สู้ยิบตาเพื่อลูกค้าคนสำคัญ

"ผมถามว่า... เมื่อกี้คุณว่าอะไรนะ?" กวินย้ำคำเดิม น้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่ากดดันจนวิชัยที่นั่งพับเพียบอยู่บนพื้นปูนถึงกับหน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้ม รอบข้างเต็มไปด้วยความเงียบงัน มีเพียงเสียงลมกรรโชกจากใบพัดเฮลิคอปเตอร์ที่จอดนิ่งสนิทอยู่ไม่ไกล ชาวบ้านในละแวกนั้นยืนมุงดูด้วยความตื่นตะลึง น้ำหวานยืนกอดอกอยู่ข้างกวิน เธอปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผมด้วยหลังมือ พลางส่งสายตาเป็นนัยว่า ‘เล่นให้หนัก อย่าให้มันได้ผุดได้เกิด’ วิชัยพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้น แววตาของเขาเปลี่ยนจากความโอหังกลายเป็นความลนลานอย่างเห็นได้ชัด "คุณกวิน... ผม... ผมแค่ล้อเล่นครับ เรื่องที่ดินตรงนี้มันเป็นแค่ความเข้าใจผิดทางเอกสาร..." "ความเข้าใจผิดงั้นหรือ?" กวินหัวเราะหึในลำคอ เขาหยิบสมาร์ทโฟนเครื่องหรูขึ้นมา ปลายนิ้วเรียวสวยกดรัวบนหน้าจอเพียงไม่กี่ครั้ง ก่อนจะหันหน้าจอไปทางวิชัย "แล้วนี่ล่ะครับ 'ความเข้าใจผิด' ที่คุณเซ็นอนุมัติสั่งระงับการโอนโฉนดที่ดินของร้านตามสั่งน้ำหวานในราคาถูกแสนถูกเนี่ย... เรียกว่าอะไรดี? โกงกิน หรือว่าสติปัญญาคุณมันบกพร่องกันแน่?" วิชัยตาเหลือกค้าง เขารู้ดีว่ากวินไม่ได้แค่ขู่ แต่ข้อมูลที่แสดงบนหน้าจอนั่นคือหลักฐานการโอนเงินใต้โต๊ะเข้าบัญชีเมียน้อยของเขาโดยตรง! "คุณกวิน! ฟังผมก่อน... เราคุยกันได้นะ" วิชัยพยายามคลานเข่าเข้ามาใกล้ กวินถอยหลังหนึ่งก้าวอย่างรังเกียจ เขาหันไปหาน้ำหวานแล้วยิ้มบาง "น้ำหวานครับ ที่นี่มีน้ำมันล้างจานไหมครับ? ผมรู้สึกว่าพื้นตรงนี้มันค่อนข้างสกปรก... ผมอยากล้างให้มันสะอาดสักหน่อย" น้ำหวานหลุดขำพรืด เธอรู้ทันทีว่ากวินหมายถึงอะไร "มีสิคะกวิน เดี๋ยวฉันไปหยิบมาให้!" สถานการณ์พลิกกลับจากหน้ามือเป็นหลังมือ ในขณะที่ฝั่งวิชัยกำลังจะหมดหนทาง กวินกลับได้รับสายเรียกเข้าจาก 'ลูกค้าคนสำคัญ' ที่เขากำลังรอคอยอยู่พอดี "ฮัลโหลครับ ท่านประธานหลิน" กวินกรอกเสียงลงไปน้ำเสียงนิ่งสนิท "ใช่ครับ... ตอนนี้ผมอยู่ที่ร้านตามสั่งของคุณน้ำหวาน... ใช่ครับ ผมติดปัญหาเรื่องที่ดินนิดหน่อย... เอ่อ... ไม่ทราบว่าท่านจะกรุณาลงมาตรวจสอบ 'คุณภาพที่ดิน' ด้วยตัวเองสักหน่อยไหมครับ?" ปลายสายเงียบไปอึดใจ ก่อนจะตอบกลับด้วยเสียงทรงอำนาจ "ถ้าที่ดินผืนนั้นมีปัญหา กวิน... ฉันจะเปลี่ยนชื่อเจ้าของโครงการเป็นชื่อคนอื่นแทนคุณซะวันนี้เลย" กวินกดวางสายแล้วจ้องมองวิชัยด้วยสายตาที่เย็นเยียบกว่าน้ำแข็ง "คุณวิชัยครับ ผมให้โอกาสคุณกราบขอโทษน้ำหวานเดี๋ยวนี้ แล้วถอนเรื่องอายัดที่ดินทั้งหมดซะ ถ้าภายในสามนาทีนี้เอกสารไม่ถึงมือผม... อย่าหาว่าผมใจร้ายที่ตัดช่องทางทำมาหากินคุณจนไม่เหลือแม้แต่เศษเหรียญนะครับ" วิชัยตัวสั่นเทาเหมือนใบไม้ต้องลม เขารู้จักชื่อของ 'ท่านประธานหลิน' ดี บุคคลระดับนั้นคือผู้มีอิทธิพลที่เขากลัวที่สุดในวงการอสังหาริมทรัพย์ ถ้าเขายังดื้อดึง เขาคงไม่ได้แค่ตกงาน แต่คงไม่มีแผ่นดินจะอยู่ "ผมทำ... ผมจะทำเดี๋ยวนี้!" วิชัยรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาสั่งการลูกน้องด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ กวินหันไปมองน้ำหวานที่ยืนมองเขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... ไม่ใช่สายตาของคนที่เป็นห่วงอย่างเดียวอีกต่อไป แต่เป็นสายตาของความภาคภูมิใจ น้ำหวานเดินเข้ามาใกล้เขา ก่อนจะกระซิบข้างหู "ทำได้ดีมากเจ้าคุณชาย... แต่นี่มันแค่เริ่มต้นนะ" ทันใดนั้น เสียงเครื่องยนต์ขนาดใหญ่ก็ดังสนั่นขึ้นเหนือหัวอีกครั้ง ไม่ใช่เสียงของเฮลิคอปเตอร์ที่วิชัยนำมา แต่เป็นขบวนรถหรูสีดำสนิทกว่าสิบคันที่พุ่งเข้ามาล้อมพื้นที่ร้านอาหารตามสั่งไว้อย่างแน่นหนา ชายชุดดำนับสิบก้าวลงจากรถพร้อมกับชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบที่ดูมีสง่าราศีราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารธุรกิจ ชายคนนั้นเดินตรงมาหากวิน ก่อนจะก้มศีรษะลงต่ำ "คุณกวินครับ ท่านประธานมาถึงแล้ว และเขามีข้อเสนอที่น่าสนใจยิ่งกว่าที่คุณคิด... เขาต้องการซื้อที่ดินผืนนี้ แต่ไม่ใช่ในนามบริษัท... เขาต้องการซื้อในนาม 'ของขวัญวันแต่งงาน' ให้คุณกับคุณน้ำหวานครับ" กวินชะงักไปครู่หนึ่ง เขาหันไปมองน้ำหวานที่เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขณะที่วิชัยที่เพิ่งลุกขึ้นยืนได้ทรุดเข่าลงไปกองกับพื้นอีกครั้งเพราะความสิ้นหวัง กวินไม่ได้ตอบรับทันที เขาควักบัตรเครดิตสีดำสนิทที่ขอบบัตรทำจากทองคำแท้ขึ้นมาควงเล่นในมือ "ข้อเสนอที่ว่า... ผมขอดูเงื่อนไขก่อนนะครับ เพราะผมไม่ได้ต้องการแค่ที่ดิน... แต่ผมต้องการ 'อำนาจ' ทั้งหมดในการบริหารเขตนี้ด้วย" ชายชุดดำยิ้มกว้าง "ท่านประธานตกลงครับ... นี่คือสัญญาฉบับใหม่" กวินหยิบปากกาหรูจากกระเป๋าเสื้อขึ้นมา เซ็นชื่อลงไปในเอกสารด้วยความมั่นใจ ก่อนจะหันไปทางวิชัยที่กำลังคลานหนี "คุณวิชัยครับ... ลืมบอกไป บัตรใบนี้ของผมน่ะ มันไม่ได้มีไว้แค่รูดซื้อของ แต่มีไว้รูดซื้อ 'อนาคต' ของคนที่ปากดีกับผมด้วย... รบกวนช่วยตรวจสอบยอดเงินในบัญชีบริษัทคุณหน่อยนะครับ ว่าตอนนี้มันเหลือศูนย์หรือยัง?" วิชัยหยิบมือถือขึ้นมาเช็คยอดเงินที่สั่นเครือ ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำเมื่อเห็นตัวเลขมหาศาลที่ถูกดึงออกไปจนเกลี้ยงบัญชีภายในเสี้ยววินาที ความวุ่นวายกำลังจะจบลง แต่ทว่า... มีเงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากรถคันสุดท้าย เป็นหญิงสาวที่ดูคุ้นตากวินอย่างประหลาด เธอยิ้มให้เขาก่อนจะพูดประโยคที่ทำเอาบรรยากาศรอบข้างเย็นเยียบลงทันที "กวิน... นายคิดว่าเงินซื้อความสุขได้จริงๆ เหรอ? ถ้าฉันบอกว่า... ฉันคือคนที่ถือใบหย่าที่พ่อของนายเซ็นไว้ให้ก่อนจะเนรเทศนายออกมาล่ะ?" กวินนิ่งค้าง ปากกาในมือร่วงลงพื้น ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมสนุกไปกับเรื่องราวของกวินนะครับ - ฮาไม่จำกัด