รอยร้าวในอดีต

“นายกำลังเอาความดื้อรั้นของตัวเองไปเป็นเกราะกำบังให้พ้นจากความเจ็บปวดครั้งเก่า… คณิน นายจะหลบหลังคานกำแพงที่สร้างขึ้นเองแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน” เสียงทุ้มเจือความจริงจังของธนัตถ์ดังแทรกผ่านเสียงเครื่องชงกาแฟอัตโนมัติในห้องพักพนักงาน คณาธิปชะงักมือที่กำลังถือแก้วมัคเซรามิกสีดำสนิท ปลายนิ้วเรียวยาวชื้นเหงื่อเย็นเฉียบโดยไม่รู้ตัว นัยน์ตาคมกริบตวัดมองเพื่อนสนิทที่ยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ด้วยแววตานิ่งสนิท ไร้ร่องรอยความตลกขบขันอย่างที่เคยเป็นในยามปกติ “ฉันไม่ได้หลบใคร ธนัตถ์ นายก็รู้ว่าโปรเจกต์รีโนเวทห้างสรรพสินค้าของภาคินมันมีความเสี่ยงแค่ไหน อาณาจักรธุรกิจของตระกูลอัครเดชาโชติไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยความรู้สึก แต่มันคือผลประโยชน์และอำนาจเหนือกว่าที่เขาจ้องจะเหยียบย่ำคนอื่นต่างหาก” คณินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยแรงกระแทกกระทั้นภายใน โอเมก้าหนุ่มปัดป้องความจริงด้วยการยกกาแฟขึ้นจิบ แม้รสชาติขมปร่าจะบาดคอจนแสบซ่าน แต่ก็ยังน้อยกว่าความจริงที่ธนัตถ์กำลังจี้ถูกจุด “หึ ผลประโยชน์เหรอ… หรือเพราะนายกลัวว่าตัวเองจะแพ้ทางอัลฟาเจ้าเล่ห์คนนั้นกันแน่” ธนัตถ์หัวเราะในลำคอ สายตาคมกริบของเพื่อนสนิทมองทะลุปรุโปร่งถึงเกราะป้องกันที่หนาเตอะ “จำเรื่องเมื่อห้าปีก่อนไม่ได้หรือไง ตอนที่ผลงานออกแบบศาลาประชาคมของนายถูกคณะกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิปัดตกอย่างไร้เยื่อใยเพียงเพราะนายเป็นโอเมก้าหัวรั้นที่ไม่ยอมก้มหัวให้ระบบอุปถัมภ์… ตั้งแต่วันนั้น นายก็ปิดตายประตูหัวใจ ไม่ยอมรับอัลฟาคนไหนเข้ามาในชีวิตอีกเลย ไม่ใช่เพราะพวกเขาอันตราย แต่เพราะนายกลัวว่าตัวเองจะ ‘เผลอใจ’ ให้เขาครอบครองต่างหากล่ะ” ราวกับมีเข็มนับพันเล่มพุ่งเข้าปักกลางอก คณินนิ่งงิ่ง ภาพความทรงจำสีเทาหม่นเมื่ออดีตย้อนกลับมาทับซ้อน กลิ่นอายความพ่ายแพ้ ความรู้สึกไร้ค่าในฐานะสถาปนิกโอเมก้าที่ต้องดิ้นรนพิสูจน์ตัวเองเป็นร้อยเท่าเพื่อให้ได้รับการยอมรับในวงการที่ขับเคลื่อนด้วยอัลฟาชายเป็นใหญ่ สิ่งเหล่านั้นฝังรากลึกกลายเป็นปมด้อยที่ถูกถักทอเป็นกำแพงคอนกรีตเสริมเหล็กในใจเขา แต่ทว่า… ภาพของภาคิน อัลฟาหนุ่มผู้มาพร้อมรอยยิ้มกวนประสาทและแววตาพราวระยับที่คอยตามตื๊อและปกป้องเขาในทุกย่างก้าว กลับเข้ามาแทรกกลางความเจ็บปวดนั้นอย่างถือวิสาสะ ภาคินไม่เคยบังคับให้เขาก้มหัว ภาคินไม่เคยดูถูกรอยขีดเขียนบนกระดาษไขของเขา และที่สำคัญที่สุด… ภาคินไม่เคยทำสายตาเวทนาเหมือนที่คนในอดีตพวกนั้นทำ “มันไม่เหมือนกัน…” คณินพึมพำเสียงแผ่วเบา เผลอหลบสายตาคมของธนัตถ์ที่จ้องมองมาอย่างรู้ทัน “ภาคินกับคนพวกนั้น… เขาต่างกัน” “ต่างกันตรงไหน ถ้านายยังทำตัวแข็งกระด้างผลักไสเขาแบบนี้ ระวังเถอะ… สักวันหนึ่งความเจ้าเล่ห์ของซีอีโอหนุ่มคนนั้นอาจจะใช้วิธีต้อนนายจนมุมด้วยการพันธนาการทางกลิ่นอาย จนถึงตอนนั้น นายจะไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะปฏิเสธเขาด้วยซ้ำ” ธนัตถ์เอ่ยเตือนด้วยความหวังดี