ก้าวแรกสู่โลกการค้า

"ถ้ามึงยังกล้าเอาข้าวผัดวิญญาณหมูจานนี้มาเสิร์ฟกูอีกรอบ กูจะเทลงหัวแล้วให้มึงกินชดใช้ค่าเสียหาย!" เสียงกระแทกโต๊ะดังสนั่นจนเศษพริกน้ำปลาบนโต๊ะสั่นกระเซ็น ลูกค้าโต๊ะริมกระจกซึ่งสวมสูทแบรนด์ดังแต่ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโมโหกำลังชี้หน้าด่าลูกน้องในร้านของน้ำหวาน บรรยากาศในร้านอาหารตามสั่งขนาดAตึกแถวคูหาเดียวพลันเงียบกริบลงทันที ลูกค้าโต๊ะอื่นต่างพากันก้มหน้าก้มตาเขี่ยข้าวในจานราวกับกลัวลูกหลง น้ำหวานที่กำลังงละวันอยู่หน้าเตาถอนหายใจเฮือกใหญ่ มือเรียวที่ถือตะหลิวสั่นระริกด้วยความโกรธปนเหนื่อยล้า เธอตักข้าวผัดจานนั้นขึ้นมาเตรียมจะเดินไปขอโทษให้มันจบๆ ไป แต่ทว่า... มีมือใหญ่ของใครบางคนเอื้อมมาแตะไหล่เธอไว้เสียก่อน กวินยืนนิ่งสงบ ใบหน้าของอดีตคุณชายตระกูลดังที่เคยเอาแต่ใจตัวเองบัดนี้เรียบเฉย แววตาของเขากลับมีความคมกริบชนิดที่น้ำหวานไม่เคยเห็นมาก่อน เขายื่นมือไปหยิบจานข้าวผัดจากมือเธอด้วยความนุ่มนวลแต่เด็ดขาด "ไม่ต้องครับน้ำหวาน เดี๋ยวผมจัดการเอง" กวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่มั่นคง น้ำหวานขมวดคิ้วมุ่นด้วยความเป็นห่วง "กวิน นายจะบ้าเหรอ นั่นมันเสี่ยชัย เจ้าของบริษัทรับเหมารายใหญ่แถบนี้ เขากำลังหัวเสียเรื่องประมูลงาน ขืนนายไปยั่วโมโหเขา มีหวังร้านเราได้พังคามือแน่" กวินไม่ตอบ เขาเพียงแค่ส่งยิ้มบางๆ ให้คู่หมั้นสาว รอยยิ้มที่แฝงไปด้วยพลังอำนาจลึกลับบางอย่างที่ทำให้หัวใจของน้ำหวานเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่ง กวินเดินตรงไปยังโต๊ะของเสี่ยชัยอย่างไม่เร่งรีบ วางจานข้าวผัดลงตรงหน้าอีกฝ่ายเสียงดัง *ตุบ* เสี่ยชัยเงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตารังเกียจเหยียดหยาม พล่นหัวเราะในลำคอ "หึ! ส่งไอ้คุณชายตกอับมาขอโทษเรอะ? หน้าอย่างมึงเนี่ยนะ จะมารับผิดชอบไหว? รู้จักกู้น้อยไปซะแล้ว ไอ้น้องชาย" กวินไม่ได้โกรธ เขากลับลากเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามมานั่งลงอย่างถือวิสาสะ สายตาคมกริบกวาดมองเอกสารแปลนก่อสร้างที่กองอยู่บนโต๊ะ พร้อมกับซองบุหรี่ราคาแพงและกุญแจรถสปอร์ตคันหรู "เสี่ยชัยกำลังหัวเสียเพราะเรื่องที่ปรึกษาด้านวิศวกรรมโครงสร้างถอนตัวกะทันหัน ก่อนกำหนดส่งประมูลโครงการหลวงวันพรุ่งนี้สินะครับ?" กวินเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่ทำเอาเสี่ยชัยที่กำลังจะอ้าปากด่าถึงกับชะงัก สีหน้าเปลี่ยนเป็นตกใจระคนสงสัย "ม...มึงรู้ได้ยังไง?" กวินหยิบซองบุหรี่ขึ้นมาพิจารณาเล่น ก่อนจะวางกลับที่เดิม "ผมไม่เพียงแต่รู้ครับ แต่ผมยังรู้ด้วยว่า บริษัทของเสี่ยกำลังขาดสภาพคล่องหมุนเงินสดห้าล้านบาทเพื่อใช้ค้ำประกันซองประมูล ถ้าพรุ่งนี้ก่อนเที่ยงไม่มีเงินก้อนนี้เข้าไปค้ำ เสี่ยจะโดนปรับสิทธิ์และขึ้นบัญชีดำยาวนานห้าปี... ทั้งหมดที่สั่งข้าวผัดแล้วพาลใส่เด็กในร้าน ก็เพราะเครียดเรื่องนี้ใช่ไหมครับ?" ความเงียบเข้าปกคลุมโต๊ะนั้นทันที เสี่ยชัยหน้าถอดสี เม็ดเหงื่อผุดซึมตามไรผม แววตาที่เคยหยิ่งผยองเปลี่ยนเป็นหวาดระแวงและตื่นกลัว ชายหนุ่มตรงหน้าดูเหมือนคนตกอับใส่เสื้อผ้าเก่าๆ ราคาถูก แต่ทำไมถึงล่วงรู้ความลับทางธุรกิจระดับคอขาดบาดตายของเขาได้? "ม...มึงเป็นใครกันแน่?" เสี่ยชัยเค้นเสียงถาม ร่างเริ่มสั่นเทา กวินยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทรงพลังและเยือกเย็นจนน่าขนลุก เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดปกเสื้อยืดธรรมดาๆ ให้เข้าที่ ก่อนจะควักกระเป๋าสตางค์หนังสีดำเรียบหรูออกมา เปิดออกเผยให้เห็นบัตรเครดิตสีดำสนิทที่สะท้อนแสงไฟในร้านระยิบระยับ—บัตรเครดิตอัลตร้าไวโอเลตวงเงินไร้ขีดจำกัดที่ออกให้เฉพาะมหาเศรษฐีติดอันดับโลกเท่านั้น "ผมก็แค่นักลงทุนหน้าใหม่ ที่กำลังมองหาโปรเจกต์น่าสนใจร่วมลงทุน... และบังเอิญว่า ข้าวผัดจานนี้ ทำให้ผมสนใจบริษัทของเสี่ยขึ้นมาซะแล้วสิครับ" กวินโน้มตัวลงกระซิบเบาๆ ใกล้ใบหูของเสี่ยชัย "ห้าล้านบาทแลกกับหุ้นส่วนยี่สิบเปอร์เซ็นต์ในบริษัทของเสี่ย... สนใจเซ็นสัญญาตอนนี้เลยไหมครับ?" เสี่ยชัยอ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทัน ภาพของชายหนุ่มตกอับที่เขาเพิ่งจะดูถูกเหยียดหยามเมื่อครู่ ซ้อนทับกับภาพของยักษ์ใหญ่ผู้กุมชะตากรรมของเขาไว้ในกำมือ น้ำหวานที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ห่างๆ ถึงกับยกมือขึ้นปิดปาก ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตะลึงงัน เธอนึกไม่ถึงเลยว่า... ก้าวแรกสู่โลกการค้าของชายหนุ่มผู้เคยจับแต่ปากกาเซ็นเช็คเงินล้าน จะเริ่มต้นด้วยการพลิกวิกฤตเป็นความสะใจและอำนาจเงินตราได้อย่างเด็ดขาดและงดงามถึงเพียงนี้! กวินหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา กดเปิดแอปพลิเคชันธนาคารระดับโลกที่มียอดเงินในบัญชีแสดงตัวเลขหลักร้อยล้านนิ่งสนิท พร้อมกับเลื่อนหน้าจอไปที่โหมดโอนเงินด่วนแบบเรียลไทม์ เขาสบตาเสี่ยชัยที่ตอนนี้มีสีหน้าซีดเผือดราวกับคนใกล้ตาย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยที่ทรงพลังดั่งประกาศิต "ถ้าเสี่ยตกลง... เชิญแบมือรับเงินสดห้าล้านบาทแรกเข้าบัญชีได้เลยครับ แต่ถ้าปฏิเสธ... ผมคงต้องขอตัวไปสั่งข้าวผัดจานใหม่ เพราะจานนี้ รสชาติมันช่างจืดชืดสิ้นดีเมื่อเทียบกับอำนาจเงินในมือผมตอนนี้" ขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความสะใจในครั้งนี้ด้วยนะครับ