนแทบจะติดลบ คณาธิปถึงกับนิ่งค้าง ปากกาในมือร่วงกระทบลงบนแปลانกระดาษพิมพ์เขียวเสียงดังสนั่น ท่านประธานใหญ่แห่งอาณาจักรพร็อพเพอร์ตี้หมื่นล้าน… บินข้ามน้ำข้ามทะเลมาถึงประเทศไทยโดยไม่บอกกล่าว ล่วงรู้ถึงโปรเจกต์ลับที่เขากับภาคินกำลังร่วมมือกันอยู่ และที่สำคัญที่สุดคือ เขากำลังจะมา ‘ตรวจงาน’ ด้วยตัวเอง "นายไม่ได้อำฉันเล่นใช่ไหมธนัตถ์" คณาธิปเอ่ยเสียงลอดไรฟัน สีหน้าเรียบตึงจนน่ากลัว ดวงตาคมกริบกวาดมองเพื่อนสนิทที่ยืนหน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้ม "ฉันจะเอาเรื่องคอขาดบาดตายแบบนี้มาล้อเล่นทำไมเล่าคณิน!" ธนัตถ์ยกมือขึ้นเสยผมอย่างลนลาน "สายวงในจากเลขาฯ ส่วนตัวของคุณภาคินรายงานมาสดๆ ร้อนๆ เลยนะ เครื่องเพิ่งลงแลนดิ้งที่สุวรรณภูมิเมื่อชั่วโมงที่แล้ว และเป้าหมายแรกที่ท่านมุ่งหน้ามา ก็คือห้องทำงานส่วนตัวของนาย… ที่ตอนนี้มีอัลฟาเจ้าเล่ห์อย่างคุณภาคินคุมเชิงอยู่ยังไงล่ะ!" ยังไม่ทันที่คณาธิปจะได้สบถคำใดออกมา ประตูห้องกระจกนิรภัยก็ถูกผลักเปิดออกด้วยฝ่ามือหนาของใครบางคน ร่างสูงโปรดของภาคินก้าวเข้ามาด้วยท่าทีสบายๆ สวนทางกับสถานการณ์ตึงเครียดรอบตัว นัยน์ตาคมกริมคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายความสนุกสนาน แบบฉบับของอัลฟาผู้กุมชัยชนะเหนือกระดานหมากรุกทุกตา "คุยอะไรกันอยู่หน้าเครียดเชียว" ภาคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มน่าฟัง ทว่าแฝงความกวนประสาทไว้เต็มเปี่ยม ดวงตาสีเข้มกวาดมองคณาธิปที่ยืนตัวเกร็งอยู่หลังโต๊ะทำงาน "หรือว่าได้ยินข่าวดีเรื่องคุณพ่อผมแล้ว เลยตื่นเต้นจนทำอะไรไม่ถูก?" "คุณภาคิน" คณาธิปกดเสียงต่ำ เดินเข้าไปประชิดร่างสูงโดยไม่เกรงกลัวกลิ่นฟีโรโมนกลิ่นสนซีดาร์ที่จู่โจมเข้ามาปะทะจมูก "นี่มันหมายความว่ายังไง ทำไมคุณถึงไม่บอกผมเรื่องที่คุณพ่อจะมาตรวจงานกระชั้นชิดขนาดนี้? หรือคุณตั้งใจจะตลบหลังผม ให้ผมเตรียมตัวพังคามือท่านประธานใหญ่?" ภาคินยกยิ้มมุมปาก ขยับกายเข้าไปใกล้จนระยะห่างระหว่างเขาทั้งสองแทบไม่เหลือพื้นที่ให้สายลมผ่าน "ตลบหลังอะไรกันครับคนดี ผมเพิ่งรู้พร้อมคุณเมื่อกี้นี้เองต่างหากเล่า" ดวงตาแพรวพราวโน้มลงมามองสถาปนิกปากแข็งที่กำลังฮึดฮัดเหมือนแมวป่าขนพอง "อีกอย่าง… ถึงคุณพ่อผมจะดุ แต่ถ้าท่านเห็นว่าสถาปนิกประจำโปรเจกต์นี้สวยและเก่งขนาดไหน ท่านต้องตกหลุมรักเหมือนที่… เอえ เหมือนที่ผมกำลังเป็นอยู่แน่ๆ" "พูดจาเหลวไหล!" คณาธิปถลึงตาใส่ พยายามจะถอยหลังหนีแรงกดดันจากร่างกายหนาที่โน้มเข้ามาใกล้ แต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานเสียอย่างนั้น กลายเป็นว่าตอนนี้เขากำลังถูกภาคินกักตัวไว้ในอ้อมแขนโดยสมบูรณ์ กลิ่นฟีโรโมนอัลฟาที่ปกติมักจะทำให้โอเมก้าอย่างเขารู้สึกต่อต้าน