พร้อมตบไหล่เพื่อนรักเบา ๆ ก่อนจะเดินเลี่ยงออกจากห้องครัวปล่อยให้คณินยืนจมอยู่กับความคิดและกองเศษซากอารมณ์ที่กระจัดกระจาย บรรยากาศรอบตัวเงียบงันลงทันที เสียงหัวใจที่เต้นรัวเร็วดังสะท้อนก้องในโสตประสาท คณินกำแก้วในมือแน่นขึ้นจนข้อต่องอขาวซีด ลมหายใจสะดุดติดขัดเมื่อห้วงความคิดตีรวนระหว่างความหวาดกลัวในอดีต กับความวابวาบแปลกประหลาดที่มักเกิดขึ้นทุกครั้งยามเมื่อกลิ่นฟีโรโมนกลิ่นสนซีดาร์อันหนักแน่นของภาคินลอยวนอยู่ใกล้ ๆ *“ฉันกลัวจริง ๆ งั้นเหรอ…”* โอเมก้าหนุ่มถามตัวเองในใจอย่างสับสน ก่อนที่ความเงียบงันจะถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ก้าวเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหลัง พร้อมกับสัมผัสอุ่นร้อนที่ทาบลงบนลาดไหล่กว้างอย่างถือวิสาสะ กลิ่นหอมสะอาดเจือความเย็นยะเยือกของป่าสนยามค่ำคืนแผ่ซ่านโอบล้อมพื้นที่รอบกายจนขนลุกชัน “คุยอะไรกันอยู่ทำไมหน้าเครียดจังครับ สถาปนิกคนเก่งของผม” น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเย้าแหย่กระซิบชิดริมใบหู พร้อมกับอ้อมแขนแข็งแกร่งที่ฉวยโอกาสรวบเอวสอบของเขาเข้าไปชิดแผ่นอกกว้างโดยที่คณินไม่ทันได้ตั้งตัว หัวใจดวงน้อยกระหน่ำตีรัวยิ่งกว่ากลองศึกเมื่อรับรู้ถึงสัมผัสแนบชิดและไออุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัว คณินสะดุ้งสุดตัว รีบสะบัดตัวออกพร้อมตวัดสายตาขุ่นเคืองใส่ผู้มาใหม่ทันที “คุณเข้ามาในโซนพนักงานได้ยังไงภาคิน! ไม่มีมารยาทเอาเสียเลยนะ!” “มารยาทมีครับ… แต่มีไว้ใช้กับคนอื่น ยกเว้นกับว่าที่ภรรยาในอนาคต” ภาคินยิ้มเจ้าเล่ห์ นัยน์ตาสีเข้มพราวระยับด้วยประกายความคลั่งระอุจนคนมองต้องเบือนหน้าหนี ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดตัวจนคณินต้องถอยร่นไปชนติดกับขอบเคาน์เตอร์อย่างเลี่ยงไม่ได้ “เมื่อกี้ผมได้ยินธนัตถ์เตือนอะไรคุณสักอย่าง… หืม? หรือว่าคุณกำลังกลัวผมอยู่จริง ๆ คณาธิป” คำถามที่จี้ใจดำทำเอาคณินลมหายใจสะดุด ปลายจมูกรั้นเชิดขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหวในแววตา “ใครกลัวคุณ อย่ามาหลงตัวเองหน่อยเลยซีอีโอ!” “ถ้าไม่ได้กลัว… ทำไมตัวถึงได้สั่นขนาดนี้ล่ะครับ” ภาคินโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มเนียน คณินกักตัวอยู่ระหว่างอ้อมแขนแกร่งและขอบเคาน์เตอร์ ไร้ทางหนีทีไล่ ขณะที่ดวงตาสีเข้มคู่นั้นกวาดมองสำรวจริมฝีปากเม้มแน่นของเขาด้วยสายตาหิวกระหายดั่งนักล่าที่กำลังจ้องเหยื่อในกำมือ “ปล่อยนะ…” คณินเอ่ยเสียงสั่นพร่า พยายามดันแผงอกกว้างออก แต่แรงปะทะกลับน้อยนิดจนแทบกลายเป็นอ้อนสัมผัสในสายตาของอัลฟาหนุ่ม “ไม่ปล่อยครับ… จนกว่าคุณจะยอมรับความจริงข้อหนึ่ง” ภาคินกระซิบชิดริมฝีปาก นัยน์ตาคมกริบฉายแววดุดันและจริงจังขึ้นมาวูบหนึ่ง “ว่าหัวใจดวงนี้… มันกำลังหวั่นไหวให้ผมเหมือนที่ผมกำลังคลั่งรักคุณอยู่กันแน่” ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความสัมพันธ์สุดป่วนและเคมีที่ร้อนระอุของคณินและภาคินในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะคะ!