กลับมาพร้อมอาวุธใหม่

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารบนโต๊ะกระจกนิรภัยดังสนั่นหวั่นไหว สะท้อนก้องไปทั่วห้องประชุมใหญ่ของตระกูลวรโชติ รอยยิ้มเยาะหยันบนใบหน้าของ "กิตติ" อาแท้ๆ ของกวิน บิดเบี้ยวอย่างน่าเกลียดขณะที่ดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นกวาดมองร่างของหลานชายที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นเพียงไอ้หนุ่มตกอับ สภาพเสื้อผ้าที่เคยยับยู่ยี่ถูกแทนที่ด้วยสูทสั่งตัดเข้ารูปเนื้อดี ทว่าสิ่งที่สะดุดตาที่สุดไม่ใช่รสนิยมการแต่งกาย หากแต่เป็นความนิ่งสงบในแววตาของกวิน—แววตาที่ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก หวาดกลัว หรือแม้แต่ร่องรอยของความอ่อนแอที่กิตติเคยเหยียบย่ำมาตลอดหลายเดือน "สวัสดี... หลานรัก ไม่คิดเลยสินะว่าเกมมันเพิ่งจะเริ่มต้นจริงๆ..." กิตติแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ พลางเลื่อนเอกสารสัญญาโอนหุ้นล็อตสุดท้ายเข้ามาใกล้ขอบโต๊ะ "แกคิดว่าแค่เงินก้อนโตที่เอามาจากไหนไม่รู้ จะช่วยกู้ซากบริษัทที่กำลังจะล้มละลายของพ่อแกได้งั้นรึ? โต๊ะเจรจานี้ไม่มีที่สำหรับเด็กอมมือหรอกนะกวิน เซ็นชื่อลงไปซะ แล้วไสหัวออกไปจากตระกูลนี้ตลอดกาล!" ความเงียบปกคลุมห้องประชุมชั่วขณะ บรรยากาศกดดันจนแทบหายใจไม่ออก ทว่ากวินกลับไม่ได้ขยับเขยื้อนตัวหนี เขาเพียงแค่ยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความสนุกสนานเจือปนเลยแม้แต่น้อย มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่มองเหยื่อเดินเข้าสู่กับดักด้วยความเต็มใจ "อาครับ..." เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้นอย่างสุภาพ เรียบเรื่อย แต่กลับทรงพลังจนกิตติชะงักมือที่ถือปากกา "คนที่ควรจะเซ็นเอกสารใบนี้... ไม่ใช่น้ำมือของผมหรอกครับ" นิ้วเรียวยาวของกวินเคาะลงบนโต๊ะเบาๆ สองครั้ง เป็นสัญญาณที่ตกลงกันไว้ ประตูห้องประชุมเปิดผางออกอย่างรวดเร็ว พร้อมกับร่างของหญิงสาวในชุดสูทกระโปรงเข้ารูปสีดำสนิท ใบหน้าคมคายเรียบเฉยแต่แฝงไว้ด้วยรังสีความน่าเกรงขาม "น้ำหวาน" ก้าวเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารหนังแท้สีเข้มในมือ เธอเดินตรงมาหยุดยืนเคียงข้างกวิน สายตาคมกริบกวาดมองคณะกรรมการบอร์ดบริหารทุกคนที่นั่งตัวเกร็งเป็นแถว น้ำหวานวางแฟ้มเอกสารลงตรงหน้ากิตติ เสียงกระดาษกระทบกระจกดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงัน "นี่คือบัญชีตรวจสอบย้อนหลังสามปีของบริษัทเครือวรโชติโฮลดิ้งครับ... เอ๊ย ขออภัยครับ คุณน้ำหวานเธอจัดการเรื่องนี้เรียบร้อยในฐานะหัวหน้าทีมที่ปรึกษาการเงินส่วนตัวของผม" กวินแก้คำพูดพลางปรายตาไปยังอาหนุ่มที่ตอนนี้สีหน้าเริ่มเปลี่ยนจากเย่อหยิ่งเป็นซีดเผือด กิตติรีบพลิกแฟ้มเอกสารเปิดดู ตัวเลขจำนวนมหาศาลที่ถูกยักยอกออกจากบัญชีบริษัทเพื่อไปฟอกผ่านบริษัทนอมินี ปรากฏหราอยู่บนหน้ากระดาษ พร้อมลายเซ็นและตราประทับที่ระบุชื่อของ "กิตติ วรโชติ" ชัดเจนทุกตัวอักษร มือที่ถือกระดาษสั่นเทาโดยไม่อาจควบคุมได้ เหงื่อกาฬเม็ดโป่งผุดขึ้นตามไรผม ทว่าเขายังคงกัดฟันกรอด พยายามเค้นเสียงขู่ตะคราดออกมาเพื่อกลบเกลื่อนความกลัวที่เริ่มกัดกินจิตใจ "วะ... ว่าไงนะ! เอกสารปลอม! พวกแกสมรู้ร่วมคิดกันปลอมแปลงเอกสารเพื่อใส่ร้ายฉัน!" กิตติลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ ชี้หน้ากวินด้วยความโกรธเกรี้ยว "ไอ้เด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม แกคิดว่าเอาเงินมาปั่นหุ้นแล้วจะรอดคุกรอดตารางงั้นเรอะ! คนอย่างแกมันก็แค่...!" "พอได้แล้วครับคุณอา" กวินแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความโกรธเคือง แต่นั่นกลับทำให้กิตติรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างแรงกลางสาธารณชน กวินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดปกเสื้อสูทให้เข้าที่อย่างใจเย็น "ความจริงก็คือความจริงครับ ทรัพย์สินทั้งหมดที่อาเคยฮุบไปจากพ่อผม รวมถึงหุ้นใหญ่ร้อยละห้าสิบเอ็ด ถูกโอนกลับมาเป็นของผมอย่างถูกต้องตามกฎหมายเรียบร้อยแล้วตั้งแต่เมื่อสิบนาทีที่แล้ว" สิ้นคำพูดนั้น เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์มือถือของกรรมการบอร์ดบริหารทุกคนในห้องก็ดังขึ้นพร้อมกันราวกับนัดหมาย ทุกคนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยความตื่นตระหนก ก่อนที่ใบหน้าของแต่ละคนจะซีดเผือดลงจนแทบไร้สีเลือด เมื่ออีเมลแจ้งเตือนจากตลาดหลักทรัพย์และสำนักงาน ป.ป.ช. ส่งตรงถึงทุกคน ว่าด้วยเรื่องการอายัดทรัพย์สินและหมายจับกิตติ วรโชติ ในข้อหาฉ้อโกงและฟอกเงิน กิตติเข่าอ่อนทรุดฮวบลงนั่งกระแทกกับเก้าอี้ ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความแค้นเคืองระคนหวาดกลัว เขาหันซ้ายแลขวาเพื่อหาพวกพ้อง แต่บอร์ดบริหารทุกคนต่างก้มหน้าหลบสายตา ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรงใส่กวินในนาทีนี้ น้ำหวานหันมามองกวินแวบหนึ่ง รอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากของเธอบ่งบอกถึงความภูมิใจอย่างปิดไม่มิด ผู้ชายที่เคยนั่งซึมเศร้าก้นครัวร้านตามสั่งในวันนั้น บัดนี้ได้ยืนหยัดขึ้นอย่างสง่างามในฐานะผู้กุมอำนาจตัวจริงของตระกูลวรโชติแล้วอย่างแท้จริง "เราไปกันเถอะครับน้ำหวาน งานเลี้ยงต้อนรับการกลับมาของผมเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นข้างนอกโน่น" กวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พร้อมกับส่งยิ้มอบอุ่นให้คู่ชีวิตที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา กวินหันหลังก้าวเดินนำออกไปจากห้องประชุมอย่างมั่นใจ ทิ้งให้กิตตินั่งตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหลัง ทว่าในจังหวะที่กวินกำลังจะก้าวพ้นกรอบประตูห้องประชุมใหญ่ เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของเขาก็สั่นครืดขึ้นมาพร้อมกับหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นแสดงเบอร์โทรเข้าจากหมายเลขปริศนาที่ไม่มีชื่อบันทึกไว้ กวินหยุดเดินชั่วขณะ เขากดรับสายโดยไม่ได้รีบร้อน น้ำเสียงทุ้มต่ำลึกลับดังลอดออกมาจากลำโพงโทรศัพท์ทันทีที่สายถูกเชื่อมต่อ— "เกมแก้แค้นเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริง ๆ ต่างหากล่ะ... หลานรัก นายคิดจริง ๆ เหรอว่าฉันมีแค่กิตติเป็นหมากบนกระดานนี้?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันมาโดยตลอดนะครับ