การเผชิญหน้ากับเพื่อนเก่าจอมแสบ

"เฮ้ย! นี่มันเศษเศรษฐีตกอับไม่ใช่เหรอวะ หรือกูตาฝาดไปวะเนี่ย ฮ่าๆๆๆ!" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังลั่นร้านอาหารตามสั่งขนาด Shophouse ย่านชานเมือง บรรยากาศที่เคยสงบในช่วงบ่ายแก่ๆ ถูกทำลายลงในพริบตา กวินที่กำลังนั่งเช็ดโต๊ะด้วยผ้าขี้ริ้วเก่าๆ ชะงักมือเล็กน้อย เขายังไม่ทันได้ตั้งตัวจากข่าวช็อกโลกเมื่อสิบนาทีที่แล้ว ที่ทนายความประจำตระกูลเพิ่งโทรมาแจ้งว่า พินัยกรรมมูลค่าเจ็ดหมื่นล้านบาทตกเป็นของเขาแบบร้อยเปอร์เซ็นต์เต็ม ทว่า... ความสุขจากการเป็นมหาเศรษฐียังไม่ทันได้ซึมซับเข้ากระแสเลือดดี เสียงเห่าหอนของหมาป่าหางหนูพวกนี้ก็มาเคาะประตูบ้านเสียก่อน กวินค่อยๆ หันกลับไปมอง พบกับ 'กรณ์' อดีตเพื่อนร่วมแก๊งไฮโซที่เคยเกาะเขากินตอนที่เขายังมั่งคั่ง กรณ์ในชุดสูทแบรนด์เนมราคาแพงระยับ กำลังควงแขนมากับพริตตี้สาวสะบึม ท่าทางยโสโอหังราวกับเป็นเจ้าของแผ่นดิน เดินน่องผายเข้ามาในร้านตามสั่งคราบน้ำมันหมูแห่งนี้อย่างจงใจ "อ้าว... นึกว่าใคร ที่แท้ก็คุณชายกวินผู้ตกอับนี่เอง" กรณ์แกล้งทำเป็นตกใจ ยกมือขึ้นปิดจมูกราวกับรังเกียจกลิ่นซีอิ๊วดำและควันกระทะ "โอ้โห มายืนเช็ดโต๊ะรับจ้างอยู่ร้านซอมซ่อแบบนี้... ชีวิตนายตกต่ำลงไปถึงขนาดนี้เชียวเหรอวะ จากรถสปอร์ตคันละสิบล้าน เหลือแค่ผ้าขี้ริ้วผืนละสิบบาท น่าสมเพชจริงๆ เว้ยฮะ!" พริตตี้สาวที่มาด้วยหัวเราะคิกคัก เอาหน้าอกหน้าใจเบียดแขนกรณ์แล้วเอ่ยสมทบด้วยน้ำเสียงดัดจริต "นั่นสิคะพี่กรณ์ หนูเกือบจำไม่ได้แน่ะ นึกว่าขอทานแถวนี้ซะอีก หน้าตาคุ้นๆ เหมือนคนเคยรวยเลยนะคะเนี่ย" ในครัวหลังร้าน น้ำหวาน คู่หมั้นสาวสุดสตรองที่กำลังงละเลงตะหลิวผัดกะเพรา ได้ยินเสียงเห่าหอนน่ารำคาญนั้นชัดเจน เธอกำด้ามตะหลิวในมือแน่นจนข้อต่อกระดูกขาวโพลน ใบหน้าสวยคมฉายแววเย็นชา เธอวางตะหลิวลงแล้วกำลังจะก้าวเท้าออกไปสั่งสอนไอ้พวกปากเสียพวกนี้ให้หลาบจำ แต่ทว่า... กวินกลับยกมือขึ้นห้าม พร้อมกับส่งสัญญาณสายตานิ่งสนิทให้น้ำหวานรอดูอยู่เงียบๆ ก่อน รอยยิ้มที่มุมปากของกวินปรากฏขึ้นมาเล็กน้อย มันไม่ใช่รอยยิ้มแห่งความขลาดเขิน แต่มันคือรอยยิ้มของ "เสือซ่อนเล็บ" ที่กำลังมองเหยื่อเดินเข้ามาในกรงด้วยความสมัครใจ เจ็ดหมื่นล้านบาท... เงินจำนวนนี้มันมากพอที่จะซื้อตึกทั้งแถบนี้แล้วปล่อยให้พวกมันไปนอนข้างถนนได้ในพริบตาเดียว และตอนนี้ กวินก็ไม่ได้เป็น "เศรษฐีตกอับ" คนเดิมอีกต่อไปแล้ว "อ้าว กรณ์ ลมอะไรหอบแกมาถึงร้านตามสั่งกระจอกๆ ของฉันได้ล่ะเนี่ย หรือว่า... เงินที่เคยยืมฉันไปสามแสนเมื่อสามปีก่อน มันงอกเงยจนปัญญาจะเอามาคืนแล้วรึไง?" กวินสวนกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยพลังกดดันบางอย่างที่ทำให้อกรณ์ถึงกับชะงักไปชั่วครู่ กรณ์หน้าเจื่อนลงเล็กน้อยเมื่อถูกจี้ใจดำเรื่องเงินกู้ แต่เขาก็รีบปรับสีหน้าให้กลับมาเย่อหยิ่งดังเดิม หัวเราะกลบเกลื่อนเสียงดังเพื่อเรียกความสนใจจากชาวบ้านละแวกนั้น "ฮh… สามแสนอะไรกันวะ กูจำไม่ได้! แกนี่มันน่าสมเพชจริงๆ นะกวิน สมัยก่อนเป็นถึงคุณชายประธานบริษัท ตอนนี้ไม่มีปัญญาแม้แต่จะซื้อกาแฟสตาร์บัคส์กิน ต้องมาทนดมควันน้ำมันทอดปลาเค็มกับอีเมียชาวบ้านเนี่ยนะ นึกแล้วก็น่าสมเพชชะมัด มิน่าล่ะ... ถึงได้ถูกตระกูลตัดหางปล่อยวัด ไล่ออกมาจากคฤหาสน์อย่างไร้ค่า!" กรณ์เดินเข้าไปใกล้กวิน ผลักไหล่กวินเบาๆ อย่างจงใจหาเรื่อง พร้อมกับตบกระเป๋าเสื้อสูทตัวเองที่มีนามบัตรผู้บริหารระดับสูงเสียบอยู่ "ดูนี่ซะ! ตอนนี้โครงการประมูลที่ดินยักษ์ใหญ่ทางใต้ ฉันเป็นคนดูแลหลัก เงินเดือนหลักล้าน ชีวิตสุขสบายบนกองเงินกองทอง ผิดกับแก... ที่เป็นแค่ไอ้ขี้แพ้ตกอับ!" พริตตี้สาวส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดชอบใจ "พี่กรณ์เท่ที่สุดเลยค่ะ! ผู้ชายอะไรทั้งหล่อทั้งรวย ต่างจากไอ้คนนี้นะคะ หน้าตาเหมือนหมาตกน้ำไม่มีผิด" กวินไม่โกรธเลยสักนิด... อันที่จริง เขากำลังรู้สึกสนุกเสียด้วยซ้ำ การได้มองตัวตลกกระโดดโลดเต้นก่อนที่มันจะตกลงไปในหลุมพรางที่ตัวเองขุดไว้ มันคือความบันเทิงชั้นยอด กวินหยิบมือถือรุ่นเก่าหน้าจอแตกยับขึ้นมาหมุนเล่นในมือ สายตาคมกริบมองไปยังกรณ์ด้วยความเวทนา "แกแน่ใจนะกรณ์... ว่าโครงการประมูลที่ดินทางใต้ที่แกคุยนักคุยหนาเนี่ย มันเป็นของบริษัทแกจริงๆ น่ะ?" กวินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ กรณ์แค่นหัวเราะ "ฮh! ทำไม? หรือแกจะบอกว่าแกมีปัญญาไปซื้อที่ดินแปลงนั้นรึไงวะ ไอ้กระจอก! อย่าว่าแต่ที่ดินเลย ข้าวแกงจานละห้าสิบบาทบาทในร้านนี้ แกยังมีปัญญาจ่ายค่าน้ำมันรถเมล์รึเปล่ายเหอะ!" น้ำหวานที่ยืนกอดอกพิงขอบประตูครัวอยู่เงียบๆ แอบอมยิ้มที่มุมปาก เธอรู้ดีว่าสายตานิ่งสนิทแบบนั้นของกวินหมายความว่าอย่างไร มันคือสายตาเดียวกับตอนที่เขากำลังจะ "ฟาดหน้า" ใครสักคนด้วยอำนาจเงินตราแบบไม่ไว้หน้า กวินถอนหายใจเบาๆ หยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าขึ้นมา กดเบอร์โทรออกอย่างไม่รีบร้อน เปิดสปีกเกอร์โฟนให้เสียงดังฟังชัดทั่วทั้งร้าน เสียงสัญญาณรอสายดังขึ้นเพียงแค่สองวินาที