ตลาดนัดป่วนกับแก๊งป้าๆ

"ถ้าผักบุ้งกำนี้ราคาเกินสิบบาท ฉันจะยอมกราบตักป้าให้ดูสามทีเลยเอ้า!" เสียงแหลมสูงของป้าเพ็ญ หัวหน้าแก๊งแม่บ้านขาประจำตลาดสดเทศบาลดังทะลุเสียงท่อไอเสียมอเตอร์ไซค์รับจ้างเข้ามาในโสตประสาททันทีที่ก้าวเท้าเข้าสู่เขตสงครามย่อมๆ ที่เรียกว่า 'แผงผักสดเจ๊ هุน' กวินกระพริบตาปริบๆ มองซากผักบุ้งในมือที่ดูเหี่ยวเฉาราวกับผ่านสงครามโลกครั้งที่สามมาหมาดๆ ก่อนจะเหลือบมองกระเป๋าเสื้อสูทแบรนด์เนมที่ตอนนี้เต็มไปด้วยใบเสร็จยับยู่ยี่ ภารกิจในวันนี้ของอดีตทายาทมหาเศรษฐีผู้กุมวงเงินบัตรเครดิตไร้ขีดจำกัด ไม่ใช่การเซ็นสัญญาควบรวมกิจการมูลค่าพันล้าน หรือการนั่งตรวจบัญชีในห้องแอร์เย็นฉ่ำ... แต่มันคือการ "ซื้อวัตถุดิบทำกะเพราหมูสับห้าสิบจาน" ตามคำสั่งเฉียบขาดของน้ำหวาน คู่หมั้นสาวสายสปีดที่ยืนกอดอกรออยู่ท้ายตลาดด้วยสายตาพิฆาต "สิบบาทเหรอครับป้า?" กวินยิ้มแห้งๆ พยายามรักษามาดสุภาพบุรุษสุดฤทธิ์ แม้ว่าเหงื่อกาฬจะเริ่มซึมตามไรผม "ผักบุ้งสมัยนี้น้ำมันแพง ปุ๋ยแพง ค่าขนส่งก็แพง จะให้สิบบาทมัน... เกรงใจแม่ค้าเขานะครับ" "อุ๊ยตาย!พ่อหนุ่มเสื้อสูทสะอาดสะอ้านคนนี้พูดจาแปลกๆ" ป้าเพ็ญหัวร่อต่อกระซิกกับเพื่อนร่วมแก๊งอีกสามคนที่ยืนล้อมวงเอาสะโพกชนกันเหมือนเตรียมตั้งรับรักบี้ "ทำเป็นพูดดีมีหลักการ ทีตอนถือกระเป๋าใบละแสนเดินสะดุดท่อเน่าเมื่อกี้ ป้าเห็นน้ำตาคลอเบ้าเลยนะพ่อคู้ณ! ตกลงจะซื้อไหม ถ้าไม่มีปัญญาจ่ายก็หลบไป๊ ป้าจะเหมาผักไปทำบุญบ้านให้หมาที่บ้านกินซะหน่อย" เสียงหัวIเราะคิกคักของเหล่าป้าๆ ดังระรื่นหู น้ำหวานที่เดินถือตะกร้าพลาสติกสีแดงเพลิงเดินจ้วงเข้ามาแทรกกลางวงสนทนาด้วยความเร็วสูง รัศมีอำนาจแห่งแม่ครัวมือหนึ่งแผ่ซ่านจนป้าเพ็ญต้องหุบยิ้มฉับพลัน "ขอโทษนะคะคุณป้า พอดีสามีหนูเขาอาจจะมือเติไปหน่อยเรื่องเงินๆ ทองๆ แต่เรื่องความซื่อสัตย์ในการเลือกของเนี่ย... เขาไม่เคยเป็นรองใครค่ะ" น้ำหวานเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิทแต่คมกริบราวกับมีดอีโต้ที่เพิ่งลับใหม่ๆ เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้ป้าเพ็ญแล้วกระซิบด้วยรอยยิ้มการค้า "อีกอย่าง ผักบุ้งกำนี้น่ะค่ะ... สามีหนูเขาไม่ได้ซื้อแค่กำเดียวหماคะ เขากว้านซื้อหมดเข่งนี้เพื่อเอาไปทำบุญแจกเด็กกำพร้าในนามของ 'มูลนิธิกวิน-น้ำหวาน' ต่างหากล่ะคะ" ป้าเพ็ญอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกโพลงมองหน้ากวินสลับกับเข่งผักบุ้งที่เจ๊เจ็งเจ้าของแผงกำลังรีบตักใส่ถุงดำใบใหญ่อย่างรวดเร็วราวกับเล่นกล "อะ... อะไรนะ! ซื้อหมดนี่เลยเรอะ!" ป้าเพ็ญอุทานเสียงหลง ผักบุ้งเหี่ยวๆ ที่นางตั้งใจจะมาขอซื้อต่อถูกตัดหน้าไปต่อหน้าต่อตาแถมยังเป็นการเหมาเกลี้ยงแผง กวินลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขารีบควักกระเป๋าหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิททำจากโลหะผสมไทเทเนียมสลักลายทองคำแท้ขึ้นมาเตรียมรูด แต่น้ำหวานกลับตบมือลงบนหลังมือของเขาเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้ พร้อมกับควักแบงก์ร้อยยับๆ ในกระเป๋าผ้าของเธอเองออกมาจ่ายให้แม่ค้าด้วยความรวดเร็ว "ไม่ต้องใช้บัตรมหาเศรษฐีหรอกค่ะคุณกวิน เงินสดห้าสิบบาทตรงนี้แหละสะใจกว่าเยอะ" น้ำหวานหันไปยิ้มหวานหยดย้อยให้แก๊งป้าๆ ที่ตอนนี้ยืนใบหน้ากระตุกด้วยความหมั่นไส้ผสมความอิจฉาตาร้อน "เชิญพวกคุณป้าเลือกซื้อผักบุ้งแปลงข้างๆ ตามสบายเลยนะคะ พอดีแปลงนั้นเพิ่งฉีดยาฆ่าแมลงสูตรเข้มข้นมาเมื่อวานซืนเองค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ พอดีสามีต้องรีบไปถือกระเป๋าให้หนูต่อ" พูดจบ น้ำหวานก็คว้าแขนกวินให้เดินจ้วงอ้าวออกจากวงล้อมด้วยความเร็วแสง ทิ้งให้แก๊งป้าๆ ยืนอ้าปากค้างกลางตลาดสด ท่ามกลางเสียงหัวเราะคิกคักของพ่อค้าแม่ค้าคนอื่นที่สะใจกับความหน้าแตกของขาประจำ กวินเดินตามหลังคู่หมั้นสาวต้อยๆ เหลือบมองแผ่นหลังที่เต็มไปด้วยพลังงานเหลือล้นแล้วอดอมยิ้มไม่ได้ แม้เขาจะมีเงินหลายพันล้านในบัญชีที่พร้อมจะซื้อตลาดสดแห่งนี้ได้ทั้งโครงสร้างในพริบตาเดียว แต่ความรู้สึกที่ได้เห็นคนอวดเบ่งต้องหน้าแตกยับเยินโดยใช้เงินแค่ห้าสิบบาทของน้ำหวาน... มันช่างเป็นรสชาติของชีวิตที่เงินสดในระบบก็ซื้อไม่ได้จริงๆ "นี่คุณ เดินเร็วๆ หน่อยสิคะ!" น้ำหวานหันมาค้อนขวับ "เนื้อหมูสามชั้นสองสิบลอยด์ที่สั่งไว้กับเจ๊จูยังไม่ได้ไปเอาเลยนะ มัวแต่ยืนยิ้มเป็นคนบ้าอยู่ได้!" "ครับๆ คุณภรรยา..." กวินรับคำเสียงอ่อย รีบเร่งฝีเท้าตามให้ทัน แต่ทว่า... ขณะที่ทั้งคู่กำลังจะเลี้ยวเข้าโซนขายเนื้อสัตว์ เสียงประกาศจากลำโพงกระจายเสียงของตลาดสดก็ดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะ *ประกาศจากสำนักงานตลาด... ขอเรียนเชิญคุณกวิน และคุณน้ำหวาน มาที่ห้องประชาสัมพันธ์ด่วนที่สุด มีแขกวีไอพีระดับกระทรวงเดินทางมาขอพบเป็นการส่วนตัวครับ!* น้ำหวานชะงักฝีเท้าทันที เธียรหันขวับมามองกวินด้วยสายตาจับผิด ขณะที่กวินเองก็ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงุนงง ตลอดชีวิตการตกอับของเขา ไม่เคยมีข้าราชการระดับกระทรวงคนไหนเคยชายตามอง แล้วจู่ๆ ใครกันที่เจาะจงมาหาเขาถึงกลางตลาดสดแห่งนี้? ก่อนที่ทั้งคู่จะได้เอ่ยปากพูดอะไร ร่างของชายชราในชุดสูทสากลเนี๊ยบกริบ พร้อมบอดี้การ์ดสวมแว่นดำอีกสี่คนก็เดินแหวกฝูงชนเข้ามาขวางทางเดินเอาไว้ ชายชราคนนั้นถอดหมวกออกเผยให้เห็นใบหน้าที่กวินคุ้นเคยเป็นอย่างดี... มันคือเลขาฯ คนสนิทของปู่ผู้ล่วงลับที่หายสาบสูญไปนานนับปี! "คุณชายครับ..." เลขาฯ สูงวัยคุกเข่าลงข้างหนึ่งท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของแม่ค้าปลาสด "ท่านประธานคนใหม่สั่งการแล้ว... บัญชีทรัพย์สินทั้งหมดหกแสนล้านบาท ปลดล็อกเรียบร้อยแล้วครับ!" *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของกวินดังขึ้นพร้อมกันถึงส้าสิบสาย และในวินาทีนั้นเอง หน้าจอสมาร์ทโฟนก็สว่างวาบขึ้นพร้อมยอดเงินในบัญชีที่พุ่งทะยานจนมองไม่เห็นตัวเลขหลักสุดท้าย! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเสียงหัวเราะมาด้วยกันในตอนนี้นะครับ