แผนการสั่งสอนฉบับคุณหนูตกอับ

"ปิดเสียงเดี๋ยวนี้! แก... แกทำบ้าอะไรวะไอ้กวิน!" เสียงคำรามของกรณ์ดังลั่นห้องรับรองพิเศษจนแทบสะเทือน ใบหน้าที่เคยฉาบไว้ด้วยรอยยิ้มเย่อหยิ่งบัดนี้ซีดเผือดไร้สีเลือด เม็ดเหงื่อขนาดเท่าเมล็ดถั่วผุดพรายเต็มขมับ ดวงตาเบิกโพงจ้องมองหน้าจอสมาร์ตโฟนที่กำลังถ่ายทอดสดภาพการประชุมผู้ถือหุ้นฉุกเฉินของตระกูลกรณ์เอง—ภาพที่พอร์ตหุ้นหลักแปดบริษัทกำลังดิ่งลงเหวอย่างไร้แรงพยุง กวินไม่ได้ขยับเขยื้อน เขายังคงนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ราคาแพง นิ้วชี้เคาะเบาๆ บนพนักพิงเป็นจังหวะเพลงช้าๆ อย่างใจเย็น สายตาคมกริบมองชายผู้กำลังดิ้นรนเหมือนปลาหมดน้ำด้วยความเวทนาปนขบขัน "อ้าว, เสียงดังทำไมล่ะครับคุณกรณ์" กวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างเหนือกว่า "ไหนเมื่อครู่บอกว่าบริษัทของคุณกำลังจะควบกิจการในเครือผมไม่ใช่หรือครับ? ทำไมตอนนี้หน้าซีดเป็นไก่ต้มไปเสียแล้วล่ะ" น้ำหวาน ซึ่งยืนกอดอกพิงผนังห้องอยู่ใกล้ๆ ส่งเสียง 'หึ' ในลำคอ เธอปรายตามองกรณ์ด้วยหางตา ใบหน้าสวยคมฉายแววหมั่นไส้อย่างปิดไม่มิด มือเรียวเล็กหยิบลูกอมรสมะนาวขึ้นมาแกะเปลือกแล้วโยนเข้าปากเคี้ยวกร้วมๆ อย่างไม่ี่เกรงใจสถานการณ์ตึงเครียดตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย "ก็บอกแล้วไงครับว่าอย่าเพิ่งรีบมั่นใจ" น้ำหวานกล่าวเสริมขึ้นด้วยน้ำเสียงกวนประสาท "คนโบราณเขาถึงว่า อย่าเพิ่งนับศพทหาร... อ้อ ไม่ใช่สิ อย่าเพิ่งนับเงินในกระเป๋าคนอื่นตอนที่ตัวเองยังใส่กางเกงขาดก้นอยู่เลยครับ" กรณ์หันขวับมามองหญิงสาวราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ฟันกระทบกันจนเกิดเสียงดังกรอด มือสั่นเทาชี้หน้าทั้งสองคน "พวกแก... วางแผนไว้ตั้งแต่แรกใช่ไหม! แกใช้เส้นสายอะไร ถึงทำให้บอร์ดบริหารเทขายหุ้นทิ้งพร้อมกันได้วะ!" "เส้นสายเหรอครับ?" กวินหัวเราะในลำคอเบาๆ เขายื่นมือไปหยิบแก้วกาแฟดำขึ้นมาจิบช้าๆ ก่อนจะวางลงบนโต๊ะกระจกเสียงดัง 'กริ๊ก' "ผมไม่ได้ใช้เส้นสายหรอกครับคุณกรณ์... ผมแค่ใช้ 'เงิน' ซื้อความจริงก็เท่านั้นเอง เงินสามารถทำให้คนเราพูดความจริง และในขณะเดียวกัน... เงินก็สามารถทำให้บริษัทมหาชนล้มละลายได้ภายในหนาทีกว่าที่คุณคิดเสียอีกนะครับ" บรรยากาศในห้องอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก กรณ์เข่าอ่อนยวบลงไปกองกับพื้น พยายามจะคลานเข้าไปคว้าโทรศัพท์มือถือของกวินที่วางอยู่ แต่ทว่า... *ตึ้ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความจากแอปพลิเคชันธนาคารดังขึ้นตัดความเงียบ กวินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูแวบหนึ่ง รอยยิ้มกว้างกว่าเดิมผุดขึ้นบนใบหน้า "อืม... ทางโน้นจัดการเรียบร้อยแล้วสินะครับ" กวินพึมพำเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองกรณ์ที่ตอนนี้สภาพไม่ต่างอะไรกับสุนัขจนตรอก "เอาล่ะครับคุณกรณ์ แผนการสั่งสอนฉบับคุณหนูตกอับ... เอ๊ย ไม่ใช่สิ แผนการต้อนรับนักธุรกิจผู้ยิ่งใหญ่อย่างคุณ ในเมื่อคุณอุตส่าห์ลงทุนมาหาผมถึงที่นี่ทั้งที