ในยามนี้กลับเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะรัวด้วยความโกรธ กลับสั่นไหวด้วยเหตุผลอื่นที่เขาไม่อยากยอมรับกับตัวเอง ให้ตายเถอะ… เขากำลังแพ้ทางผู้ชายคนนี้อีกแล้วหรือ ธนัตถ์ที่ยืนเป็นพยานปากเอกอยู่มุมห้องกระแอมไอเสียงดังเพื่อเตือนสติ "อะแฮ่ม! เกรงใจคนโสดแถวนี้หน่อยครับคุณภาคิน ท่านประธานกำลังจะมาถึงในอีกสิบนาทีข้างหน้านะครับ ไม่ใช่เวลามาเกาลักซ์ เอ้ย! มาจีบกัน!" ภาคินหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ยอมถอยหลังออกไปก้าวหนึ่งอย่างเสียดาย แต่สายตายังคงไม่ละไปจากใบเนียนสวยที่ขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความเคอะเขิน "ธนัตถ์พูดถูก เตรียมตัวซะคณิน ไปหยิบแบบแปลนชุดสุดท้ายมา แล้วไปรอรับท่านประธานที่ห้องรับรองด้วยกัน… กับผม" สิบห้านาทีต่อมา บรรยากาศภายในห้องรับรองพิเศษอบอวลไปด้วยความกดดัน ประตูไม้บานใหญ่เปิดออกเผยให้เห็นร่างสง่างามของชายวัยกลางคนที่มีเค้าโครงหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับภาคินราวกับพิมพ์เดียวกัน ทว่าแววตากลับคมกริบและเย็นชาจนแผ่รังสีความน่าเกรงขามออกมาอย่างชัดเจน "สวัสดีครับคุณพ่อ" ภาคินทักทายผู้เป็นพ่อด้วยน้ำเสียงเรียบ คณาธิปสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ก่อนจะก้มศีรษะทำความเคารพอย่างนอบน้อม "สวัสดีครับท่านประธาน ผมคณาธิป สถาปนิกหลักของโปรเจกต์นี้ครับ" ท่านประธานใหญ่กวาดสายตามองคณาธิปตั้งแต่หัวจรดเท้า นิ่งเงียบไปชั่วอึดใจจนบรรยากาศในห้องเงียบงันราวกับป่าช้า ก่อนที่มุมปากจะได้รูปจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย "อืม… หน้าตาดูมั่นใจดีนี่ ผลงานที่ผ่านมาก็พอใช้ได้ แต่โปรเจกต์นี้มันเดิมพันด้วยชื่อเสียงของบริษัทเราทั้งกลุ่ม คุณมั่นใจแค่ไหนว่าจะไม่ทำให้ผมผิดหวังเหมือนที่เคย…" ประโยคหลังถูกพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ากลับสะกิดเข้ากับปมในอดีตของคณาธิปเข้าอย่างจัง มือเรียวที่ประสานกันอยู่ข้างลำตัวกำเข้าหากันแน่นจนข้อต่องอขาวซีด ความทรงจำอันเลวร้ายในวันที่ผลงานถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยผุดวาบขึ้นมาในหัว สมองตื้อชาจนริมฝีปากเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรง เขากำลังจะอ้าปากตอบโต้ด้วยความถือดีตามนิสัยเดิม ทว่าก่อนที่คำพูดประชดประชันจะหลุดรอดออกมา ฝ่ามืออุ่นจัดของใครบางคนก็เอื้อมมาแตะลงบนหลังมือของเขาที่วางอยู่บนโต๊ะเบาๆ ภาคินไม่ได้พูดอะไรสักคำ แต่สัมผัสนั้น… อบอุ่น หนักแน่น และเต็มไปด้วยพลังบางอย่างที่ส่งผ่านความห่วงใยมาให้ สัมผัสที่ในยามปกติคณาธิปคงจะสะบัดหนีด้วยความถือดี แต่วินาทีนี้ กลับกลายเป็นสิ่งเดียวที่ช่วยดึงสติให้เขากลับคืนมา คณาธิปลอบกลืนน้ำค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกมาช้าๆ ความตึงเครียดในอกคลายตัวลงอย่างน่าประหลาด เขาไม่ได้ปัดมือของภาคินออกอย่างเคย ปล่อยให้ปลายนิ้วอุ่นๆ นั้นกุมหลังมือเขาไว้ใต้โต๊ะอย่างเงียบเชียบ ดวงตากลมโตเงยขึ้นสบตากับท่านประธานด้วยแววตาที่มั่นคงกว่าเดิม "ผมมั่นใจครับท่าน เพราะผลงานชิ้นนี้ไม่ใช่แค่ตึก แต่มันคือจิตวิญญาณและความตั้งใจจริงของผม และผมเชื่อว่าคุณค่าที่แท้จริงจะพิสูจน์ได้ด้วยผลงาน ไม่ใช่คำพูด" ท่านประธานนิ่งมองเด็กหนุ่มตรงหน้าครู่ใหญ่ ก่อนจะระบายยิ้มบางๆ ที่มุมปาก "ดี… มีความมั่นใจแบบนี้ค่อยน่าร่วมงานด้วยหน่อย" เมื่อการพูดคุยช่วงแรกผ่านพ้นไป ท่านประธานขอตัวไปพักผ่อนก่อนการประชุมสรุปในช่วงบ่าย ธนัตถ์ขอตัวแยกย้ายไปเคลียร์เอกสาร ปล่อยให้ห้องรับรองเหลือเพียงเขากับอัลฟาเจ้าเล่ห์สองคน ทันทีที่ประตูปิดลง ภาคินก็รวบเอวบางเข้าหาตัวทันทีโดยไม่ให้ตั้งตัว แรงดึงดูดที่โถมเข้าใส่ทำให้คณาธิปเซถลาเข้าไปแนบชิดกับแผงอกกว้าง กลิ่นฟีโรโมนสนซีดาร์โอบล้อมรอบตัวราวกับอ้อมกอดอันอบอุ่น "ทำอะไรของคุณเนี่ย ปล่อยนะ!" คณาธิปเอ็ดเบาๆ มือบางดันแผงอกอีกฝ่ายไว้ แต่ไม่ได้ออกแรงผลักไสอย่างจริงจังเหมือนทุกที "เมื่อกี้เก่งมากเลยนะสถาปนิกตัวแสบ" ภาคินกระซิบชิดริมฝีปาก เสียงทุ้มพร่าต่ำจนชวนใจสั่น นัยน์ตาสีเข้มพราวระยับด้วยความเอ็นดูระคนคลั่งรัก "แล้วเมื่อกี้… ยอมให้ผมจับมือด้วยตั้งนาน ยอมรับความจริงแล้วใช่ไหมครับว่าไม่ได้รังเกียจสัมผัสจากอัลฟาคนนี้เลยสักนิด" คำทักทายที่จี้ใจดำทำเอาใบหน้าเนียนร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ คณาธิปเม้มปากแน่น หลบสายตาคมกริบที่มองมาอย่างรู้ทัน หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน "ใคร… ใครบอกว่าผมไม่รังเกียจ คุณคิดไปเองคนเดียวทั้งนั้นแหละภาคิน" เสียงปฏิเสธเบาหวิวและอาการหลบตา ไม่ได้ช่วยให้ความน่าเชื่อถือเพิ่มขึ้นเลยแม้แต่น้อย กลับยิ่งฟ้องชัดเจนว่าเขากำลังพ่ายแพ้ ภาคินหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มเนียน คณาธิปหลับตาปี๋ด้วยความประหม่า รอรับสัมผัสที่กำลังจะเกิดขึ้น ทว่า… ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะแตะสัมผัสกัน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะสามครั้งติดๆ กันอย่างไม่มีมารยาท "คุณคณินครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เสียงของธนัตถ์ตะโกนทะลุบานประตูเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "ระบบเซิร์ฟเวอร์หลักของบริษัทโดนเจาะข้อมูล แปลนงานทั้งหมดที่ต้องใช้พรีเซนต์ตอนบ่าย… หายไปหมดแล้วครับ!" ________________________________________ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาโดներหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ยัยน้องคณินกับคุณภาคินนะคะ 🤍 เลิฟยูว์ค่า!