ปลายสายก็กดรับด้วยความรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ น้ำเสียงลนลานและนอบน้อมจนน่าตกใจดังทะลักออกมาจากลำโพง [ "ท่านประธานครับ! โอ้โห... ในที่สุดท่านก็โทรมาหาผมแล้ว! บอร์ดบริหารทุกคนกำลังรอคำสั่งด่วนจากท่านอยู่ครับ ท่านจะให้ผมจัดการกลุ่มทุนไหนที่บังอาจเข้ามาขัดขวางโครงการประมูลที่ดินทางใต้ สั่งมาได้เลยครับท่าน!" ] เสียงของประธานกรรมการกลุ่มบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ระดับประเทศ ดังลั่นร้านจนกรณ์และพริตตี้สาวถึงกับหุบยิ้มฉับพลัน สีหน้าของกรณ์เปลี่ยนจากความเย่อหยิ่งเป็นความงุนงงทันที กวินเหลือบสายตาขึ้นมองกรณ์ที่เริ่มมีเหงื่อกาฬผุดซึมตามไรผม ก่อนจะกรอกเสียงตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงสบายๆ "อ๋อ... พอดีมีหมาขี้เรื้อนตัวหนึ่ง มันยืนเห่าเสียงดังอยู่ในร้านตามสั่งของผมน่ะ มันบอกว่ามันเป็นคนดูแลโครงการประมูลที่ดินทางใต้... ฉันก็เลยสงสัยว่า บริษัทของฉันไปจ้างหมาตัวนี้เข้ามาทำงานตั้งแต่เมื่อไหร่กันวะ?" ปลายสายเงียบไปสามวินาที ก่อนจะตามมาด้วยเสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยวจนลำโพงแทบแตก [ "ใคร! ไอ้หน้าโง่ตัวไหนมันบังอาจมาลบหลู่ท่านประธาน! บอกชื่อมันมาครับท่าน! เดี๋ยวนี้! ผมจะไล่มันออกแล้วฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายมันจนมันไม่มีแผ่นดินจะซุกหัวนอน!" ] กวินปรายตามองกรณ์ที่ตอนนี้หน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ ไร้ซึ่งสีเลือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ร่างกายเริ่มสั่นเทาเมื่อสมองเริ่มประมวลผลได้ว่า... เสียงอันทรงอำนาจจากปลายสายนั้น คือเสียงของ "ประธานใหญ่" ผู้คุมชะตาชีวิตการทำงานทั้งหมดของเขาเอง! กวินยิ้มมุมปาก ยื่นโทรศัพท์มือถือหน้าจอแตกไปจ่อตรงหน้าของกรณ์ที่กำลังยืนแข็งค้างเป็นหิน พร้อมกับเอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่น้ำหนักคำพูดเชือดเฉือนลึกถึงกระดูกดำ "อะ... แก ลองพูดใส่โทรศัพท์นี่ซิ ว่าแกเป็นใคร และเมื่อกี้แกพูดอะไรกับฉันนะ... ไหน ลองเห่าให้ท่านประธานฟังชัดๆ อีกทีซิเพื่อนรัก?" กรณ์อ้าปากค้าง ตัวสั่นงันงก ขาแข็งก้าวไม่ออก ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ขณะที่นิ้วเรียวยาวของกวินค่อยๆ เลื่อนไปกดปุ่มเร่งเสียงบนหน้าจอให้ดังขึ้นไปอีกระดับ... ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนที่ 7 นี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าด้วยความสะใจแบบคูณสองครับ