ข่าวลือในออฟฟิศ

ก๊าแฟแก้วนั้นยังอุ่นอยู่บนโต๊ะ แต่บรรยากาศรอบตัวรินรดากลับเย็นเฉียบราศีกำลังแช่แข็ง เธอจ้องมองหน้าจอสมาร์ทโฟนที่สั่นครืนไม่หยุด ข้อความในแชทกลุ่มลับของพนักงานแผนกการตลาดเด้งขึ้นมาเป็นพร่าพรั่ง ภาพถ่ายระยะไกลของเธอขณะก้าวลงจากรถเบนซ์คันหรูของอาทิตย์เมื่อเช้าถูกแปะหราอยู่กลางจอ พร้อมกับข้อความซุบซิบที่อ่านแล้วชวนให้เลือดในกายสูบฉีดด้วยความโกรธ แต่นั่นยังไม่เจ็บปวดเท่ากับชื่อบัญชีที่กดส่งสติกเกอร์หัวใจหัวร่อต่อกระซิกอยู่ใต้ภาพนั้น... *พี่รสา* พี่สาวแท้ๆ ผู้ให้กำเนิด บอกสอน และเป็นคนที่รินรดารักและไว้วางใจที่สุดในชีวิต กลับกลายเป็นคนแรกที่ขว้างหินก้อนแรกใส่หลังน้องสาวตัวเองในที่ทำงาน รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความเจ็บแปลบที่แล่นริ้วขึ้นมาไม่ได้ทำให้เธอน้ำตาไหล แต่มันกลับจุดประกายความเยือกเย็นบางอย่างขึ้นในดวงตาคู่สวย กลไกการป้องกันตัวทางจิตวิทยาทำงานทันที สมองของเธอกรองความเสียใจออกไป แล้วแทนที่ด้วยสัญชาตญาณของการเอาตัวรอดและการวิเคราะห์สถานะความสัมพันธ์ "นั่งเหม่อแบบนี้ แปลว่าข่าวลือในห้องพักเบรกกำลังสนุกสนานสินะคะ" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นเหนือศีรษะ พร้อมกับกลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางที่ผสมผสานกับกลิ่นกระดาษเอกสารสะอาดๆ อาทิตย์ยืนค้ำโต๊ะทำงานของเธออยู่ สีหน้าของเขาเรียบสนึงแต่แววตากลับคมกริบราวกับพญาอินทรีที่มองเห็นเหยื่อจากที่ไกล ความนิ่งขรึมของเขาไม่ได้ช่วยลดอุณหภูมิความเดือดดาลในใจรินรดาลงเลย ตรงกันข้าม... มันกลับทำให้เธอรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้อันตรายยิ่งกว่ากระแสข่าวลือในออฟฟิศเสียอีก รินรดารีบคว่ำหน้าจอโทรศัพท์ลง เธอยืดตัวขึ้นสบตาเขาตรงๆ พยายามปั้นยิ้มราบเรียบที่ฉาบไว้ด้วยความประชดประชัน "คุณอาทิตย์ว่างขนาดลงมาเดินตรวจความเรียบร้อยถึงแผนกย่อยเลยเหรอคะ หรือว่ากลัวว่าดิฉันจะทำงานไม่คุ้มเงินเดือนที่ท่านซีอีโออุตส่าห์เซ็นอนุมัติ" อาทิตย์หรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักสวย เขาโน้มตัวลงมาใกล้จนรินรดาต้องเอนหลังหนีโดยอัตโนมัติ ลมหายใจอุ่นๆ ของเขารดอยู่ใกล้แก้มจนเธอรู้สึกร้อนผ่าวไปหมด "ฉันไม่ได้กลัวเธอทำงานไม่คุ้มเงิน..." เสียงของเขาต่ำพร่า กระซิบชิดริมหูเธอจนคนตัวเล็กต้องกลั้นหายใจ "แต่ฉันกลัวว่า... คนอื่นจะมารบกวนเวลาทำงานของเธอ จนเธอไม่มีเวลามาสนใจ *เจ้านาย* อย่างฉันมากกว่า" ให้ตายเถอะ ผู้ชายคนนี้มีวิธีทำให้หัวใจเธอเต้นผิดจังหวะได้ทุกครั้ง แม้ในสถานการณ์ที่เธอกำลังตกเป็นเป้าโจมตีของคนทั้งบริษัทก็ตาม รินรดาเม้มปากแน่น พยายามดึงสติกลับมาสู่ความเป็นจริง "คุณอาทิตย์ก็เห็นข่าวลืองี่เง่าพวกนั้นแล้วนี่คะ" เธอตัดบทด้วยน้ำเสียงจริงจัง ขยับตัวถอยห่างเพื่อสร้างระยะห่างที่ปลอดภัย "และคนที่ปล่อยข่าว... ก็ไม่ใช่คนอื่นไกลที่ไหน เป็นคนใกล้ตัวดิฉันเองด้วยซ้ำ" อาทิตย์ยืนเต็มความสูง สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นทันที แววตาที่มองเธอมีความห่วงใยเจืออยู่ลึกๆ แม้เขาจะปากจัดใส่เธอสารพัด แต่เวลาที่เธอมีปัญหา ผู้ชายคนนี้มักจะเป็นคนแรกที่ยืนอยู่ข้างหลังเสมอ "อิจฉาเหรอคะ" อาทิตย์เอ่ยขึ้นเรียบๆ "คนเรามักจะพยายามทำลายสิ่งที่ตัวเองเอื้อมไม่ถึง รสา... เธอโตมากับพี่สาวคนนั้น ทำไมเพิ่งมารู้จักธาตุแท้เอาตอนนี้ล่ะ" "เพราะรสาโง่เองค่ะที่คิดว่าสายเลือดมันมีความหมาย" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาไหวระริกด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนไว้ลึกสุดขั้ว "แต่ทางจิตวิทยาแล้ว ความอิจฉาริษยาในครอบครัวมักน่ากลัวที่สุด เพราะมันมาพร้อมกับความคาดหวังว่าเราต้องด้อยกว่าเขาเสมอ... พอรสาเดินมาไกลกว่าจุดที่เขายืน เขาก็รับไม่ได้" อาทิตย์มองผู้หญิงตรงหน้าด้วยสายตาที่ลุ่มลึกขึ้น ความฉลาด ทันคน และความเข้มแข็งที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกที่ดูเปราะบาง ทำให้เขารู้สึกทึ่งและอยากปกป้องเธอในเวลาเดียวกัน มือหนายื่นออกไปหมายจะแตะกลุ่มผมนุ่มเพื่อปลอบโยน แต่รินรดากลับเบี่ยงตัวหลบเสียก่อน "อย่าค่ะ ที่นี่ออฟฟิศ" เธอกระซิบเตือนเสียงเข้ม ตาคมกวาดมองไปรอบห้องทำงานที่เริ่มมีสายตาหลายคู่แอบเหลือบมองมาทางพวกเขา "แล้วไงคะ" อาทิตย์เลิกคิ้วอย่างไม่ี่แยแส "ฉันเป็นซีอีโอ ฉันจะยืนคุยกับวิทยากรประจำบริษัทของฉัน ใครจะทำไม" "แต่เขากกำลังเม้าท์กันว่าเรา..." รินรดาชะงักคำพูดไว้แค่นั้น หน้าหวานขึ้นสีแดงจัดด้วยความเขินอายปนหงุดหงิด "เม้าท์ว่าเราได้เสียกันแล้วว่างั้นเถอะ?" อาทิตย์ต่อให้อย่างหน้าตาเฉย แถมยังโน้มหน้าเข้ามาใกล้กว่าเดิมจนรินรดาแทบจะสิงร่างเข้ากับพนักเก้าอี้ "แล้วอยากให้ข่าวลือมันเป็นเรื่องจริงไหมล่ะ รสา... จะได้ไม่ต้องเหนื่อยมานั่งแก้ตัว" "คุณอาทิตย์!" รินรดาแยกเขี้ยวใส่ คว้าแฟ้มเอกสารขึ้นมาเคาะหน้าอกแกร่งไปทีหนึ่งแก้เขิน "ฉวยโอกาสตลอดนะคะ! ถอยไปเลยค่ะ ดิฉันมีงานต้องเคลียร์" อาทิตย์หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ดวงตาพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ เขายอมถอยหลังออกไปก้าวหนึ่ง แต่สายตายังคงกวาดมองเธอด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ร้อนแรงเกินกว่าจะเรียกว่าเจ้านายกับลูกน้อง "เย็นนี้ ห้ามปฏิเสธคำชวนของฉันเด็ดขาด" อาทิตย์สั่งเสียงเฉียบขาด น้ำเสียงทุ้มต่ำและจริงจังจนไม่อשอนุญาตให้ปฏิเสธ "เราต้องไปเคลียร์เรื่องข่าวลือนี้กันให้จบ... ทั้งเรื่องในออฟฟิศ และเรื่อง *ของเรา*" พูดจบเขาก็หมุนตัวเดินกลับออกไปด้วยท่าทางสง่างาม ทิ้งให้รินรดานั่งหายใจไม่ทั่วท้องอยู่หน้าโต๊ะทำงาน ความหงุดหงิดจากเรื่องข่าวลือเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความวูบวาบในช่องท้องอย่างน่าประหลาด แต่ความสงบสุขชั่วคราวนั้นกินเวลาไม่ถึงห้านาที เมื่อโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานส่งเสียงแกรกกรากดังขึ้น รินรดากดรับด้วยความรำคาญ "รินรดาพูดค่ะ" *(รสา... แกกล้ามากนะที่ทำเป็นทองไม่รู้ร้อน)* เสียงปลายสายเอ่ยขึ้นทันทีโดยไม่ต้องแนะนำตัว เสียงแหลมสูงที่เจือด้วยความเกรี้ยวกราดนั้นเป็นของใครไปไม่ได้นอกจาก 'รสา' พี่สาวแท้ๆ ของเธอเอง *(แกคิดว่าเกาะซีอีโอดังแล้วจะทำเป็นหยิ่งผยองใส่ฉันได้เหรอ? ระวังตัวไว้เถอะ... สิ่งที่แกกำลังปกปิดอยู่ ถ้าประธานกรรมการบริหารรู้เข้า แกจะไม่มีแผ่นดินจะ10)* รินรดานิ่งงังไปชั่วขณะ หัวใจหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ยังไม่ทันที่เธอจะเอ่ยปากถามอะไร ประตูห้องทำงานส่วนกลางก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครหลายคนเดินตรงเข้ามาหยุดอยู่ที่หน้าโต๊ะของเธอ รินรดารีบเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกใจ และคนที่ยืนอยู่แถวหน้าสุด พร้อมกับรอยยิ้มเย้ยหยันที่มุมปาก... กลับกลายเป็นคนที่เธอไม่คาดคิดว่าจะมาโผล่ที่นี่ในเวลานี้! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความสัมพันธ์ที่ทั้งฟินและลุ้นระทึกนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!