ผมจะปล่อยให้คุณกลับไปมือเปล่าได้อย่างไรจริงไหมครับน้ำหวาน" น้ำหวานยิ้มกริ่ม ดวงตาเป็นประกายเจ้าเล่ห์ไม่แพ้กัน เธอก้าวเท้าเข้ามาใกล้กรณ์ที่กำลังนั่งหมดอาลัยตายอยากอยู่บนพื้นพรมราคาแพง ก่อนจะย่อตัวลงกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาอีกฝ่ายขนลุกซู่ "จำที่เคยพูดไว้เมื่อสัปดาห์ก่อนได้ไหมคะคุณกรณ์ ที่บอกว่าร้านตามสั่งของฉันมันกระจอกน่ะ... วันนี้ ฉันเลยเหมาตึกสำนักงานใหญ่ของคุณมาทำเป็นลานจอดรถร้านตามสั่งซะเลยดีไหมคะ? ท่าทางจะกว้างขวางและสะดวกต่อลูกค้าขาจรดีแท้เหลียว" "แก... นังผู้หญิงปากจัด!" กรณ์เค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความแค้นเคืองสุดขีด "อุ๊ย, ชมเกินไปแล้วครับ" น้ำหวานลุกขึ้นยืนปัดมือเบาๆ ทำท่าทางเขินอายจอมปลอม "แต่เกรงว่าคำชมของคุณจะใช้ไม่ได้ผลหรอกนะ เพราะตอนนี้... คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะมาสั่งข้าวผัดกะเพราที่ร้านฉันกินแล้วล่ะครับ เพราะบัญชีธนาคารทุกบัญชีของคุณถูกอายัดเรียบร้อยแล้วโดยธนาคารกลางตามคำสั่งศาล... จากคดีที่คุณโกงเงินบริษัทในเครือผมไงครับ" คำพูดนั้นเปรียบเสมือนหมัดฮุกน็อคกรณ์จนหงายหลังล้มตึงหมดสติคาที่ ดวงตาเหลือกค้างด้วยความช็อกขั้นสุด กวินส่ายหัวเบาๆ อย่างระอาใจ ก่อนจะหันไปสบตากับคู่หมั้นสาว "เล่นแรงไปหน่อยหรือเปล่าครับที่รัก" กวินเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม "แรงอะไรกันล่ะครับคุณชาย นี่แค่เรียกน้ำย่อยต่างหาก" น้ำหวานหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี "ว่าแต่... จัดการไอ้ขยะนี่เสร็จแล้ว เราไปฉลองกันด้วยหมูกระทะข้างทางดีกว่าไหมคะ? ฉันหิวจนไส้จะขาดอยู่แล้ว" "ตามบัญชาเลยครับคุณคู่หมั้น" กวินพยักหน้ารับอย่างตามใจ ทว่า ในจังหวะที่ทั้งคู่กำลังจะหันหลังเดินออกจากห้องรับรองเพื่อไปดื่มด่ำกับค่ำคืนแห่งชัยชนะนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะ *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* ประตูห้องถูกผลักเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นร่างสูงโปรดของชายวัยกลางคนในชุดสูทสากลสั่งตัดพิเศษ ใบหน้าเรียบนิ่งไร้ความรู้สึก เส้นผมสีดอกเลาถูกหวีเรียบร้อย ด้านหลังของเขามีบอดี้การ์ดสวมชุดดำอีกสี่คนยืนคุมเชิงอย่างเข้มงวด ชายคนนั้นกวาดสายตามองสภาพอันน่าเวทนาของกรณ์ที่นอนสลบอยู่บนพื้น ก่อนจะหันมาประสานสายตากับกวินด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่อ่านไม่ออก "ไม่นึกเลยนะครับคุณชายกวิน... ว่าท่านประธานหนุ่มผู้ซ่อนตัวอยู่ในคราบยาจก จะลงมือจัดการปลาซิวปลาสร้อยตัวนี้ด้วยตัวเองแบบนี้" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น พร้อมกับยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลสนิมให้ "นายท่านใหญ่ทางบ้านฝากความคิดถึงมาให้... และมีคำสั่งด่วนที่สุดให้คุณชายต้องกลับมารับตำแหน่งประธานกรรมการบริหารสูงสุด ณ บัดนี้ครับ" น้ำหวานชะงักฝีเท้า หันขวับมามองเอกสารในมือชายปริศนาสลับกับใบหน้าของกวินที่รอยยิ้มค่อยๆ เลือนหายไปจากมุมปาก... --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอมานะครับ!