เสียงซุบซิบบริษัท

"ถ้าคุณคณินยังยืนยันจะเซ็นอนุมัติวัสดุชุดนี้ ผมคงต้องรายงานบอร์ดบริหารว่าซีอีโอของเรากำลังใช้โควตาความเสน่หามาขับเคลื่อนโปรเจกต์ร้อยล้านแล้วค่ะ" เสียงกระซิบกระซาบที่ดังลอดมาจากหน้าห้องแพนทรีชงกาแฟไม่ได้ทำให้คนที่กำลังถือแฟ้มแบบร่างสถาปัตยกรรมสะดุ้งแม้แต่น้อย แต่ปลายนิ้วเรียวที่กำลังพลิกกระดาษกลับหยุดชะงักลง คณาธิป (คณิน) หรี่ตามองเงาสสะท้อนของพนักงานสาวสองคนที่กำลังก้มหน้าก้มตาจิ้มสมาร์ตโฟนในกลุ่มแชทภายในออฟฟิศ รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากบางเฉียบ ปากแข็งอย่างเขาไม่เคยใส่ใจข่าวลือไร้สาระพวกนี้อยู่แล้ว แต่สิ่งที่ทำให้หงุดหงิดยิ่งกว่าคือความจริงที่ว่า... พวกหล่อนดันตาดีเกินไปต่างหาก ก็นั่นแหละค่ะ ใครใช้ให้ท่านซีอีโอรูปหล่ออย่างภาคินเล่นใหญ่เดินมาส่งเขาถึงหน้าลิฟต์ผู้บริหารเมื่อเช้า แถมยังถือวิสาสะจัดปกเสื้อสูทให้ต่อหน้าพนักงานครึ่งชั้น จนป่านนี้กระแสข่าวซุบซิบเรื่อง 'สถาปัตยกรรมหัวใจ' คงวิ่งเร็วกว่าความเร็วอินเทอร์เฟซของบริษัทไปสิบเท่าแล้ว "นินทาเจ้าของบริษัทเสียงดังขนาดนี้ ระวังโบนัสปลายปีจะปลิวหายไปกับสายลมนะคะคุณพิม" เสียงทุ้มกังวานที่จู่ๆ ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ทำเอาพนักงานสองคนที่กำลังจับกลุ่มนินทาสสะدุ้งสุดตัว หน้าซีดเผือดจนแทบจะกลืนหายไปกับผนังกระจก ภาคินก้าวเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างร่างโปร่งของสถาปัตยกรรมหนุ่ม กลิ่นอายฟีโรโมนกลิ่นซีดาร์และไม้สนของอัลฟาหนุ่มถูกปล่อยออกมาบางเบาเพื่อแสดงอาณาเขตอย่างจงใจ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูททําจากผ้าอิตาเลียนสั่งตัดพิเศษโน้มใบหน้าลงมาใกล้ซอกคอขาวจนคณาธิปต้องถอยหลังหนีด้วยความระแวง "ท่านประธาน..." พิมละล่ำละลักเสียงสั่น "ดิฉัน... พวกเราแคร์เรื่องงานค่ะ ไม่ได้..." "ทำงานให้มันเต็มที่เหมือนที่ปากขยันนินทา แล้วผมจะไม่หักเงินเดือนสักบาท แยกย้ายได้แล้วครับ" ภาคินโบกมือไล่นิ่งๆ แต่สายตาคมกริบยังคงจับจ้องอยู่กับใบหน้าหวานที่พยายามตีสีหน้านิ่งเฉยของคนข้างกาย พับผ่าสิ! ผู้ชายคนนี้เกิดมาเพื่อกวนประสาทเขาโดยเฉพาะเลยสินะ คณาธิปสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์กรุ่นโกรธ ปรายตามองคนตัวโตกว่าด้วยแววตาเหี้ยมเกรียม "เล่นสนุกพอใจหรือยังคะ ท่านซีอีโอ" คณาธิปเค้นเสียงลอดไรฟันเมื่อพนักงานทั้งสองคนเดินหนีหายลับไปจากบริเวณนั้นแล้ว ร่างโปร่งหันขวับมาเผชิญหน้า มือบางกระชับแฟ้มเอกสารในมือแน่น "ถ้าว่างมากจนไม่มีอะไรทำ ช่วยกลับไปเซนต์เอกสารงบประมาณโครงสร้างเฟสสองบนโต๊ะนั่นดีกว่ามาเดินตามป่วนชีวิตคนอื่น" "ใครว่าผมว่าง" ภาคินเลิกคิ้วหนาขึ้นข้างหนึ่ง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์จุดประกายขึ้นในดวงตาสีเข้มคู่นั้น "งานในบริษัทน่ะกองเป็นภูเขา แต่ถ้าเป็นเรื่องของคุณคณิน... ผมจัดให้เป็นวาระเร่งด่วนอันดับหนึ่งเสมอ" "เลี่ยนค่ะ" คณาธิปสวนกลับทันควันโดยไม่ต้องคิด "มุกตลกเกรดต่ำแบบนี้เอาไปใช้กับพวกบรรดาพรีเซนเตอร์หน้าตาดีที่เคยควงดีกว่าค่ะ เผื่อพวกเธอจะอิน แต่นี่คณาธิปคนนี้... ภูมิคุ้มกันต่อคำพูดไร้สาระของอัลฟาเจ้าเล่ห์สูงเกินกว่าจะมาเคลิบเคลิ้มด้วย" "ปากเก่งจังนะโอเมก้าตัวแสบ" ภาคินไม่โกรธสักนิด แถมยังสาวเท้าเข้ามาประชิดตัวจนคณาธิปต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังกระจกเย็นเฉียบ มือหนาวางทาบลงบนกระจกทั้งสองข้าง กักขังร่างบางไว้ในอาณาเขตของตัวเองอย่างสมบูรณ์ "เมื่อเช้ายังทำหน้าเหมือนแมวหงزตอนผมจัดเสื้อให้อยู่เลย หรือว่าความจริงแล้ว... แอบเขินจนหูแดงแต่ฟอร์มจัดกันแน่หلครับ?" "ใครเขิน! ถอยไปเลยนะ!" คณาธิปตวัดสายตาค้อนใส่ ขยับตัวหนีสัมผัสไอร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวของอัลฟาหนุ่ม หัวใจเจ้ากรรมดันทรยศเต้นรำทำเพลงไม่เป็นจังหวะเสียได้ เป็นเพราะฟีโรโมนบ้าๆ นั่นแน่ๆ ที่ทำให้เขาสมาธิหลุด "ถ้าไม่ได้เขิน แล้วทำไมต้องหลบตาผมด้วยล่ะครับ หืม?" ภาคินโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกโด่งเกือบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มเนียน คณาธิปสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันตรายที่ชวนให้ใจสั่นสะท้าน ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังระอุเร่าร้อนจนแทบจะละลาย และคณาธิปกำลังจะยกแฟ้มขึ้นฟาดหน้าคนฉวยโอกาสให้หายหมั่นไส้ เสียงกระแอมกระไออย่างจงใจก็ดังขึ้นขัดจังหวะจากทางด้านหลัง "อะแฮ่ม! ขอโทษที่ขัดจังหวะความหวานนะคะท่านประธาน... พอดีผมมีเรื่องด่วนต้องรายงานคุณคณินหน่อยครับ" ธนัตถ์ยืนกอดอกพิงกรอบประตูห้องทำงานส่วนตัวด้วยรอยยิ้มกรุ่มกริ่ม สายตาเจ้าเล่ห์มองสลับไปมาระหว่างซีอีโอหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลกับสถาปนิกปากแข็งที่ตอนนี้หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ (หรือเขินกันแน่ก็ไม่อาจทราบได้) ภาคินถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างนึกเสียดาย ยอมผละร่างสูงใหญ่ออกมาด้วยความเสียดาย ปรับสีหน้ากลับมาเป็นท่านประธานผู้เคร่งขรึมในเสี้ยววินาที "ว่ามามีอะไร ธนัตถ์" "คือแบบนี้ครับท่าน..." ธนัตถ์เดินเข้ามาใกล้ สีหน้าเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นทันที "ทางฝั่งบอร์ดบริหารชุดใหญ่ โดยเฉพาะคุณยรรยง... เพิ่งส่งเรื่องเข้ามาด่วนที่สุด แจ้งว่าไม่อนุมัติแบบแปลนโครงสร้างฐานรากที่คุณคณินเพิ่งแก้ไปเมื่อวานนี้ครับ และพวกเขากำลังเรียกประชุมด่วนในอีกสิบนาทีนี้" คณาธิปหน้าซีดเผือดลงทันตาเห็น ความรู้สึกเย็นวาบแล่นพล่านไปทั่วสันหลัง ปมในอดีตที่เคยถูกปฏิเสธผลงานอย่างไร้เหตุผลซ้อนทับเข้ามาในหัวสมองจนมือไม้เย็นเฉียบ ภาคินหันขวับมามองสถาปนิกคนเก่งที่ตอนนี้ยืนนิ่งงัน ดวงตาคู่สวยไหวระริกอย่างปิดไม่มิด รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาของซีอีโอหนุ่มในทันที "ใครเป็นคนสั่งรื้อโปรเจกต์นี้?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามเรียบนิ่ง แต่ทรงพลังจนธนัตถ์ยังต้องกลืนน้ำลาย "เอ่อ... คุณยรรยงกับกลุ่มผู้ถือหุ้นอาวุโสครับ พวกเขาบอกว่าแบบของคณิน... เสี่ยงเกินไปที่จะลงทุน" ธนัตถ์อ้ำอึ้ง คณาธิปเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความโกรธและน้อยใจตีรวนขึ้นมาจุกอก มือเรียวที่กำแฟ้มสั่นเทาเล็กน้อย เขาอุตส่าห์ทุ่มเทแรงกายแรงใจแก้แบบนี้มาเป็นอาทิตย์เพื่อให้มันสมบูรณ์แบบที่สุด แต่สุดท้าย... หมับ! ฝ่ามืออุ่นจัดของภาคินคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเรียวของคณาธิปอย่างมั่นคง แรงบีบกระชับถ่ายทอดความอบอุ่นและหนักแน่นมาให้อย่างไม่มีเงื่อนไข คณาธิปเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกใจ "ไม่ต้องกลัว" ภาคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่จริงจังกว่าครั้งไหนๆ แววตาคมกริบฉายประกายอันตรายที่พร้อมจะแผดเผาทุกคนที่กล้าขวางทาง "ในเมื่อโปรเจกต์นี้คือผลงานของคนของผม... ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องทั้งนั้น ไปครับคุณคณิน ไปตบหน้าพวกแก่กะโหลกะกะลาในห้องประชุมด้วยกัน!" คณาธิปมองนัยน์ตาที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและปกป้องของอัลฟาหนุ่ม หัวใจที่เคยด้านชาและหวาดกลัวกลับกระตุกวูบอย่างแรง... **[Cliffhanger Hook]** ทว่า ทันทีที่ประตูกระจกห้องประชุมใหญ่เปิดออก ร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันที่สุด... คนที่คณาธิปไม่อยากเจอหน้ามากที่สุดในชีวิตก็ก้าวออกมาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบ และเอמהคำพูดที่ทำให้ลมหายใจของทุกคนในห้องแทบหยุดชะงัก "สวัสดีครับคุณคณิน... ไม่ได้เจอกันนานนะ ตั้งแต่ที่คุณโดนไล่ออกจากบริษัทเก่าเพราะทำผลงานพังยับเยินวันนั้น..." ขอบคุณคุณรี้ดที่น่ารักทุกท่านที่ติดตามและคอยซัพพอร์ตกระต่ายพระจันทร์เสมอนะคะ!