คุณหนูเข้าครัว พายุลงชัดๆ

"ถ้าคุณยังกล้าหยิบตะหลิวขึ้นมาอีกครั้ง ผมจะแจ้งความข้อหาก่อการร้ายสากลนะครับคุณกวิน!" เสียงตะโกนลั่นร้านของลุงป้อม ผู้ช่วยพ่อครัวมือหนึ่งดังสะเทือนไปถึงผนังปูนเก่าคร่ำคร่า เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มขมับของชายวัยกลางคนราวกับเพิ่งไปวิ่งมาราธอนสิบกิโลเมตร สายตาของเขาไม่ได้มองหน้ากวิน แต่กำลังจ้องเขม็งไปยังซากปรักหักพังย่อมๆ บริเวณเคาน์เตอร์ทำครัว ซึ่งบัดนี้สภาพไม่ต่างจากสนามรบหลังกองทัพอูก้าบุกถล่ม กวิน กะพริบตาปริบๆ ในมือถือไข่ไก่ที่แตกละเอียดคาอุ้งมือ สีหน้าของอดีตทายาทมหาเศรษฐีเต็มไปด้วยความฉงนสนเท่ห์ เขายักไหล่อย่างไม่รู้ไม่ชี้ "ก็แค่อยากช่วยแบ่งเบาภาระร้านตามสั่งของคุณว่าที่ภรรยา... ทำไมต้องทำหน้าเหมือนผมเพิ่งกดระเบิดนิวเคลียร์ด้วยล่ะครับลุงป้อม" "นิวเคลียร์ยังมีความปรานีมากกว่าไข่เจียวฝีมือคุณเลยครับ!" น้ำหวานก้าวฉับๆ เข้ามาด้วยใบหน้าบึ้งตึง เธอสวมผ้ากันเปื้อนลายหมีพูห์ที่ตอนนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำมันและเศษไข่กระเด็นจนแทบมองไม่เห็นเค้าโครงเดิม มือเรียวบางเท้าเอว มองสภาพห้องครัวที่ผนังสีขาวกลายเป็นสีเหลืองทองจากน้ำมันที่กระเด็นไปทั่วทุกทิศทุกทางราวกับศิลปะแนวแอบสแตรกต์ ย้อนกลับไปเมื่อสิบนาทีที่แล้ว หลังจากเหตุการณ์ระทึกขวัญที่ชายร่างท้วมคู่กรณีเข่าทรุดคาหน้าร้านจากเสียงแจ้งเตือนยอดเงินมหาศาล กวินเกิดนึกครึ้มอกครึ้มใจอยากแสดงฝีมือทำอาหารเพื่อเอาใจคู่หมั้นสาวผู้สตรองของเขาบ้าง ด้วยความเชื่อมั่นร้อยเปอร์เซ็นต์ว่า 'เงินซื้อได้ทุกอย่าง ความรู้ระดับฮרוVard ก็น่าจะใช้ทอดไข่ได้เหมือนกัน' ผลลัพธ์เหรอครับ? ไข่ไก่สามฟองถูกโยนลงกระทะที่น้ำมันเดือดพล่านราวกับลาวาภูเขาไฟ โดยที่กวินลืมแกะเปลือกออกสองฟอง แรงปะทะระหว่างเปลือกไข่กับน้ำมันร้อนจัดจึงเกิดเป็นปรากฏการณ์ "มินิบิ๊กแบง" ขนาดย่อม ส่งผลให้ไข่กระเด็นกระจายทั่วห้องครัว ลุงป้อมต้องกระโดดหลบหลบวิถีกระสุนไข่เจียวแทบไม่ทัน ส่วนกวินยืนเก๊กหล่อหลบมุมพร้อมแว่นกันแดดราคาหลักแสนที่เพิ่งสั่งซื้อผ่านระบบออนไลน์ "น้ำหวานครับ ใจเย็นๆ ก่อนสิครับ มนุษย์เราเรียนรู้ได้จากความผิดพลาดนะ" กวินส่งยิ้มละมุนแบบฉบับชายหนุ่มผู้กุมความมั่งคั่งระดับประเทศ แต่รอยยิ้มนั้นกลับทำให้น้ำหวานอยากจะเอาตะหลิวเคาะหัวเขาจริงๆ สักที "ความผิดพลาดเหรอคะ? นี่มันคืออาชญากรรมทางอาหารชัดๆ!" น้ำหวานถอนหายใจเฮือกใหญ่ เธอมองหน้าชายหนุ่มผู้เคยนอนแช่อ่างจากุซซี่โรงแรมหรู แต่วันนี้กลับมายืนถือไข่เปื้อนมือในร้านอาหารตามสั่งตึกแถวเก่าๆ แม้ปากจะบ่นอุบอับ แต่ลึกๆ ในใจ เธอกลับรู้สึกอมยิ้มไม่ได้กับความพยายามที่เกือบจะเรียกว่า "พินาศ" ของเขา ตั้งแต่ตระกูลของกวินถูกตัดหางปล่อยวัดและยึดทรัพย์สินทั้งหมดเพื่อลงโทษความประมาท (ตามพินัยกรรมสุดพิสดารของคุณปู่) ผู้ชายคนนี้ไม่เคยปริปากบ่นสักแอะ แม้จะต้องมานั่งกินข้าวแกงถุงข้างทาง หรือช่วยเธอ(แบบเก้ๆ กังๆ) ล้างจานหลังร้าน เขากลับเลือกที่จะใช้พลังใจและ "ระบบลับมหาเศรษฐี" คอยแอบช่วยเหลือผู้คนที่เดือดร้อนรอบตัวอย่างเงียบๆ และที่สำคัญ... เขาอยู่เคียงข้างเธอในวันที่ร้านเกือบจะเจ๊งจากการถูกกลั่นแกล้งของคู่แข่ง "โอเคๆ ยอมแพ้ครับ ยอมแพ้แล้ว" กวินยกมือขึ้นยอมจำนน ดวงตาคมกริบมองสำรวจรอบห้องครัว "งั้นเดี๋ยวผมเหมาค่าล้างทำความสะอาดทั้งหมดเองครับ ลุงป้อมอยากได้เครื่องดูดควันใหม่รุ่นท็อปจากเยอรมนี หรือเตาแก๊สอินฟราเรดเกรดภัตตาคารห้าดาว สั่งมาได้เลย เดี๋ยวรูดการ์ดจ่ายให้จบในคลิกเดียว!" ลุงป้อมชะงัก กะพริบตาปริบๆ เมื่อได้ยินข้อเสนอ ก่อนจะหันไปมองหน้าน้ำหวานเชิงขออนุญาต น้ำหวานค้อนขวับใส่กวินวงใหญ่ "พ่อคุณหนวดเฟิ้ม! จะใช้เงินแก้ปัญหาตลอดเวลาไม่ได้นะยะ นี่มันห้องครัวร้านตามสั่ง ไม่ใช่ห้างสรรพสินค้า!" "เงินมีไว้ใช้ครับ ถ้าไม่ใช้มันก็จะเหงานะครับน้ำหวาน" กวินหัวเราะร่วนอย่างอารมณ์ดี เขายื่นมือไปหยิบเศษไข่ที่ติดอยู่บนไหล่ของหญิงสาวออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนและแว่นตาประกายความอบอุ่นนั้นทำให้น้ำหวานถึงกับนิ่งงันไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะอย่างห้ามไม่อยู่ บรรยากาศในร้านที่เคยตึงเครียดจากคราบน้ำมันและเสียงโวยวายพลันเงียบลง เหลือเพียงเสียงพัดลมเพดานเก่าๆ ที่หมุนเอื่อยๆ และเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามของคนทั้งคู่ น้ำหวานหลบสายตาคมกริบนั้น ใบหน้าเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่อโดยไม่ทราบสาเหตุ เธอกำผ้ากันเปื้อนในมือแน่น กำลังจะเอ่ยปากดືบแก้เขิน ครืนนนนน! เสียงเครื่องยนต์เฮลิคอปเตอร์ขนาดใหญ่ดังสนั่นหวั่นไหวมาจากท้องฟ้ายามบ่าย แรงลมมหาศาลพัดกระหน่ำจนป้ายหน้าร้านอาหารตามสั่งสะบัดไหว ฝุ่นผงและเศษกระดาษปลิวว่อนไปทั่วตรอกแคบๆ ลุงป้อมอุทานลั่นด้วยความตกใจ รีบวิ่งออกไปหน้าร้านเพื่อดูเหตุการณ์ กวินขมวดคิ้วเล็กน้อย รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าเลือนหายไปแทนที่ด้วยแววตาคมปลาบที่ยากจะคาดเดา เขารู้ทันทีว่าแขกไม่速เชิญกลุ่มนี้ไม่ใช่ใครที่ไหน น้ำหวานวิ่งตามออกไปที่หน้าร้าน พร้อมกับกวินที่เดินตามติดๆ ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของชาวบ้านละแวกนั้น เฮลิคอปเตอร์สีดำสนิทประทับตราสัญลักษณ์ตระกูล "คณาภรณ์" (ตระกูลเดิมของกวิน) ค่อยๆ ลดระดับลงจอดบนลานโล่งท้ายซอยอย่างอุกอาจ แรงลมทำเอาเก้าอี้พลาสติกหน้าร้านล้มระเนระนาด ประตูห้องโดยสารเปิดออก ร่างของชายชราในชุดสูทสากลเนียบกริบผู้เป็นทนายความประจำตระกูลก้าวลงมา พร้อมด้วยบอดี้การ์ดสวมแว่นตาดำอีกสี่คนเดินเรียงแถวตามมาเป็นระเบียบ ทนายความอาวุโสปัดเสื้อเล็กน้อยก่อนจะกวาดสายตามองมาร้านอาหารตามสั่งโทรมๆ ด้วยความดูแคลนอย่างไม่ปิดบัง เขาก้าวมาหยุดตรงหน้ากวินและน้ำหวาน โค้งศีรษะลงเล็กน้อยตามมารยาทแต่น้ำเสียงกลับราบเรียบไร้ความรู้สึก "คุณกวินครับ... คณะกรรมการบริหารเรียกตัวด่วนที่สุด ตอนนี้ท่านประธานใหญ่รอคุณอยู่ที่คฤหาสน์ใหญ่แล้วครับ" น้ำหวานหน้าถอดสีทันที เธอกำชายเสื้อของกวินแน่นด้วยความกังวล ในขณะที่กวินกลับเหยียดยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น สายตาคมกริบกวาดมองกลุ่มคนเบื้องหน้าด้วยอำนาจที่เหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด "บอกปู่ผมด้วยนะว่า..." กวินเว้นจังหวะ เลื่อนมือไปแตะกระเป๋าเสื้อสูทสัมผัสบัตรเครดิตสีดำสนิทที่ซ่อนอยู่ "ถ้าอยากให้ผมกลับไปเหยียบตระกูลนั้นอีกครั้ง... ส่งกระเช้าดอกไม้มาขอโทษน้ำหวานก่อนสิครับ!" ทนายความชราหน้าซีดเผือด ขาแทบทรุดลงไปกองกับพื้นทันทีเมื่อได้ยินคำประกาศิตนั้น!