ความผิดพลาดคือครูที่โคตรดุ

"กวิน! นายหยิบออเดอร์ไปส่งให้ใคร! นั่นมันกะเพราเนื้อโคขุนเกรดพรีเมียมของโต๊ะ VIP ของบริษัทอสังหาฯ ยักษ์ใหญ่นะ ไม่ใช่ผัดซีอิ๊วเส้นหมี่หมูของลุงสมศักดิ์วินมอเตอร์ไซค์ปากซอย!" เสียงแผดดังลั่นของน้ำหวานทำให้กวินที่กำลังจะกระโดดขึ้นมอเตอร์ไซค์คันเก่าสภาพร่อแร่ต้องชะงักกึก เขาหันกลับมามองกล่องโฟมในมือด้วยสีหน้าซื่อบื้อจนน่าถีบ ก่อนจะก้มลงอ่านโพยในมือที่เปื้อนคราบน้ำมัน "เอ้า... ก็เห็นสั่งว่า 'เอาแบบเข้มข้นถึงเครื่อง' ผมก็นึกว่าคนรวยเขาอยากเปลี่ยนบรรยากาศมากินของแซ่บๆ บ้างไงครับ" กวินตอบกลับอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาวพลางขยับแว่นกันแดดราคาถูก "นี่ไม่ใช่เวลามาโชว์ตรรกะมหาเศรษฐีตกอับนะ! ลุงสมศักดิ์แกหิ้วผัดซีอิ๊วไปนั่งกินที่ป้ายรถเมล์แล้ว ส่วนลูกค้า VIP ของฉัน... โอ้พระเจ้า กวิน! พวกเขาเดินเข้ามาในร้านแล้ว!" น้ำหวานแทบจะเอาหมวกเชฟฟาดหัวคู่หมั้นตัวแสบของเธอ บรรยากาศในร้านอาหารตามสั่งเล็กๆ ที่เคยเงียบสงบพลันคุกรุ่นขึ้นมาทันที เมื่อกลุ่มชายชุดสูทสีดำเนี้ยบกริบสามคนเดินเข้ามาในร้านด้วยสีหน้าถมึงทึง คนที่นำหน้ามาคือ 'คุณวิชัย' ผู้จัดการฝ่ายขายที่เคยเหยียดกวินตอนที่เขาพยายามไปสมัครงานทวงหนี้เมื่ออาทิตย์ก่อน "ร้านอาหารบ้านๆ แบบนี้ นอกจากจะสกปรกแล้ว ยังบริการห่วยแตกอีกเหรอ?" วิชัยกระแทกกล่องผัดซีอิ๊วลงบนโต๊ะไม้จนน้ำมันกระเด็น "ฉันสั่งกะเพราเนื้อวากิว แต่สิ่งที่ได้คือเส้นหมี่อืดๆ นี่น่ะเหรอ? รู้ไหมว่าวันนี้ฉันมีนัดเซ็นสัญญากับลูกค้าระดับพันล้าน ถ้าฉันพลาดเพราะความหิวโซของไอ้คนส่งขยะพวกนี้ แกต้องรับผิดชอบยังไง!" กวินถอดแว่นกันแดดออก สายตาที่เคยดูขี้เล่นเปลี่ยนเป็นเรียบเฉย เย็นชา เหมือนกับทายาทตระกูลดังที่เคยถือครองหุ้นส่วนใหญ่ของบริษัทนี้ เขาเดินเข้าไปประจันหน้ากับวิชัยโดยไม่สะทกสะท้าน "คุณวิชัยครับ" กวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท "คนรวยที่แท้จริงเขาไม่โมโหหิวจนเสียบุคลิกแบบนี้หรอกครับ อีกอย่าง... การที่ลูกค้า VIP ของคุณรอนาน มันอาจจะเป็นเพราะคุณบริหารเวลาไม่เป็นเองหรือเปล่า ไม่ใช่ความผิดของผัดซีอิ๊วหรอกนะ" "แก! ไอ้ขี้แพ้! กล้าดียังไงมาสั่งสอนฉัน!" วิชัยง้างมือขึ้นเตรียมจะฟาดหน้ากวิน น้ำหวานรีบคว้าแขนกวินไว้ แต่ทว่า กวินกลับเร็วกว่า เขาคว้าข้อมือวิชัยไว้แน่นด้วยแรงที่แฝงไปด้วยพลังของการออกกำลังกายที่เขามักจะแอบทำในยิมลับๆ ของเขา "อย่าใช้อารมณ์ครับ เดี๋ยวความดันจะขึ้นก่อนได้เซ็นสัญญา" กวินหยิบโทรศัพท์เครื่องเก่าออกมา กดเข้าแอปพลิเคชันธนาคารที่มียอดเงินที่หลายคนต้องใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อหามา แต่สำหรับเขามันคือ 'เศษเงิน' ที่เพิ่งโอนเข้าพอร์ตหุ้นเมื่อเช้า "น้ำหวาน เอาเนื้อวากิวที่แพงที่สุดในตู้เย็นมาผัดให้คุณวิชัยเดี๋ยวนี้ ส่วนค่าเสียหายสำหรับความผิดพลาด... ผมจ่ายเอง" กวินหันไปบอกน้ำหวาน ก่อนจะจ้องตาวิชัย "ผมจะจ่ายให้เป็นสองเท่าของยอดออเดอร์นี้ เพื่อเป็นค่าทำขวัญให้คุณหยุดเห่าหอนในร้านของคู่หมั้นผม" วิชัยหัวเราะร่วน "จ่ายเหรอ? แกมีปัญญาเหรอไอ้ขยะ! บัตรเครดิตแกคงโดนอายัดไปตั้งแต่โดนไล่ออกจากบ้านแล้วมั้ง!" กวินยิ้มมุมปาก ยิ้มแบบที่ทำให้คนมองรู้สึกหนาวสันหลังวาบ เขาหยิบบัตรสีดำสนิทที่ทำจากโลหะหนักหน่วงออกมาวางบนโต๊ะ "เครื่องรูดบัตรของคุณอยู่ที่ไหนล่ะครับ? หรือจะให้ผมซื้อบริษัทคุณทิ้งไปเลย เพื่อที่วันหลังคุณจะได้ไม่ต้องมานั่งหิวในร้านอาหารตามสั่งแบบนี้อีก?" ทันใดนั้น เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวก็ดังกระหึ่มขึ้นเหนือหลังคาร้าน ลมแรงตีหน้าต่างร้านจนสั่นสะเทือน ทุกคนในร้านหยุดกะทันหัน วิชัยมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความตื่นตะลึง เมื่อเห็นชายชุดสูทสี่คนเดินลงมาจากเฮลิคอปเตอร์ที่จอดอยู่กลางถนนหน้าซอย ตรงมายังร้านอาหารตามสั่งแห่งนี้ ชายคนนั้นคือนายธนาคารส่วนตัวของตระกูลกวิน เขาตรงเข้ามาคุกเข่าลงต่อหน้ากวินท่ามกลางความเงียบงันของคนทั้งร้าน "คุณหนูกวินครับ... ทางบอร์ดบริหารอนุมัติงบฉุกเฉินให้คุณแล้วครับ พร้อมกับเอกสารโอนหุ้นที่คุณขอไว้ในเช้าวันนี้" วิชัยถึงกับหน้าซีดเผือด เข่าอ่อนทรุดลงกับพื้นเมื่อเห็นชื่อบนเอกสารที่ชายชุดสูทถือมา กวินหยิบบัตรดำขึ้นมา รูดกับเครื่องชำระเงินที่เขานำมาเองด้วยความมั่นใจ ไฟสีเขียวสว่างวาบขึ้น พร้อมเสียงแจ้งเตือนที่ดังสนั่นไปทั่วร้าน "ทำรายการสำเร็จ ยอดคงเหลือ: ไม่จำกัด" "คุณวิชัยครับ..." กวินก้มลงมองวิชัยที่กำลังสั่นเทา "เมื่อกี้ว่าอะไรนะ? พอดีผมไม่ได้ยินเพราะเสียงฮอฯ มันดังไปหน่อย?" ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความป่วนและรวยระเบิดของกวินในตอนนี้นะครับ!